บททั้งหมดของ Deceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก: บทที่ 61 - บทที่ 70

“นี่! หยุดทำแบบนี้สักที พี่ไม่สงสารเบลบ้างหรือไง ทำไมถึงได้เอาแต่ทำแบบนี้!”ฉันแกะมือของพี่เขาออกพร้อมกับพูดตำหนิออกไปด้วย“สงสารเบล ? เบลมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ?”รอบนี้พี่ราเดลไม่ได้กอดฉันแต่จับฉันให้หันหน้าไปคุยเลย“ปล่อยขิงได้แล้ว!”ฉันจัดการแงะมือของพี่ราเดลต่อและต้องการหนีออกไปจากห้องนี้เสียที ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมโลกถึงได้กลมจนทำให้เราสองคนมาเจอกันได้แบบนี้เท่าที่รู้มาการจะเข้าออกพื้นที่แห่งนี้จะต้องผ่านด้านคุมเข้มมาก่อน และอีกอย่างยิ่งเป็นพี่ราเดลด้วยแล้วพี่คิวเทคงไม่ยอมให้ผ่านเข้ามาแน่ไม่ต้องสงสัยถิ่นแถวนี้พี่คิวเทบอกว่าเพื่อนของเขาเป็นคนดูแล และฉันก็ได้กำชับเอาไว้แล้วว่าถ้าพี่ราเดลเข้ามาให้รีบบอกฉันหรือไม่ก็ไม่ต้องให้พี่เขาเข้ามา แต่นี้อะไรทำไมพี่ราเดลถึงได้อยู่ที่นี่ ตั้งแต่ตอนที่เจอพี่เขากับเบลแล้วที่ไม่มีใครแจ้งอะไรมาเลยแถมตอนนี้พี่เขายังทำเป็นไขสือเรื่องของเบลอีก เป็นพ่อคนแล้วนะควรจริงจังกับชีวิตของตัวเองและหน้าที่ของความเป็นคุณพ่อได้แล้ว“พี่ถามไงว่าเบลเกี่ยวอะไรด้วย ทำไมถึงต้องพูดถึงชื่อของเธอ ?” พี่ราเดลเองก็ไม่ยอมแพ้และยังคงตั้งคำถามกับฉันต่อถ้าหลุดออกไปจากตรง

บทที่ 17“นานไปไหม”ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่ได้ล่วงเลยไปมากกว่าสองชั่วโมงแล้ว แค่สามสิบนาทีฉันก็เริ่มจะโมโหแล้วนะนี่ล่อไปสองชั่วโมงแล้วก็ยังไม่โผล่หัวออกมาอีก!แบบนี้มันแกล้งกันชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง“เสียเวลาชีวิตชะมัด!”ฉันลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหพร้อมกับเดินตรงเข้าไปหมุนลูกบิดเพื่อจะเดินออกจากห้องนี้ไป ฉันจะไม่มานั่งเสียเวลารอเขาต่อแล้ว“อุ๊ย!” จังหวะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับคนด้านนอกเปิดเข้ามาพอดีเลยส่งผลให้หน้าของฉันซบลงที่หน้าอกคนมาใหม่ จะว่าไปแล้วก็หอมดีเหมือนกันนะ ~“…”ส่วนคนที่เปิดประตูเข้ามาก็ไม่ใช่ใครนอกจากเจ้าของห้องทำงานที่ฉันมานั่งรอนี่เองแถมเขายังทำหน้าตาไม่รู้สึกผิดที่ทำให้ฉันต้องเจ็บอีกด้วย นี่ถ้าฉันทำหน้ามาแล้วมาเจอแบบนี้แม่จะวีนให้โรงพยาบาลแตกเลยค่อยดู“ไม่คิดจะขอโทษกันเลยหรือไง! มันเจ็บนะ”ฉันพูดออกไปด้วยเสียงหงุดหงิดพร้อมกับมองตามหลังของหมอนั้นที่เดินผ่านฉันไปตรงโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วอีกอย่างยังปล่อยให้ฉันยืนเอ๋ออยู่ตรงหน้าประตูอีกทำอย่างกับว่าฉันเป็นแม่บ้านที่ต้องมาค่อยปิดประตูให้เนี่ย มันจะเกินกว่าเหตุไปละนะ!ถ้าถามว่าทำไมฉันยังไม่

บทที่ 18“ขิงห้องแปดศูนย์เก้านะ”ฉันพยักหน้าให้กับพี่พยาบาลอาวุโสที่พึ่งจะมอบหมายงานให้ฉันได้ไปทำ คนคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่ชอบแลกเวรกับฉันเพียงแต่รุ่นพี่คนนี้เป็นพยาบาลที่ชำนาญและเป็นหัวหน้างานของฉันนั้นเองจะว่าไปแล้วตั้งแต่ที่ฉันมาอยู่ที่นี่ฉันก็ทำงานจนลืมหลายเรื่องไปเลย กับคุณมิราเองฉันก็ยังคงติดต่อไปบางเป็นพัก ๆ ไม่ได้บ่อยอะไรอาจจะเป็นเพราะว่างานของฉันที่ไม่ค่อยมีเวลาได้พักด้วยจึงไม่มีเวลามาจับมือถือสักเท่าไหร่เลย“ขออนุญาตนะคะ”ฉันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับคำกล่าวแบบเดิมซ้ำ ๆ การที่เราจะเข้าห้องหนึ่งห้องก็ควรขออนุญาตหรือบอกกล่าวคนด้านในก่อนเสมอเผื่อคนไข้อาจจะกำลังไม่สะดวกอยู่ก็ได้“ครับ” และแล้วก็มีเสียงตอบรับกลับมา“…” ฉันยืนนิ่งมองพี่ราเดลอีกครั้งโดยที่ตอนนี้บนใบหน้าของพี่เขาเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยช้ำที่เกิดจากการโดนกระแทกมาหรือเรียกง่าย ๆ ว่าอาจจะไปต่อยกับใครมานั้นเองพี่เขาไปมีเรื่องกับใครมากัน ?แล้วทำไมโลกต้องเหวี่ยงให้ฉันมาห้องนี้ด้วยเฮ้อ ~“เจ็บ”พี่ราเดลพอเห็นฉันเอาแต่ยืนเงียบก็เลยเอื้อมมือมาดึงฉันให้เซเข้าไปในอ้อมกอดพร้อมกับพูดเสียงอ่อนลงโดยบอกถึงอาการที่พี่เขากำลังเป็

บทที่ 19น้ำขิง Talkห้องนอนของน้ำขิงฉันนั่งใช้มือแตะลงที่ปากของตัวเองพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เป็นเรื่องที่ฉันไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้พี่ราเดลเขาจูบฉัน...และหลังจากนั้นฉันก็ทำงานไม่รู้เรื่องอีกเลยจนเกือบจะโดนรุ่นพี่พยาบาลวีนใส่แล้วแถมระหว่างนั้นใจของฉันมันก็สั่นไม่หยุดเลยเหมือนกับเครื่องยนต์ที่ทำงานไม่หยุดพักพี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ ก่อนหน้านั้นยังทำท่าทางเกลียดฉันอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้พี่เขาถึงได้เปลี่ยนไปแล้ว มันเป็นเพราะจดหมายที่ฉันส่งไปงั้นเหรอที่ฉันเล่าถึงความจริงทุกอย่างให้พี่เขาและแรนด้าเข้าใจเจตนาของฉันไม่ได้ต้องการให้ตัวของฉันเองได้กลับไปคบใครหรอกนะ แต่เพียงฉันอยากพูดความจริงและไม่อยากให้เราต้องมาเข้าใจผิดและเกลียดกันจนถึงวินาทีสุดท้ายก็เท่านั้นและฉันก็คิดว่าพี่ราเดลเองก็คงหมดใจกับฉันไปนานแล้วฉันเลยไม่ได้หวังว่าเราจะได้กลับมาคบกันอีกเพราะเรื่องมันก็เกิดขึ้นมานานมากเลยนะ“เลิกคิดมากได้แล้ว”ฉันยีหัวของตัวเองด้วยความสับสน ทั้งไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงและไหนจะเรื่องของพี่เขาอีก ทำไมพี่เขาถึงยังอยู่ที่นี่ต่ออีกนะ“บ้าที่สุด”ฉันยกยิ้มขึ้นมาและก็ยังคงจับ

บทที่ 20 END“เพราะขิงไม่ได้รักพี่แล้วใช่ไหม ถึงได้ลังเลแบบนี้”พี่ราเดลพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ฉันสามารถอ่านออกเป็นครั้งแรกหลังจากที่เราพบหน้ากันเป็นสีหน้าของคนที่กำลังเจ็บปวด“ไม่ใช่แบบนั้น...”“พี่ขอโทษนะที่ทำให้ขิงหนักใจ”พี่เขาไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลย จากนั้นก็หันกลับไปจับพวงมาลัยต่อเพื่อจะขับรถ“ที่ขิงให้คำตอบไม่ได้ในทันทีนั้นเพราะว่าพะ...พี่ราเดลเองก็มีผู้หญิงของพี่อยู่แล้วไม่ใช่ระ...เหรอ”ฉันรีบเอื้อมมือเข้าไปจับแขนของพี่ราเดลเอาไว้อย่างไวและกลัวว่าอีกคนจะเข้าใจฉันผิดไป จากนั้นฉันก็พูดตามที่ตัวเองคิดออกไปให้อีกคนได้รับรู้“พี่ไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นมานานแล้วนะ ที่ขิงเห็นส่วนมากเป็นคนที่พี่จ้างมาทั้งนั้น” จ้าง ?“หมายความว่ายังไง ?”ฉันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เขาพูด“จ้างมาทำให้ขิงเจ็บ แบบที่พี่เคยเป็นในตอนที่พี่ยังเข้าใจขิงผิดอยู่” ฉันพยักหน้าเข้าใจเมื่อพี่เขาอธิบายออกมาตามตรง“…” ซึ่งมันก็ได้ผลอย่างที่พี่เขาต้องการนั้นแหละ เพราะฉันเองก็รู้สึกเจ็บมากอยู่เหมือนกันนั้นก็เพราะฉันยังรักพี่เขาอยู่ไง มันเลยรู้สึก“พี่ขอโทษนะ ขิงจะเกลียดพี่ก็ได้เพราะสิ่งที่พี่ทำม