CHAPTER 2

BEATRICE POV

Natigilan ako habang nakatitig sa mga mata ni Reno. Ang init ng palad niya sa baba ko ay parang kuryenteng lumalatay sa buong katawan ko. Apat na taon kong itinago sa likod ng mga gawaing-bahay, scheduling, at pagiging perpektong sekretarya ang anumang atraksyon na naramdaman ko para sa kaniya. Pero ngayong gabi, kung kailan gumuho na ang buong mundo ko, wala na akong lakas para magpanggap.

"Mr. Legazpi..." pabulong kong sabi, halos kapusin ng hangin dahil sa sobrang lapit ng mukha niya. "Mali 'to. Boss kita."

"Gusto kong kalimutan mo muna kung sino ako ngayong gabi, Bea," malamig ngunit garalgal niyang sagot. "Tumingin ka sa akin. Hindi bilang CEO mo, kundi bilang lalaking matagal nang nagtitimpi sa 'yo."

Bago pa ako makasagot, inagaw na niya ang baso ng tubig sa kamay ko at mabilis iyong ibinaba sa katabing side table. Sa isang mabilis at kabig na galaw, isinandal niya ako sa pader ng kaniyang living room.

Napasinghap ako nang dumapo ang kaniyang mga labi sa akin. Nung una ay marahan, parang tinatantiya kung manlalaban ako, pero nang maramdaman niyang pumikit ako at tumugon, tuluyan nang nawala ang pormal na distansya sa pagitan naming dalawa. Naging matindi, marahas, at punong-puno ng matagal nang pinipigilang pagnanasa ang bawat halik niya.

Huminga ako nang malalim nang ilipat niya ang kaniyang mga halik sa aking leeg, pababa sa aking balikat habang mabilis niyang itinutulak ang aking blazer palabas sa aking mga braso. Sa bawat paghawak ng kaniyang mainit na mga kamay sa balat ko, nakakalimutan ko ang sakit na dulot ng ginawa ni Jerome, ang kawalan ko ng pera, at ang madilim kong kinabukasan. Sa mga bisig ni Reno, pakiramdam ko ay protektado ako.

Ibinuhat niya ako nang walang kahirap-hirap papunta sa kaniyang master bedroom. Sa gitna ng dilim na inilawan lang ng mga ilaw ng BGC mula sa malaking glass window, isinuko ko ang natitirang kontrol sa buhay ko. Walang mga salitang pormal, walang protocol—puro lang matinding init, marirubdob na halik, at ang nararamdamang labis na pangangailangan sa isa't isa na matagal na naming pilit na ibinabaon sa trabaho.

Madaling-araw na nang matapos ang bagyo sa pagitan namin. Naramdaman ko ang paghalik niya sa ibabaw ng ulo ko bago tuluyang lumalim ang kaniyang paghinga sa tabi ko.

Nakatitig lang ako sa kisame habang pilit na pinakakalma ang mabilis na tibok ng dibdib ko. Bawat sulok ng katawan ko ay masakit, pero mas masakit ang katotohanang sasalubong sa akin paggising ng araw.

Nagkamali ako. Malaking pagkakamali.

Kapag nalaman ng kumpanya na natulog ako sa kaniya, mawawala ang huling bagay na nagbibigay sa akin ng dignidad—ang trabaho ko. Ayokong isipin ng kahit na sino na ginamit ko ang katawan ko para makakapit sa CEO ngayong bagsak ako. At higit sa lahat, ayokong maging isa lang sa mga babaeng lilipas sa buhay ni Severino Legazpi.

Araw-araw kong tinitingnan ang kaniyang schedule, kilala ko kung paano siya mag-isip. Kapag naging emosyonal ang sitwasyon, sisirain nito ang career ko.

Mahanay at dahan-dahan kong inalis ang braso ni Reno na nakabalot sa bewang ko. Hindi ako gumawa ng kahit anong ingay habang bumabangon mula sa kama. Pinulot ko ang aking mga damit na nakakalat sa sahig at mabilis na isinuot ang mga iyon sa banyo.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Gulo-gulo ang buhok ko, may kaunting pasa sa leeg, at mugto pa rin ang mga mata ko mula sa pag-iyak kagabi. Pero kailangan kong maging matatag.

Bago ako lumabas ng penthouse niya nang 5:30 AM, kumuha ako ng maliit na papel sa kaniyang study desk at nag-iwan ng maikling sulat:

Mr. Legazpi, thank you for letting me stay last night. Don't worry about what happened, it was just a mistake brought by emotion. I'll see you at the office.

Naglakad ako palabas at sumakay ng early morning taxi papunta sa isang 24-hour convenience store malapit sa kumpanya. Gamit ang natitirang barya sa wallet ko, bumili ako ng murang toothbrush, wet wipes, at isang murang concealer para takpan ang mga marka sa leeg ko.

Sa pampublikong banyo ng opisina, inayos ko ang sarili ko. Isinuot ko ang aking nakareserbang button-down suit na nakatago sa locker ng opisina, itinali ko ang buhok ko sa isang mahigpit at malinis na bun, at naglagay ng simpleng make-up para magmukhang buhay at propesyonal.

Eksaktong 7:45 AM, nakatayo na ako sa tabi ng kaniyang executive desk sa 40th floor. Hawak ko ang paborito niyang brewed coffee mula sa coffee shop sa ibaba, at nakahanda na ang kaniyang iPad kung saan nakasulat ang buong itinerary niya para sa araw na ito.

Rinig na rinig ko ang tunog ng kaniyang mga hakbang sa hallway nang sumapit ang 8:00 AM.

Bumukas ang p***o ng executive suite. Pumasok si Reno na naka-custom black suit. Agad na dumaan ang matalas at malamig niyang tingin sa akin, bago sa tasa ng kape na nakapatong sa mesa. Nakatiim-bagang siya, at halatang galit na galit ang kaniyang mga mata habang hawak sa kaniyang kabilang kamay ang papel na iniwan ko sa penthouse niya.

Huminga ako nang malalim, itinago ang panginginig ng aking mga kamay sa likod ng aking palda, at nag-angat ng tingin sa kaniya nang walang kaabang-abang na emosyon.

"Good morning, Mr. Legazpi," malamig at pormal kong bati, na parang walang nangyaring kahit ano kagabi. "Here is your coffee. The 8:30 AM board meeting materials are already loaded on your iPad."