CHAPTER 3

BEATRICE POV

Walang gumalaw sa loob ng limang segundo. Nakatitig lang si Reno sa akin, ang kaniyang mayapang mukha kagabi ay pinalitan na naman ng malamig at nakakatakot na ekspresyon. Sa kaniyang kanang kamay, hawak pa rin niya ang lukot-lukot na papel na iniwan ko sa kama niya kaninang madaling-araw.

Gusto kong yumuko at umiwas sa kaniyang matatalim na mata, pero pilit kong pinanatiling matatag ang tayo ko. Masakit ang likod ko, kumakabit pa ang panginginig sa mga binti ko mula sa mga nangyari sa penthouse niya, ngunit hindi ko pwedeng ipakita na naapektuhan ako.

"A mistake?" malamig at halos pabulong niyang tanong. Ang bawat salita ay parang galing sa ilalim ng lupa.

Ibinaba niya ang kaniyang bag sa gilid at dahan-dahang lumapit sa mesa ko. Bawat hakbang ng kaniyang mamahaling sapatos ay nagpapatalon sa puso ko, pero pinalitan ko ng blangkong ngiti ang takot sa mukha ko.

"Yes, Mr. Legazpi," sagot ko sa pinakapormal na boses na kaya ko. "Naging emosyonal lang po ako kagabi dahil sa problema ko. Naging mabait kayo at nagpaunlak, pero hindi na po mauulit 'yon. Nasisiguro kong mananatiling propesyonal ang lahat dito sa opisina."

Tinitigan niya ako nang matagal, na para bang naghahanap ng kahit konting bitak sa pader na itinatayo ko. Nang ma-realize niyang hindi ako magpapatinag, biglang sumilip ang isang nakakatakot na ngisi sa mga labi niya.

Inihagis niya ang lukot na papel sa trash bin sa tabi ng mesa ko.

"Is that so, Ms. Elizalde?" tanong niya habang inaayos ang kaniyang cuffs. "Kung ganun, patunayan mo."

Akala ko ay dideretso na siya sa loob ng kaniyang opisina, pero tumigil siya sa tapat ng p***o at lumingon muli sa akin.

"Cancel all my light meetings today," utos niya, walang bahid ng lambing o pag-aalala tulad ng ipinakita niya kagabi. "I want the complete financial audit of the Visayas expansion project on my desk by lunch. After that, I need you to cross-check all the legal contracts for the foreign investors before 3:00 PM."

Nalaglag ang puso ko. Ang audit ng Visayas expansion ay karaniwang ginagawa ng isang buong team sa loob ng tatlong araw. At ang mga legal contracts? Mahigit limang daang pahina 'yon ng maliliit na font at mga kumplikadong probisyon.

"Mr. Legazpi, that's almost impossible for a single person to finish in five hours—"

"Gusto mong maging purely professional, 'di ba?" putol niya sa akin. Ang boses niya ay walang kaabang-abang na awa. "I demand maximum efficiency from my secretary. Kung hindi mo kaya, tell me now so I can replace you with someone who can."

Ito ang parusa niya. Gusto niyang mabasag ang poker face ko. Gusto niyang magmakaawa ako o aminin kong hindi ko kayang umasta na parang walang nangyari.

Huminga ako nang malalim, itinaas ang baba ko, at direktang tumingin sa kaniyang mga mata.

"I'll have them ready on your desk before deadline, Sir."

Bahagyang naningkit ang mga mata niya sa sagot ko, pero pumasok na siya sa kaniyang suite at isinarado ang p***o nang may malakas na kalabog.

Walang aksaya sa oras. Agad kong hinila ang aking upuan, binuksan ang laptop, at inilabas ang napakaraming file folder. Ni hindi ako nakakuha ng pagkakataong uminom ng tubig o pumunta sa banyo. Nagsimula nang sumakit ang ulo ko mula sa kawalan ng tulog at sa labis na stress, pero pilit kong itinuon ang buong atensyon ko sa mga numero at mga probisyon sa kontrata.

Pagdating ng 11:50 AM, pumasok ako sa opisina niya dala ang makapal na folder ng Visayas audit. Nakaupo siya sa kaniyang swivel chair, nakasandal, at hawak ang kaniyang ballpen habang pinagmamasdan ang bawat galaw ko.

"Here's the audit, Mr. Legazpi," sabi ko habang ibinababa ang folder sa mesa niya.

Kinuha niya iyon at mabilis na binuklat. Naghanap siya ng pwedeng ipintas—mga maling decimal point, maling computation, o maling formatting na madalas niyang ipang-sermon sa ibang empleyado. Pero wala siyang nahanap. Sa loob ng apat na taon, alam ko na kung paano niya gustong makita ang mga ulat.

Bumuntong-hininga siya at inihagis ang folder pabalik sa mesa.

"Not bad," malamig niyang sabi. "How about the legal contracts?"

"Tinatapos ko na po. Ibibigay ko bago mag-3:00 PM."

Nakatitig lang siya sa akin habang nakatayo ako doon. Alam kong nakikita niya ang maitim sa ilalim ng mga mata ko at ang pamumutla ng mga labi ko.

"Have you eaten lunch?" bigla niyang tanong sa kalahating tono ng pagiging boss at kalahating pahiwatig ng personal na pag-aalala.

"I don't have time for lunch, Sir," sagot ko. "Dahil marami pa po kitang kailangang tapusin."

Tumayo siya mula sa kaniyang upuan, pero mabilis akong tumalikod para lumabas na. Ayokong bigyan siya ng pagkakataon na lapitan ako o hawakan ang kamay ko gaya ng ginawa niya kagabi.

Buong hapon, nagpatuloy ang malamig na giyera naming dalawa. Bawat ulat na binibigay ko ay sinusuri niya nang maigi, naghahanap ng mali, at nagbibigay ng mga dagdag na utos na halos pumiga sa huling natitirang lakas ko. Pero hindi ako sumuko. Walang reklamo, walang buntong-hininga, at walang anumang emosyon na lumabas sa mukha ko.

Eksaktong 5:00 PM, pumasok ako sa opisina niya para ibigay ang huling pirmadong dokumento para sa araw na ito.

Nakatayo si Reno sa harap ng malaking glass window, nakatanaw sa papalubog na araw sa lungsod. Nakatanggal na ang kaniyang necktie at nakabukas ang unang button ng kaniyang polo—ang eksaktong ayos niya kagabi bago niya ako dinala sa penthouse niya.

"All tasks completed for today, Mr. Legazpi," sabi ko habang inilalapag ang folder sa mesa. "If you don't need anything else, I'll start prepping the schedule for tomorrow."

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. May matinding dilim at galit sa kaniyang mga mata—hindi galit sa trabaho, kundi ang frustration ng isang lalaking hindi makuha ang reaksyong gusto niya mula sa babaeng nagmamay-ari ng kaniyang isip.

"You really are unbelievable, Beatrice," pabulong niyang sabi habang naglalakad pabalik sa kaniyang mesa. "Natulog ka sa akin kagabi. Hinalikan mo ako. Pinaramdam mo sa akin na kailangan mo ako. At ngayon, umaasta ka na parang isa lang akong estranghero na nagbibigay sa 'yo ng sweldo?"

Ibinaba ko ang aking mga mata at huminga nang malalim para pigilin ang panginginig ng boses ko.

"Dahil 'yun naman po ang katotohanan, Sir. Kayo ang CEO, at ako ang secretary niyo."

Bahagyang kumislap ang galit sa kaniyang mukha sa sagot ko. Kinuha niya ang kaniyang suit jacket sa likod ng kaniyang upuan at isinuot ito nang mabilis.

"We're having a late meeting with the board at the Shangri-La," malamig niyang utos habang naglalakad patungo sa p***o. "Get your coat, Bea. You're coming with me."

Walang salitang sumunod ako sa kaniya papunta sa executive elevator. Nang makapasok kaming dalawa at nagsara ang mga p***o ng elevator, naramdaman ko agad ang matinding tensyon na bumabalot sa makitid na espasyong ito. Nakatayo ako sa tabi ng control panel habang siya ay nakatayo sa likod ko, ang kaniyang mabigat at mainit na paghinga ay naramdaman ko sa aking leeg.

Bahagyang yumuko si Reno patungo sa tainga ko.

"Tingnan natin kung hanggang kailan mo kayang magpanggap, Beatrice," bulong niya.