All Chapters of Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: Chapter 61 - Chapter 67

บทที่ 20“อื้อ!” ฉันร้องเสียงหลงพร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อไม่คาดคิดว่าเขาจะทำให้สิ่งที่ฉันเองก็ไม่เคยทำกับใครมาก่อนเพราะเขากำลัง... โน้มหน้าลงมาจูบปากของฉันและการกระทำดังกล่าวของเขาก็สร้างความตื่นเต้นให้กับฉันเป็นอย่างมาก มากจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังออกมาจากข้างใน“…” ดีนไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่จูบ แต่เขากับเริ่มทำอะไรบางอย่างที่มันผิดปกติ จากจูบกลายเป็นคลอเคลียและเริ่มลามลงไปต่ำมากขึ้น มากขึ้น เรื่อย ๆ“ดีน...หยุดก่อน” ฉันไม่ได้เตรียมใจที่จะมาโดนเขาทำแบบนี้ มันไวไปสำหรับเราสองคนและฉันเอง...ก็ยังไม่ได้ตอบตกลงที่จะคบหากับเขาเลย“…” ดูเหมือนเขาจะสติหายไปเพราะไม่ว่าฉันจะพูดหรือขัดขืนอะไรเขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกระทำในสิ่งที่ฉันไม่โอเคเลยและมันก็เริ่มถลำลึกมากขึ้นจนฉันเองก็รับไม่ไหว จากที่ตื่นเต้นและเขินอายกลายเป็นกลัวแทน เพราะดีนในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่ฉันรู้จัก เขาสุภาพมากกว่านี้แต่ตอนนี้เขากลับเหมือนนักล่าเหยื่อแทน“อึก!” เพราะความกลัวและหมดหนทางมันตีกัน ฉันจึงมีอาการตัวสั่นและสะอึกแทนพร้อมกับเริ่มหายใจไม่ออกด้วยอาการเครียดกับสิ่งที่เจอ“น้ำ...น้ำ! เป็นอะไร” ดูเหมือนว่า

ฉันอยากให้ความค้างคามันหมดไป เพราะฉันเองก็ไม่อยากทุกข์และจมอยู่กับเรื่องนี้ไปตลอดหรอกนะ ถ้าให้พูดถึงความแค้นและความเกลียดชังสำหรับในตอนนี้มันก็คงหมดไปตามกาลเวลาแล้วคนนั้นเขาก็ได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อแล้วฉันก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปเพราะมันไม่มีทางย้อนเวลากลับไปได้ แต่มีเพียงเรื่องเดียวเลยที่ฉันไม่สามารถลืมได้เพราะมันคือภาพติดตาในวัยเด็กของตัวเองเลย“งั้นเดี๋ยวฉันจะคุยกับพี่บัวให้เป็นการไถ่โทษที่ต้องปล่อยให้แกอยู่คนเดียวต่อโอเคไหม” เอาเป็นว่าฉันไถ่โทษกับมันด้วยเรื่องนี้แทนดีกว่ายังไงก็ต้องกลับไปที่นู้นอยู่แล้ว“แล้วห้ามกลับคำล่ะ” มันหันมายิ้มหน้าบานพร้อมกับจับแขนฉันเข้าไปควงด้วยอาการปลาบปลื้มและดีใจเรื่องแบบนี้มันเปลี่ยนสีหน้าไวเชียวนะ เอาเถอะยังไงฉันก็ไม่อยากให้มันไปคุยกับพี่บัวเองด้วยเพราะความสัมพันธ์ของมันกับพี่บัวต้องแย่ไปกว่านี้แน่ฉันรู้ดีว่าพี่บัวคงต้องเทศนามันและยัยลุลาเองก็ไม่ชอบยอมใคร ไฟกับไฟเจอกันมีแต่แย่กับแย่อย่างเดียวเลยเรือนจำ“น้ำ” เสียงเรียกของดีนทำให้ฉันหลุดออกมาจากความคิดที่เหม่อลอยของตัวเอง และเมื่อมองไปตามเสียงก็เห็นว่าดีนกำลังยืนแบมือรอฉันอยู่พร้อมกับสีหน้าที่ยิ้มแบ

“ผมเข้าใจครับ เพราะถ้าผมเป็นพ่อคนผมก็คงไม่ต่างจากลุงที่ต้องมาพูดแบบนี้ แต่อย่างที่ผมพูดไปว่าผมจริงจังกับลูกสาวของคุณลุงมากและผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจอย่างแน่นอน” ผมตอบออกไปด้วยความหนักแน่น ผมลูกผู้ชายพอที่จะรักษาคำพูดของตัวเองชีวิตนี้ทั้งชีวิตผมคิดเอาไว้แล้วว่าน้ำจะเป็นคู่ชีวิตที่จะอยู่กับผมไปจนเราสองคนแก่และมองลูก ๆ ของเราค่อย ๆ เติบโตไปด้วยกันจนสุดบั้นปลายชีวิต“ลุงเชื่อหนุ่มนะเพราะแววตาของคนมันหลอกกันไม่ได้ ลุงเองก็พอจะมองออกมาหนุ่มจริงจังกับลูกสาวลุงมากแค่ไหน ลุงฝากดูแลลูกสาวลุงด้วยนะ เพราะลุงเองก็ไม่อาจจะที่จะทำหน้าที่ของพ่อที่ดีได้แล้ว”“ผมรับปากว่าจะดูแลลูกสาวคุณลุงอย่างดีครับ และผมก็จะพาน้ำมาหาคุณลุงบ่อย ๆ ด้วย ผมคิดว่าต่อให้คุณลุงจะอยู่ที่ไหนหรืออาจจะไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปแต่การจะเป็นพ่อที่ดีผมคิดว่าคุณลุงต้องทำได้อย่างแน่นอน อย่าเพิ่งตัดสินตัวเองไปเลยนะครับ”“ลุงคงอยู่ได้อีกไม่นาน” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ“หมายความว่ายังไงครับ ?”“ลุงป่วยมานานแล้ว ก็ตามอายุแหละ เพียงแต่ว่ามันหนักกว่าคนที่อายุเท่ากันควรจะเป็นก็เท่านั้นเอง” คุณลุงพูดพร้อมกับนั่งยิ้มให้ผม“แล้วน้ำทราบเรื่

ยัยลุลาก็ยังคงตามติดชีวิตฉันอยู่ยิ่งตอนท้องด้วยแล้วนางแทบจะมาสิงอยู่ในร่างกับฉันเสมือนว่าตัวเองเป็นภรรยาน้อยอีกคนของดีนเลยมั้งชาวบ้านพูดกันให้แซดเลยว่านางคือเมียอีกคนของดีน ฉันอะไม่อะไรหรอกเพราะปากใครใครก็พูดได้ความเป็นจริงเป็นอย่างไรเราทั้งหมดย่อมรู้ดีเสมอ“นี่เพื่อนดีนไอ้ดันเต้มันก็หายไปเหมือนกันไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน”“พูดไม่เพราะเลย พูดถึงเพื่อนดี ๆ หน่อยสิดีน” ฉันใช้มือตีลงที่แขนของดีนที่พยุงจับฉันอยู่อย่างเบามือเพื่อนเตือนให้เขาพูดเพราะกว่านี้หน่อย“ครับคุณภรรยา” และเขาก็จะแกล้งฉันกลับด้วยการพูดแบบนี้ตลอด“ดีน!” และฉันก็เรียกชื่อเขาเสียงดังแบบไม่พอใจ ดีนรู้ว่าฉันไม่ชอบให้เขาเรียกฉันว่าภรรยาเพราะฉันรู้สึกไม่ชินหนูและก็เขินอาย แต่เขาก็ชอบแกล้งตลอด“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วครับ”“งั้นเดี๋ยวน้ำส่งข้อความบอกยัยลุลาเอาดีกว่าเนอะ” ฉันพูดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะได้เดินไปแล้วพิมพ์ข้อความไป“เอามานี่เดี๋ยวดีนจัดการให้ แล้วไปมองทางดี ๆ เลยจะเดินไปเล่นไปได้ยังไงมันอันตรายนะ” ดีนแย่งโทรศัพท์ออกจากมือของฉันไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับดุฉัน“ทำไมต้องดุด้วย ฮึก!”“ดีนยังไม่ได้ดุเลย ดีนแค่จะบอกว่