All Chapters of TRAPPED BY THE CEO: Chapter 1 - Chapter 5

BEATRICE POVNanginig ang mga daliri ko habang inaayos ang huling slide ng board presentation para sa 8:00 AM meeting bukas. Sinulyapan ko ang digital clock sa gilid ng laptop ko—2:14 AM.Labis na dalawampu't apat na oras na akong gising. Lawit na ang dila ko sa labingwalong oras na dire-diretsong trabaho para lang masigurong walang maipipintas ang boss kong walang ibang alam gawin kundi ang maging perpekto.Severino Legazpi.Ang pinakabata, pinakamatagumpay, at pinakamalamig na CEO sa buong Central Business District. Apat na taon ko na siyang pinaglilingkuran bilang Executive Secretary. Sa apat na taong 'yon, natutunan ko nang basahin ang bawat galaw ng mga kilay niya, ang bawat buntong-hininga, at ang bawat mabilis na pagtaas ng presyon niya sa tuwing may nagkakamali sa paligid niya.Napahilot ako sa bridge ng ilong ko bago kinuha ang phone ko sa gilid ng mesa. May limang unanswered calls mula kay Jerome. Ang fiancé ko—o mas tamang sabihing ang lalaking pilit kong itinutaguyod sa lo

BEATRICE POVWalang gumalaw sa loob ng limang segundo. Nakatitig lang si Reno sa akin, ang kaniyang mayapang mukha kagabi ay pinalitan na naman ng malamig at nakakatakot na ekspresyon. Sa kaniyang kanang kamay, hawak pa rin niya ang lukot-lukot na papel na iniwan ko sa kama niya kaninang madaling-araw.Gusto kong yumuko at umiwas sa kaniyang matatalim na mata, pero pilit kong pinanatiling matatag ang tayo ko. Masakit ang likod ko, kumakabit pa ang panginginig sa mga binti ko mula sa mga nangyari sa penthouse niya, ngunit hindi ko pwedeng ipakita na naapektuhan ako."A mistake?" malamig at halos pabulong niyang tanong. Ang bawat salita ay parang galing sa ilalim ng lupa.Ibinaba niya ang kaniyang bag sa gilid at dahan-dahang lumapit sa mesa ko. Bawat hakbang ng kaniyang mamahaling sapatos ay nagpapatalon sa puso ko, pero pinalitan ko ng blangkong ngiti ang takot sa mukha ko."Yes, Mr. Legazpi," sagot ko sa pinakapormal na boses na kaya ko. "Naging emosyonal lang po ako kagabi dahil sa

BEATRICE POVHindi ako nakatutog kahit isang segundo buong gabi. Sa isang murang motel malapit sa EDSA ako nagpalipas ng madaling-araw, hawak ang bag ko habang nakatitig sa lumang kisame. Bawat oras na lumilipas, mas lalong nagiging malinaw sa akin ang lahat: kailangan ko nang tumakbo.Ang boundary na apat na taon kong iningatan ay wala na. Nilamon na ng emosyon, ng galit, at ng matinding atraksyon na hindi na pwedeng pigilin ng simpleng propesyonalismo. Kapag nanatili pa ako sa kumpanyang ito sa tabi ni Reno, unti-unti akong mawawalan ng kontrol sa sarili kong buhay. Kakainin ako ng sarili kong nararamdaman para sa kaniya hanggang sa wala nang maiwan sa dignidad ko.Alas-siyete pa lang ng umaga, nakaupo na ako sa mesa ko sa 40th floor.Mabilis kong itinape ang mga huling naiwang gamit ko sa maliliit na kahon. Pagkatapos, kumuha ako ng malinis na bond paper mula sa drawer at iniprint ang isang dokumentong kagabi ko pa inihanda: my Immediate Resignation Letter.Hawak ang puting sobre,