บททั้งหมดของ Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 7สถานที่บันเทิงหลังเลิกงานช่วงหัวค่ำ“หมายความว่าไงยัยลุลา” ฉันกอดอกพูดด้วยความไม่พอใจพร้อมกับมองหน้าอีกฝ่ายหลังจากที่ตอนนี้เราสองคนกำลังยืนอยู่หน้าสถานที่อโคจรก่อนหน้านี้ยัยลุลาบอกกับฉันว่าพี่บัวให้ฉันและยัยลุลาไปคุยกับลูกค้านอกสถานที่ ตอนแรกฉันก็แอบคิดนะว่ายัยลุลามีพิรุธอะไรหรือเปล่าแต่หน้าตาของมันดูจริงจังมากฉันก็เลยเลยตามเลยไปแต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะโดนหลอก ไอ้เราก็ว่าอยู่แล้วว่าอย่างพี่บัวเนี่ยนะจะสั่งงานผ่านยัยเพื่อนตัวดีได้ รู้งี้ฉันน่าจะตงิดใจสักนิด“ก็ถ้าฉันไม่โกหกแกจะยอมออกมากับฉันง่าย ๆ ไหมล่ะยัยน้ำ” คนผิดพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดกับการหลอกเพื่อนโดยเอาเรื่องงานมาอ้าง แถมยังมีการมากอดอกมองฉันอย่างไม่พอใจอีกดีจริง ๆ เพื่อนฉัน“เฮ้อ ~ ช่างเถอะงั้นฉันกลับละ”“โนค่ะ! มาถึงที่แล้วจะมากลับได้ยังไง ไป ๆ” ขณะที่ฉันกำลังจะหมุนตัวเดินไปรอเรียกแท็กซี่ ยัยลุลาก็รีบเดินเข้ามาประกบตัวของฉันเอาไว้พร้อมกับออกแรงดึงฉันทันทีที่นางพูดจบจนสุดท้ายฉันจึงยอมนางไปเพราะดูเหมือนว่ายัยลุลาน่าจะเหงาจริงไม่งั้นคงไม่ลงทุนโกหกฉันหรอกอีกอย่างฉันก็จะถือว่ามาสังสรรค์ด้วยเลยแล้วกัน อยากจะคลายเครีย

เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ?แถมยังดูเหมือนมีท่าทางที่อยากจะคุยกับฉันอีกหรือว่าเรื่องงานกัน ? เอาเถอะไม่เรื่องไหนก็ช่างก่อนแล้วกันเพราะตอนนี้ดีนเอาแต่เดินไม่หยุดเลยทั้งที่เราก็เดินออกมาไกลพอสมควรที่เขาจะหยุดเดินและหันมาพูดกับฉันได้สักทีละนะ“…” ดูเหมือนเขาจะหยุดเดินแล้วซึ่งตรงที่ที่เราหยุดกันเป็นเหมือนหลังร้านที่ไร้ผู้คนและไร้เสียงเพลงที่ดังกวนใจ ตรงนี้มีเพียงฉันกับเขาสองคนเท่านั้นที่ยืนกันอยู่สองคนแต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังคงเงียบไม่พูดอะไรอยู่ดี ซึ่งฉันเองก็เงียบเช่นกันเพราะไม่รู้จะพูดอะไรในตอนที่เขาดูโมโหฉันเองก็กลัวเหมือนกันนะ“โทษที” ดูเหมือนเขาจะปรับอารมณ์ได้แล้ว เขาก็เลยปล่อยมือที่จับแขนฉันเอาไว้ออก แต่ทีนี้มันเป็นรอยมือและรอยแดงที่เห็นได้ชัด นั้นจึงทำให้เขาเอ่ยคำขอโทษออกมาฉันเองก็เพิ่งมารู้ตัวก็ตอนเห็นที่แขนตัวเองนี่แหละก่อนหน้านี้คงมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าเลยลืมความเจ็บปวดไปพอมาเห็นจัง ๆ ก็แอบปวดข้อมือเหมือนกันแฮะ“ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณมีอะไรกับน้ำหรือเปล่า ?” ฉันพูดออกไปพร้อมกับจับที่ข้อมือตัวเองเล็กน้อยจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองเขา ที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าฉันไม่หยุด“เจ็บมากหร

“เอ่อ...หมายถึงฉันรู้ดีว่าเพื่อนอีกคนของฉันไม่ได้มีนิสัยอย่างที่แกพูดไง” ฉันขยับตัวเล็กน้อยพร้อมกับพูดออกไปแล้วหันหน้าไปมองที่หน้าต่าง ซึ่งตอนนี้วิวที่ฉันเห็นคือฝนมันกำลังตกอยู่“แล้วเพื่อนของแกตอบคนนั้นไปว่ายังไง ?” ยัยลุลาถามต่อเมื่อเห็นว่าฉันหยุดเล่าแล้ว“ก็กะว่าจะปฏิเสธออกไปแต่...” ฉันพูดออกไปนิดเดียวแล้วก็เงียบ เมื่อหัวสมองได้คิดย้อนไปถึงคำพูดของดีน“แต่อะไร” ยัยลุลาถามย้ำอีกครั้ง“เขากลับพูดตัดบทว่า ไม่ต้องรีบให้คำตอบก็ได้ ผมไม่รีบ” ฉันพูดออกไปแบบที่ดีนพูดออกมา“อืมมม แต่เห็นแกบอกว่าฉันก็รู้จักด้วยงั้นเหรอ ?” ยัยลุลาถามต่อ“ก็...ไม่เชิง” ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าของมัน“โอเค ฉันจะไม่ถามต่อแล้วกันว่าคนคนนั้นคือใคร แต่ดูจากที่แกเล่ามาแล้ว ฉันว่าเขาคงชอบแ- เอ๊ย! เพื่อนของแกจริงจังถึงได้พูดออกมาดักทางเอาไว้ก่อนที่เพื่อนแกจะปฏิเสธ” ยัยลุลาเริ่มอธิบายและตีความออกมาในแบบที่ตัวมันเองเข้าใจ“ไม่รู้สิ” ฉันตอบออกไป ฉันมองคนไม่เก่งว่าคนคนนั้นเขาจริงจังหรือแค่แกล้งทำ“ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เพื่อนแกกลัวหรือกังวลอยู่ ไม่ว่าจะเรื่องอายุหรืออื่น ๆ ฉันคิดว่าถ้าเพื่อนแกโตและมีความคิดแล้วก็คงจะคิดได้เองว่

บทที่ 9ลุลา Talkคอนโดของลุลากลางดึก“ยัยน้ำแกกล้าปิดบังเรื่องน่าตื่นเต้นแบบนี้กับเพื่อนตัวเองได้ยังไงกัน!”ฉันพูดออกมาอย่างเจ็บใจแต่มุมปากกลับยิ้มพร้อมกับนอนกัดเล็บของตัวเองไปด้วย เวลาที่ฉันกลัวตื่นเต้นหรือแสดงมันที่เกินจริงฉันจะมีพฤติกรรมที่ชอบกัดเล็บของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้บ่อยหรอกนะแล้วก็ไม่ได้ทำต่อหน้าคนอื่นง่าย ๆ ด้วย ฉันจะทำก็ต่อเมื่ออยู่คนเดียวเหมือนอย่างตอนนี้อ้อ! สวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อ ‘ลุลา’ นะเป็นเพื่อนสนิทแสนพิเศษของยัยน้ำ และแน่นอนว่าเราสองคนไม่เคยปิดบังอะไรกันเลยแม้กระทั่งเรื่องครอบครัวที่เราสองคนไม่อยากพูดถึงเราก็ยังเปิดใจพูดคุยและปรึกษากันอยู่ตลอดแต่ความพิเศษของฉันมันกำลังจะหมดลงแล้วเมื่อฉันมารู้ว่า ยัยเพื่อนตัวดีกำลังอะไรปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ฉันไม่แน่ใจว่าพวกเขาไปคบกันตั้งแต่ตอนไหนเรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่คบกันแล้วไม่ยอมบอกฉันมากกว่า“ให้ตายเถอะได้ของดีขนาดนี้ยังไม่ยอมบอกเพื่อนตัวเองอีก” ฉันพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่วางไว้อยู่บนหัวเตียงเพื่อมาเปิดรูปหนึ่ง ที่ฉันเพิ่งจะไปแอบถ่ายมาได้ในขณะที่ตัวเองกำลังจะมุ่งหน้าไปคอนโดยัยน้ำแต่ด้วยความหิวและคิด

“ครับ” ซึ่งน้องเขาก็ตอบออกมาตามตรงโดยที่ไม่มีท่าทีของคนโกหกเลยสักนิดส่วนที่ว่าฉันรู้ได้ไงว่าน้องเขาไม่ได้โกหกก็เพราะเมื่อคืนฉันศึกษาพฤติกรรมของคนมาทั้งคืนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยไงเล่าก็ไม่เสียเปล่านะสีน้ำ Talkเรือนจำฉันยืนมองป้ายที่เขียนอยู่ข้างหน้านานนับนาทีจนกระทั่ง“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ ?” มีพี่ผู้ชายในเครื่องแบบเดินเข้ามาหาฉัน“อ๋อ เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธแล้วก็หมุนตัวเดินออกไปในที่สุดพร้อมกับใจที่เจ็บปวดและคำถามมากมายที่อยากจะถามกับคนด้านในที่ฉันรู้จักแต่พอมาถึงที่ทีไรฉันกลับไม่เคยกล้าที่จะเข้าไปเผชิญความจริงเลยสักครั้งเป็นแบบนี้มาตลอดและเป็นทุก ๆ วันนี้ที่เป็นวันครบรอบที่แม่ของฉันจากไป...“ไปไหนครับ ?”“วัดป่าลาลัยค่ะ” ฉันพูดกับพี่โชเฟอร์เสร็จก็กลับเข้ามานั่งในที่ของตัวเองต่อเพื่อรอให้พี่เขาขับรถมาส่งฉันถึงสถานที่ที่ต้องการไปเป็นที่ที่ฉันมักจะมาทุกครั้งและทุกเดือนในวันนี้เนื่องจากวันนี้ฉันได้ลางานไว้แล้วครึ่งวันและพี่บัวเองก็เข้าใจจึงมักจะยอมให้ฉันลาตลอดเมื่อพี่เขาได้รู้เหตุผลจากยัยลุลาอันที่จริงฉันไม่อยากบอกใครว่าลาเพราะอะไรในวันนี้ของทุกเดือนแ