All Chapters of Deceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่ไม่เคยคิดกับแรนด้าแบบนั้นเลยนะ” ฉันรีบปฏิเสธออกไปเมื่อน้องมันกำลังเข้าใจฉันผิดฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อยฉันแค่ไม่อยากมีปัญหาก็เลยเลือกที่จะเป็นคนออกไปเองน่าจะดีกว่า“เมื่อไหร่จะเลิกสักที นิสัยที่ยอมคนอื่นไปทั่ว ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง” เธอพูดออกมาในขณะที่นั่งกอดอกมองบรรยากาศโดยที่ไม่ได้หันมามองฉัน“…” ฉันนั่งเงียบแทนการตอบอะไรออกไป เพราะตัวฉันเองก็ไม่สามารถตอบได้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงต้องยอมฉันรู้แค่ว่าถ้าฉันยอมเรื่องหลายอย่างมันก็จะได้ราบรื่นมากกว่าการที่เราไม่ยอมอะไรเลย“ทำไมไม่พูดออกไปล่ะ ว่าวันนั้นฉันเป็นคนทำให้เธอเสียสมาธิจนเกิดอุบัติเหตุ ทำไมเธอถึงยอมที่จะโดนสั่งพักงานไปมากกว่าพูดถึงความถูกต้อง ?”รอบนี้แรนด้าหันหน้ามามองฉันเพื่ออยากจะรู้คำตอบจากปากของฉันว่าทำไมถึงไม่พูดออกไปว่าเธอนั่นเป็นคนทำให้ฉันเสียสมาธิ จนทำให้เธอบาดเจ็บและท้ายที่สุดฉันเลยต้องโดนพักงานไป“วันนั้นพี่ก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกัน”ฉันก็ตอบออกไปเท่าที่จะตอบได้ ฉันรักเธอเหมือนน้องเพราะงั้นฉันก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้เธอเพราะที่ผ่านมาสิ่งที่ฉันเคยทำมันก็แย่มากพอแล้ว“เป็นแบบนี้ตลอด เหอะ! เธอไม่เหนื่อยบ้า

เพื่อหยุดเรื่องเหล่านี้ฉันก็ควรทำมากที่สุด“ขิงไม่สบายหรือเปล่า ยืนเหม่ออะไรนะเราเดี๋ยวก็ชนหรอก ดูทางบ้างสิ” พี่คิวเทเดินมาหาฉันตอนไหนก็ยังไม่รู้ตัวเลยแถมพี่เขายังกระชากฉันเอาไว้ด้วยเพื่อไม่ให้ฉันเดินชนเข้ากับกำแพงเกือบไปแล้วน้ำขิง นี่แกไม่มีสติขนาดนี้จนเกือบจะชนกำแพงเลยงั้นเหรอ“พี่คิวเทมาหาขิงมีอะไรหรือเปล่า”พอได้สติฉันก็หันไปมองพี่คิวเทและเอ่ยถามว่าพี่เขามีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า หลังจากเกิดเรื่องน่าอึดอัดใจกับเราสองคนไปฉันก็เริ่มตีตัวออกหากพี่เขาขณะที่เราทำงานในโรงพยาบาลเดียวกันก็จริงแต่น้อยครั้งมากที่เราจะเจอหน้ากันนั้นก็เป็นเพราะว่า...“หลบหน้าพี่ทำไม ?” ตามที่พี่คิวเทพูดเลย คือฉันกำลังหลบหน้าพี่เขาอยู่“เปล่านะ ขิงไม่ได้หลบหน้าพี่สักหน่อย” ฉันพูดพร้อมกับมองไปทางอื่นเพราะไม่ต้องการให้คนตรงหน้าจับผิดได้“ต่อให้ขิงปฏิเสธพี่ก็มั่นใจอยู่ดีว่าขิงกำลังหลบหน้าพี่ หยุดโกหก”ฉันรู้ว่าพี่เขาไม่ใช่คนโง่ แต่ฉันก็เลือกที่จะพูดโกหกออกไปเพราะฉันไม่กล้าพูดความจริงออกไปยังไงล่ะ“ถ้ารู้แบบนั้นแล้ว ขิงก็ยอมรับค่ะ” ฉันพูดอย่างยอมแพ้และจ้องมองคนตรงหน้าต่อ“เพราะเรื่องที่พี่พูดความในใจกับขิงเหรอ”

พ่อพูดพร้อมกับมองหน้าของฉันด้วยสายตาเกลียดชังแม้แต่สายตาที่เป็นห่วงเป็นใยในตัวลูกสาวคนนี้พ่อยังไม่คิดจะไยดีเลย“พวกแกทำอะไรกับน้ำขิง! เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ปล่อยเธอไปซะ!” คุณมิราเธอพูดด้วยอาการโกรธมาก“มึงมันก็โง่เหมือนพ่อของมึงนั้นแหละอีมิรา กูอุตส่าห์เสนอทางที่ดีให้เสือกไม่เอา ส่วนมึงก็เป็นอีลูกไม่รักดีมึงคิดจะเอาตำรวจมาจับพ่อของมึงเองเลยเหรออีลูกเนรคุณ!”เมื่อด่าคุณมิราเสร็จพ่อก็หันมาชี้หน้าด่าทอฉันต่อแสดงว่าตำรวจพวกนั้นก็คือคนของพ่อเหมือนกันงั้นเหรอ ไม่น่าเลยทั้งที่ฉันคิดว่าจะหยุดพ่อได้แต่ฉันก็คิดผิดจนต้องลากคนไม่เกี่ยวข้องอย่างคุณมิรามาด้วยฉันได้แต่ภาวนาของให้สองคนนั้นมาทันเวลาด้วยเถอะ ขอแค่คุณมิราปลอดภัยก็ได้ฉันขอแค่นี้ อย่าได้มีใครต้องมาจบชีวิตเพราะฉันเลยนะแลกกับชีวิตของฉันก็ได้“พ่อของฉันไม่ได้โง่มีแต่แกต่างหากที่โลภมาก! และก็นี่!ลูกของแกแท้ ๆ แกกลับกล้าให้พวกมันทำร้ายลูกของแกได้ลงคอเลยยังงั้นเหรอ” คุณมิราตอนนี้เธอดูโมโหมากและก็มองหน้าพ่อด้วยสายตาที่แสนจะเกลียดชังราเดล Talk“เดี๋ยวไอ้เดล!”ไอ้แดนมันเอ่ยห้ามผมเอาไว้เมื่อเรามาถึงสถานที่ที่น้ำขิงบอกผมก็จัดการกำลังจะวิ่

“คุณมิรารีบหนีไปก่อนเถอะค่ะ พาน้ำขิงไปด้วยมีแต่จะเสียเวลาเปล่า” ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันปวดและเจ็บแผลไปหมด อย่างน้อยถ้าคุณมิราหนีไปได้ฉันก็ไม่มีความกังวลอะไรแล้ว และทางข้างหน้าฉันคิดว่าพี่แดนจะต้องตามหาคุณมิราเจอแน่“…” คุณมิราเงียบไปพร้อมกับมองหน้าของฉัน“ไปเถอะนะคะ ถือว่าน้ำขิงขอร้อง” ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณมิราคงสับสนแน่ว่าจะปล่อยฉันไว้ดีไหม แต่เพื่อไม่ให้มันเสียเวลาไปมากกว่านี้ฉันจึงต้องย้ำให้เธอแน่ใจว่าฉันต้องการให้เธอทิ้งฉันไว้แบบนี้จริง ๆ“อย่ามาพูดตลกนะน้ำขิง ฉันไม่มีวันทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวแน่!”คุณมิราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังโมโหมากแค่ไหนที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้นออกไป“คุณมิรา...” ฉันเรียกชื่อเธอเสียงเบาทั้งที่ก่อนหน้านั้นฉันโกหกและหลอกเธอมาตลอดหลายปี แต่ตอนนี้เธอกลับยังช่วยฉันอยู่ ฉันไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนหรือขอโทษกับสิ่งที่ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอได้ยังไงกันหลังจากนั้นคุณมิราก็อาสาที่จะเป็นแบกฉันหนีเอง ส่วนฉันปฏิเสธไปหลายรอบมากแต่ก็ต้องยอมแพ้เมื่อเธอไม่ยอมลดละความพยายามที่จะอุ้มฉันให้ได้“ขอโทษนะคะที่น้ำขิงทำแผนที่เราอุตส่าห์เตรียมมาพังไม่เป็นท่า น้ำขิง

“คุณนี่เป็นพ่อที่แย่มากเลยนะ ลูกสาวถูกทำร้ายจนเกือบตายยังมีหน้ามาห่วงตัวเองอีก” ผมไม่คิดเลยว่าการมีพ่อแบบนี้ในชีวิตมันจะแย่มากแค่ไหน และเธอก็คงโดนทำร้ายความรู้สึกทางครอบครัวไปไม่น้อย“ก็เพราะมันเป็นลูกกูไงกูถึงจะสั่งให้มันทำอะไรก็ได้ เหมือนตอนที่กูสั่งให้มันไปหักอกมึงไอ้ไอ้โง่!”ผมกำหมัดแน่นเมื่อมันเริ่มพูดถึงเรื่องในอดีตที่แสนจะเจ็บปวดสำหรับผม“…” ผมมองหน้ามันอย่างหงุดหงิด“รู้อะไรไหมว่าการที่เห็นมึงเข้าใจผิดเรื่องในอดีตกูมีความสุขแค่ไหน ฮ่า ๆ” มันเริ่มหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้าและเริ่มพูดไม่รู้เรื่องขึ้นมาแล้ว ลูกน้องมันเองก็ยังต้องหันมามองเจ้านายอย่างมันเลยว่าเป็นอะไรไปว่าแต่สิ่งที่มันพูดหมายความว่ายังไง ?“เหอะ!” ผมถอนหายใจใส่มันไป ถ้าพูดคุยไปคงไม่รู้เรื่องผมรีบไปคุยกับตำรวจต่อยังมีประโยชน์มากกว่านี้อีก“กูนี่ชอบใบหน้าของมันเวลาที่ทรมานมาก แค่พูดขู่ไปว่ากูจะจัดการน้องสาวและก็มึง มันก็รีบเข้ามาขอร้องกูใหญ่ กูเลยเสนอทางเลือกที่จะเพิ่มความสนุกไปมากกว่านี้และมันก็ยอมทำเฉย แม่งสนุกฉิบหาย!” ผมหยุดชะงักไปเมื่อมันเริ่มพูดอะไรก็ไม่รู้ออกมา แต่ใจของผมมันสั่งว่าให้ฟังก่อน เพราะเหมือนจะมีอะไรที