Todos os capítulos de Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: Capítulo 11 - Capítulo 20

มีเพียงแต่สายตาของเขามากกว่าที่เริ่มทำให้ฉันไม่มีสมาธิ เขาไม่ได้ผิดอะไรแต่ฉันผิดเองที่คิดมากไป เพราะโดยปกติคนเราพูดคุยสอบถามกันมันก็ต้องมองหน้ากันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ทำไมฉันกลับต้องรู้สึกแปลกด้วยฉันว่าฉันนี่แหละที่ท่าทางจะบ้าไปเองคนเดียวแต่ก็พอเข้าใจตัวเองอยู่เพราะงานนี้มันก็เป็นงานแรกของฉัน ฉันว่าเลิกคิดเรื่องนี้แล้วไปตั้งสมาธิเพื่อพูดคุยต่อดีกว่า เพราะตั้งแต่ที่เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังประมาท การถามคำถามของฉันมันก็ผิดข้อและข้ามกันไปหมดจนฉันงงแล้วว่าตัวเองถามคำถามนี้ไปหรือยังฉันก็ไม่อยากไปถามซ้ำด้วยเพราะเขาเองก็เขียนแจ้งมาแล้วว่าไม่ต้องการให้มาถามซ้ำ เอาเป็นว่าถามแต่ข้อที่ฉันคิดว่าน่าจะยังไม่ถามแล้วกัน“ข้อนี้คุณถามผมมาแล้ว” ปากกาที่กำลังรอเขียนคำตอบเป็นอันต้องถูกวางลงพร้อมกับหน้าของฉันที่เงยขึ้นให้ตายเถอะยัยสีน้ำ“ขอโทษทีนะคะ คือ...” ฉันเงียบไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบว่าผู้ชายคนนี้กำลังเดินเข้ามาหาฉัน พร้อมกับมือใหญ่ที่เอื้อมมาใกล้หน้าของฉันมากหรือว่าเขาจะโมโห ? จนอยากจะทำร้ายฉันงั้นเหรอ แค่ถามคำถามซ้ำเพียงเท่านี้ถึงกับอยากจะทำร้ายคนคนหนึ่งเลยเหรอ“…” ฉันกลัวมากก็เลยนั่งนิ่งและไม่ไ

บทที่ 4ช่วงเช้ามืดของอีกวันคอนโดสีน้ำตอนนี้ฉันกำลังยืนล้างหน้าแปรงฟันอยู่เพื่อเตรียมตัวไปทำงานแบบทุกวัน เมื่อวานหลังจากที่ดีนได้มาส่งฉันเราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันนอกจากคำพูดของฉันที่เอ่ยออกไปว่า ‘ขอบคุณค่ะ’ เพียงเท่านี้ต่างคนก็ต่างแยกกันไป“เอ๊ะ! ให้ตายสิ” ระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลิน ๆ และมองตัวเองในกระจกไปด้วย ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาเตือนว่าฉันกำลังลืมบางสิ่งอยู่“ลืมไปได้ยังไงเรา สงสัยคงจะแก่แล้วสินะเนี่ย” ฉันรีบล้างหน้าแปรงฟันให้เสร็จและเดินเช็ดหน้าแล้วก็พูดไปด้วย จากนั้นก็เดินไปคว้ากุญแจห้องของตัวเองก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งออกจากห้องเพื่อมุ่งตรงไปยังร้านค้าแถวที่พักฉันลืมไปเลยว่าเช้านี้ฉันจะต้องซื้อขนมปังที่ลุลาชอบไปให้นางเพราะนางได้สั่งให้ฉันช่วยซื้อให้หน่อยเนื่องจากสาขาของร้านนี้แถวคอนโดนางนั้นหมดซึ่งเธอเพิ่งจะส่งข้อความมาบอกฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เองยังไม่ทันไรฉันก็ลืมแล้วให้ตายสิถ้าถามว่าทำไมถึงต้องมารีบซื้อแบบนี้ค่อยมาซื้อก่อนจะออกไปทำงานก็ได้นี่น่า มันก็จริงถ้าเป็นอย่างอื่นนะที่ไม่ใช่ขนมปังตัวนี้เพราะมันดังมากเพราะงั้นคนมักจะมาซื้อกันไปเยอะฉันเลยต้องรีบลงมาซื้อก

ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปนั่งดูทีวีเสียงแจ้งเตือนของมือถือก็ดังขึ้นมา ฉันจึงเดินไปอีกข้างเพื่อดูข้อความเนื่องจากมือถือของฉันถูกวางไว้อีกทีเพื่อชาร์จแบตอยู่ฉันเพิ่งกลับมาถึงห้องได้ไม่นานหลังจากเลิกงาน และก็ได้ไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำเสร็จพร้อมกับปล่อยให้มือถือของตัวเองได้พักบ้างโดยการชาร์จแบตเอาไว้ หลังจากที่ใช้งานน้องไปหนักหน่วงมากในตอนที่ทำงานอยู่“ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณช่วยซื้อของพวกนี้มาให้ผมที่ห้อง xxx ได้หรือเปล่า ?”ฉันอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากคนที่ฉันเพิ่งรู้จักและได้แลกเบอร์โทรกันเอาไว้เพื่อให้เขาติดต่อมาเมื่อเขานึกได้แล้วว่าจะให้ฉันตอบแทนเขาอย่างไรซึ่งคนคนนี้ก็ไม่ใช่ใครนอกจากดีนนั้นเองว่าแต่เขาจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไรกันฉันจ้องรูปที่เขาส่งเข้ามา มันเป็นพวกอุปกรณ์ทำแผลทั้งนั้นเลย“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ฉันตอบออกไปและก็เดินไปหยิบอุปกรณ์ที่เขาต้องการไม่ต้องไปซื้อให้เปลืองเงินหรอกเพราะของพวกนี้ฉันเองก็มีติดห้องเอาไว้ใช้เมื่อยามจำเป็นแต่เรื่องที่ฉันเป็นกังวลคือแบบว่า... จะต้องไปห้องของผู้ชายมากกว่า“ไม่หรอกน่าน้ำ เธออะคิดมากเขาแค่ให้เอาไปให้ เราก็แค่ยื่นให้หน้าประตูก็ได้ไ

“สำหรับความคิดน้ำนะคะ น้ำคิดว่าคุณคงไปบังคับให้เธอไม่กลัวคุณเลยทันทีคงเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่คุณทำได้คือการพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าคุณรักเธอมากแค่ไหน พิสูจน์จนกว่าเธอจะเห็น หลังจากนั้นน้ำเชื่อว่าเธอก็จะค่อย ๆ เปิดใจให้คุณอย่างแน่นอน” ฉันค่อย ๆ นำแขนตัวเองออกจากกับจับกุมของเขาเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ได้จับข้อแขนของฉันไว้แน่นแล้วและก็พูดอธิบายให้คำปรึกษาออกไปด้วย ดูเหมือนยัยลุลาของฉันกำลังจะอกหักแล้วสิ ถ้านางรู้เรื่องนี้มีหวังปล่อยโฮน้ำตานองเต็มห้องแน่แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเอาไปบอกยัยลุลาเลยนะ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาไว้เขาเปิดตัวเมื่อไหร่ก็วันนั้นแหละที่ฉันจะร่วมยินดีด้วย เพราะฉันคิดว่าถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ก็แสดงว่าเขาพิสูจน์ให้เธอคนนั้นเชื่อใจได้แล้วยังไงล่ะ“อืม ขอบคุณไว้ผมจะลองทำดู” ฉันยิ้มพร้อมกับพยักหน้าไปด้วยแต่เดี๋ยวนะ! ถ้าเขามีคนที่ชอบอยู่แบบนี้แล้วเธอคนนั้นจะไม่เข้าใจผิดเหรอที่ฉันดันเข้าห้องเขามาหน้าตาเฉยแบบนี้ไม่สิ เขาแอบชอบนี่แต่ว่าการที่ฉันมาเข้าห้องของเขาแล้วอยู่สองต่อสองแบบนี้ฉันก็รู้สึกไม่ดีนะ“น้ำว่าน้ำขอตัวก่อนดีกว่า เกิดเธอคนนั้นมาเห็นเข้าเดี๋ยวมันจะกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด

บทที่ 6“เมี๊ยววว~” ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยอาการมึนงง ไม่ใช่พนักงานที่มากดกริ๊งแต่เป็น…“ขอโทษที่มารบกวน แต่คุณรู้วิธีเลี้ยงเจ้านี่ไหม ?” เป็นภาพของดีนกำลังอุ้มลูกแมวตัวสีขาวนวลพร้อมกับเอ่ยถามถึงวิธีการเลี้ยงเจ้าแมวตัวน้อย“ขะ...เข้ามาก่อนไหมคะ” ฉันรีบปรับอารมณ์ของตัวเองพร้อมกับเชิญเขาให้เข้ามาในห้องก่อน เพราะดูท่าทางเจ้าแมวตัวน้อยกำลังร้องไม่หยุดเลย ท่าทางจะหิวน่าดูภาพนักมวยไร้พ่ายมาอุ้มแมวตัวน้อย ช่างไม่เหมาะเลยแฮะ แต่ก็เอาเถอะแปลกตาดี“หยุดร้องสักที” เสียงเข้มเอ่ยพูดกับเจ้าแมวน้อยหลังจากที่เจ้าแมวตัวนี้ร้องไม่หยุด ไม่ใช่คำพูดสิแต่เป็นคำขู่มากกว่า อืมแต่ว่านะแมวก็คือสัตว์เพราะงั้นแล้ว“เมี๊ยววว~” มันจะมาเข้าใจได้ยังไงกัน“ปล่อยให้น้องลงเดินก็ได้นะคะ น้องคงอยากเดินเล่น ที่ร้องคงเพราะหิวนมมากแน่เลย” เมื่อเห็นว่าเขาดูจะไม่เข้าใจสัตว์ตัวนี้สักเท่าไหร่ และดูจากท่าทางแล้วคงไม่เคยเลี้ยงมาก่อน ก็เลยแนะนำให้เขาปล่อยให้น้องเดินเล่นดีกว่าการที่เขาจะยืนอุ้มมันอยู่แบบนั้นดีนะที่ทางคอนโดอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ได้ ไม่งั้นฉันได้โดนเรียกตัวแน่“อืม” เขายอมปล่อยเจ้าแมวตัวเล็กลงกับพื้นห้อง ส่วนตัวเขาก็ยัง