All Chapters of Deceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก: Chapter 1 - Chapter 10

โรงพยาบาล X“วันนี้มาไวจังเลยนะคะพี่หมอน้ำขิง” ระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวขาเข้าตึกหอพักเสียงของเด็กวัยรุ่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง“พี่บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกพี่ว่าหมอ” ฉันเอ่ยตักเตือนเด็กตรงหน้าไปเพราะถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้าคงไม่ชอบใจมากนัก เพราะฉันไม่ได้เป็นหมอแต่เป็นนางพยาบาลต่างหาก“โอเคค่า แมวก็แค่แกล้งหยอกพี่น้ำขิงไปงั้นแหละไม่เห็นต้องทำหน้าดุใส่แมวเลย”ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเด็กตรงหน้าดันทำอะไรที่มันเกินอายุเธอไปแล้วแมวเป็นเด็กวัยรุ่นที่เข้ามาทำงานเป็นแม่บ้านและดูแลหอพักรวมที่ฉันพักอยู่ เธออายุยังน้อยบ้างทีเด็กที่อายุเท่าเธออาจจะกำลังเรียนกันอยู่เลยมั้ง แต่เธอไม่ได้มีโอกาสเหมือนเด็กพวกนั้นเลยทำให้เธอต้องมาทำงานแทนการเรียนอันที่จริงเธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเองเพราะป้าคนเก่าล้มป่วยซึ่งป้าคนนั้นก็คือแม่ของเธอนั้นเอง เมื่อเสาหลักของครอบครัวล้มลงทำให้เด็กคนนี้ต้องออกมาทำงานหาเงินเพื่อค่ารักษาของแม่แทนดีนะที่แม่ของเธอทำงานมานานจนเจ้าของโรงพยาบาลเห็นใจและรับแม่ของเธอเข้ารับการรักษา อันที่จริงจะส่งแมวเรียนด้วยแต่เธอไม่ยอม เธอพูดอย่างแน่วแน่ว่าจะของทำงานใช้ห

คนที่ฉันกำลังเดินเข้าไปหาเขาชื่อว่า ราเดล เราเคยมีอดีตที่ไม่ดีต่อกันสักเท่าไหร่ และเมื่อโอกาสมันทำให้เราได้มาเจอกันอีกครั้ง ฉันก็อยากเดินเข้าไปทักทายเขาและขอโทษเขาอย่างเป็นทางการด้วย ต่อให้มันจะดูทุเรศมากก็เถอะ แต่ฉันหนีอะไรแบบนี้มาหลายปีแล้วมันมากพอแล้วสำหรับฉันฉันได้แต่หวังว่าเขาจะไม่รู้สึกเกลียดฉันไปมากแล้วก็พอ เพราะให้เทียบกับช่วงเวลานั้นกับตอนนี้มันก็ผ่านมานานแล้วอย่างที่บอก บางทีความรู้สึกโกรธมันอาจจะมีน้อยลงแล้วก็ได้ฉันนี่เหมือนพวกตบหัวแล้วลูบหลังเลยว่าไหม ?แต่ทำไงได้ เพราะก่อนหน้านั้นฉันกลัวมากเนื่องจากเรายังเด็ก แต่ตอนนี้เราโตกันแล้วมันควรคุยแบบผู้ใหญ่ได้แล้วสิอีกอย่างท่าทางของฉันตอนเจอเขาที่คอนโดมันก็ดูแย่ด้วยบางทีอาจเป็นฉันเองมากกว่าที่คิดมากไปจนไปทำตัวเสียมารยาทกับเขาเข้า“สะ...สวัสดีค่ะ พี่ราเดล” เมื่อเดินไปถึงผู้ชายดังกล่าวที่ตัวสูงอยู่ในชุดธรรมดาแต่ใส่ออกมาแล้วดูดีจนคนรอบข้างถึงกับมองตาไม่กะพริบ ฉันก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเขาก่อน“…”เขาละใบหน้าออกมาจากจอมือถือก่อนจะเงยขึ้นมามองที่ฉันที่เป็นฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าของเขา นัยน์ตาของเขามันดูว่างเปล่าใบหน้าไม่แสดงถึงความรู้สึกอะ

“ค่ะ” ฉันตอบกลับไปด้วยคำสุภาพเนื่องจากคนที่ส่งข้อความนี้เข้ามาคือพ่อแท้ ๆ ของฉันนั่นเองตลาดนัดตอนเช้าหลังจากที่ได้รับข้อความนั้นมาก็เล่นทำเอาฉันนอนต่อไม่ได้ ก็เลยคิดว่างั้นออกมาหาซื้ออะไรเข้าห้องแทนน่าจะเป็นการฆ่าเวลาที่ดีกว่านอนนิ่ง ๆ แล้วคิดอะไรไปเรื่อยให้ความรู้สึกตัวเองต้องแย่ อีกอย่างทั้งชีวิตฉันตื่นเช้ามาตลอดมันก็เลยทำให้ร่างกายบางส่วนชินแล้วงานพยาบาลมันต้องขยับตัวและต้องตื่นตัวรวดเร็วอยู่ทุกเวลาเพราะงั้นถ้าให้ฉันมานั่งแบบไร้จุดหมายเกรงว่าฉันคงจะต้องเบื่อก่อนแน่นอน“วันนี้เอาเหมือนเดิมใช่ไหมจ๊ะ หนูน้ำขิง” ป้าแม่ค้าคนเดิมที่คุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยทักทายฉันเมื่อฉันเดินเข้าไปถึงแผงขายของ“ค่าป้า เอาเหมือนเดิมเลยค่ะ” ฉันอมยิ้มให้กับป้าเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงไปล้วงมือคว้านหากระเป๋าสตางค์ในถุงผ้าที่ฉันพกมาด้วยข้างหน้าฉันคือแผงร้านขายผักของป้าเจ้าประจำที่ฉันมักจะมาซื้อของแกเข้าห้องอยู่บ่อยครั้ง เพราะผักของป้าแกทั้งสดและปลอดเชื้อหรือที่เรียกกันง่าย ๆ ก็คือ ออแกนิกมาก จากวิถีชาวบ้านราคาเลยไม่ได้แรงเหมือนตามห้างสักเท่าไหร่“เมื่อไหร่จะควงหนุ่ม ๆ มากับเขาบ้างล่ะน้ำขิง พ่อหนุ่มนั้นเลิกกันไปแ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องน้ำขิง” ฉันเพียงแค่ยิ้มส่งตอบไปพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย“ให้พี่ช่วยดีกว่านะครับ” ฉันที่กำลังจะเดินไปยกถุงกอล์ฟออกมาก็ต้องหยุดการกระทำไปเมื่อพี่กองพลอาสาจะแบกถุงกอล์ฟนั้นลงมาเองตอนนี้ฉันพี่กองพลพ่อและลูกน้องพ่ออีกนิดหน่อยได้ขับรถกอล์ฟเข้ามายังสนามใหญ่ที่ใช้ตีกอล์ฟแล้ว“ขอบคุณค่ะ”ในเมื่ออยากช่วยฉันก็ไม่ปฏิเสธเพราะว่ามันหนักฉันเองก็แบกไม่ไหวเหมือนกัน“น้องน้ำขิงมาที่นี่บ่อยเหรอครับ” ระหว่างที่จัดอุปกรณ์อยู่พี่เขาก็ถามขึ้นมา“เธอเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเลยครับแถมยังเล่นไม่ค่อยเป็น อีกยังไงผมไหว้วานให้คุณกองพลสอนหลานผมหน่อยได้ไหมครับ ถ้ามันไม่เป็นการรบกวนเกินไป” พ่อฉันเป็นคนตอบคำถามของพี่กองพลเองทุกคำ ฉันก็ได้แต่ยืนยิ้มแทน“ไม่มีปัญหาเลยครับ” พี่เขาพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแถมสายตาก็ไม่ได้หันไปมองพ่อฉันด้วยแต่กับจ้องหน้าฉันเหมือนคนโรคจิต“เอ้า! ไอ้กองพล!”เสียงคุ้นหูตะโกนเสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉันพร้อมกับลมที่พัดเข้ามาพอดีทำให้ฉันต้องยกมือขึ้นไปจับผมไว้แล้วหมุนตัวหันไปมองคนที่เอ่ยทักทายพี่กองพลด้วยความยากลำบากเล็กน้อย“เฮ้ย! ไอ้ราเดล มาได้ไงวะ”“…”ต