CHAPTER 4

BEATRICE POV

Natapos ang dinner meeting sa Shangri-La nang halos alas-diyes na ng gabi. Buong oras na nakaupo ako sa tabi ni Reno habang nakikipag-usap siya sa mga foreign investors, ramdam ko ang bawat pasimpleng tingin niya sa akin. Bawat galaw ko, bawat pag-abot ko ng mga dokumento, at bawat pagtango ko sa mga kliyente ay parang binabantayan ng hawla ng kaniyang mga mata.

Pagod na pagod na ang buong katawan ko. Hilong-hilo na ako sa puyat at gutom, pero pilit kong pinaninindigan ang professional mask ko.

Nang makabalik kami sa kumpanya para kukunin ko lang ang bag ko sa 40th floor bago umuwi, sabay kaming pumasok sa private executive elevator.

Nang mag-isa na lang kami sa loob, agad na bumalot ang napakabigat na katahimikan. Nakatitig lang ako sa mga numerong bumababa sa indicator panel. Pipi, malamig, at walang kibo.

Biglang may pinindot si Reno sa control panel.

Isang matinis na tunog ang umawit sa loob ng maliit na kwarto, kasunod ng biglang paghinto ng elevator sa gitna ng 25th at 26th floor. Bago pa ako makareact, umilaw ang emergency red button. Pinatay niya ang elevator control.

"Mr. Legazpi, ano pong ginagawa niyo?" tanong ko habang mabilis na lumalayo sa kaniya. Pumakat ang likod ko sa salamin na pader ng elevator.

"Gusto kong mag-usap tayo, Bea," malamig niyang sabi.

Inalis niya ang kaniyang suit jacket at walang alinlangan itong inihagis sa sahig. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Walang kaabang-abang na puwang ang iniwan niya sa pagitan naming dalawa. Ipinatong niya ang kaniyang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng ulo ko, ikinulong ako sa kaniyang katawan.

"Sir, pakiusap, pabalikin niyo na ang elevator. Gabi na at kailangan ko nang umuwi—"

"Umuwi saan, Bea?" putol niya. Ang boses niya ay puno ng galit at frustration. "Saan ka uuwi? Sa apartment na pinalitan ang lock? O sa kalsada dahil inubos ng fiancé mo ang pera mo?"

Napaigtad ako. Ang sakit na pilit kong ibinabaon sa buong araw ay parang binuksan niyang muli gamit ang kutsilyo.

"Bakit ba pinapamukha niyo pa sa akin 'yan?" nangangatog kong tanong. Nangilid ang mga luha sa mga mata ko, pero matapang kong tinitigan ang kaniyang mukha. "Alam ko namang bagsak ako ngayon! Alam ko namang wala akong mapuntahan! Pero hindi ibig sabihin noon na pwede niyo na akong tratuhin nang ganito!"

"Tratuhin nang paano?" asik niya, sumulong pa nang lalong halos magdikit ang mga ilong namin. "Tratuhin ka bilang babaeng gusto kong protektahan? Tratuhing babaeng dinala ko sa kama ko dahil apat na taon na akong nababaliw sa 'yo?"

"Gusto mong protektahan?" napatawa ako nang pait. "No, Mr. Legazpi! Hindi mo ako gustong protektahan. Ang gusto mo lang ay ang kontrolin ako! Dahil sanay ka na nakukuha mo ang lahat ng gusto mo. Pero tao ako, Reno. May dignidad pa rin ako."

"Dignidad?" galit niyang ulit. "Is this about dignity? Dahil lang ba natulog ka sa akin kagabi, feeling mo nawala na 'yung dignidad mo? Kasi para sa 'yo, isa ka lang sa mga babae ko?"

"Dahil 'yun naman ang katotohanan!" sigaw ko sa mukha niya. Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko. "Ano ba ako sa 'yo? Secretary mo ako! Apat na taon akong nagpakahirap para irespeto ng lahat sa kumpanyang 'to! Kapag nalaman ng mga tao na natulog ako sa CEO nila, anong sasabihin nila? Na ginamit ko ang katawan ko dahil nabangkarote ako? Na ginamit ko ang boss ko?"

Lumambot nang bahagya ang matatalim niyang mata, pero mas lalong humigpit ang hawak niya sa gilid ng salamin.

"I don't give a damn about what other people say, Beatrice," mahina ngunit mariin niyang sabi.

"Well, I do!" bawi ko. "Kasi ikaw, mayaman ka. Ikaw ang may-hawak ng kumpanya. Kahit anong tsismis ang lumabas, ikaw pa rin si Severino Legazpi. Pero ako? Kapag nawala ang trabahong 'to, wala na akong kahit ano. Ayokong maging panandaliang laruan mo lang habang naaawa ka sa akin!"

Napatitig sa akin si Reno. Nakita ko ang matinding tensyon sa kaniyang panga habang humihinga nang malalim. Ang kaniyang mga mata ay puno ng napakaraming emosyon—pagnanasa, galit, at isang bagay na mas malalim na ayaw kong pangalanan.

Ibinaba niya ang kaniyang kamay at dahan-dahang hinawakan ang bewang ko. Bago ako makalag, itinulak niya ako nang bahagya at hinalikan ako nang napakatindi.

Ito ay halik na puno ng galit at pagmamay-ari. Pilit kong pinalayo ang dibdib ko sa kaniya, pilit kong itinutulak ang kaniyang balikat, pero mas lalo lang niyang inilapit ang katawan niya sa akin. Sa bawat pagsalakay ng labi niya, nawawalan ako ng hangin at lakas. Ang puso ko ay nagwawala sa loob ng dibdib ko, at sa kabila ng galit ko, muling sumuko ang katawan ko sa init ng kaniyang mga halik.

Nang wakas ay bitawan niya ang mga labi ko, pareho kaming naghahabol ng hininga. Nakatitig siya sa akin, ang kaniyang thumb ay dahan-dahang pinupunasan ang luha sa pisngi ko.

"You are not a toy, Bea," bulong niya, ang kaniyang boses ay napaka-raspy at puno ng panganib. "At hindi ako naaawa sa 'yo."

Inilapit niya muli ang mukha niya sa tainga ko. Ang mainit niyang hininga ay nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa leeg.

"You can't just sleep with me and pretend I'm just your boss, Bea. I won't let you."

Binitawan niya ako at mabilis na pinindot ang green button sa control panel. Muling gumalaw ang elevator pababa.

Inayos niya ang kaniyang polo, pinulot ang kaniyang suit jacket sa sahig, at tumayo sa tapat ng p***o nang nakatalikod sa akin—na parang pormal at muling walang emosyong CEO.

Nang bumukas ang p***o sa ground floor, lumingon siya sa akin bago lumabas.

" Bukas ng 8:00 AM, inaasahan ko ang kape ko sa mesa ko, Ms. Elizalde."