บททั้งหมดของ Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ยังไม่เช้าเลยนี่น่า” ฉันยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา และเมื่อเห็นว่าอีกหลายชั่วโมงเลยกว่าจะเช้าก็รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่ตื่นขึ้นมากลางคันแบบนี้พอจะนอนต่อก็นอนไม่หลับ ลำบากยัยน้ำคนนี้จริงไม่รู้จะตื่นขึ้นมาทำไมหลายชั่วโมงต่อมา“จะว่าอะไรไหมครับถ้าผมอยากจะขอเบอร์ติดต่อคุณน้ำเอาไว้หน่อย” เมื่อขาแตะลงกับพื้นแล้วคุณคัลก็เดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับพูดถึงเรื่องการติดต่อ“ได้เลยค่ะ” ฉันตอบรับออกไปแบบเต็มใจและอยากช่วยเหลือเพราะเท่าที่ทราบมาคุณคัลมาที่นี่เป็นครั้งแรกด้วย“ขอบคุณครับ” หลังจากนั้นคุณคัลก็ทำท่าทางเหมือนจะส่งมือถือของเขามาให้กับฉัน แต่ก็...“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวน้ำพูดแล้วคุณคัลพิมพ์ลงเอาเองได้ไหมคะ คือ...คือ”“ได้ครับไม่มีปัญหา” ฉันส่งยิ้มนิดหน่อยเมื่อเขาพูดแทรกขึ้นมาเลยในขณะที่ฉันกำลังหาข้อแก้ตัวอยู่ยอมรับเลยว่ามีความรู้สึกกลัวอยู่นิดหน่อยซึ่งน้อยกว่าผู้ชายคนอื่นมากอย่างน่าแปลกแต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดไม่รู้สึกกลัวเลยแบบเวลาที่อยู่กับดีนเอ๋...ว่าแต่ฉันจะเอาเขาสองคนไปเทียบกันทำเพื่ออะไรเนี่ย เลิกคิดดีกว่ายัยน้ำ พอ พอ หยุดห้องพักของสีน้ำ“เป็นไงบ้างแกทุกอย่าโอเคใช่ไหม” เสียงของยัยลุลาพูดออกมาจ

แต่ตอนนี้เขากลับแกล้งทำเป็นต่อยพลาดบ้างและปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวบ้างเขาเป็นอะไรของเขา ?“น่าแปลกที่รอบนี้มีท่าทีว่าดีนจะไม่ชนะในการแข่งขันยกนี้” คุณคัลพูดชื่อของดีนออกมาพร้อมกับเริ่มตักกับข้าวกิน“…” ส่วนฉันยังไม่ได้แตะอะไรสักคำ เอาแต่เกาะขอบเก้าอี้ดูการแข่งขัน ไม่สิฉันกำมือกับเก้าอี้ไม้ที่นั่งอยู่จนเจ็บมือไปหมดแล้ว เมื่อเห็นว่าดีนไม่สู้และบาดเจ็บจนเลือดออกเต็มใบหน้าไปหมด“น้ำครับ น้ำ...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ?”“เอ่อ...เปล่าค่ะ” ฉันหันหน้ากลับมาและรีบปรับสีหน้าของตัวเองใหม่เมื่อดันแสดงอาการบางอย่างออกไปจนคุณคัลถามออกมา“โธ่! ไอ้ดำตั้งใจหน่อยสิวะ กูพนันกับมึงไปเยอะเลยนะโว้ย ดูมันสิพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ เด็กนิสัยไม่ดีต้องโดนลงโทษ ห่าเหวไรวะ!!!” ระหว่างที่ฉันหันกลับมาตักกับข้าวทานอยู่และไม่ได้หันกลับไปสนใจบนหน้าจอต่อเพราะรับไม่ได้และไม่กล้าพอที่จะดูจึงเลือกที่จะละความสนใจไปแทนอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรด้วยก็เลยทำให้เลิกคิดเรื่องเมื่อกี้ไป จนกระทั่งมีหนึ่งในกลุ่มคุณลุงพูดขึ้นมาอย่างหัวเสียเป็นคำพูดที่สร้างความน่าตกใจให้ฉันเป็นอย่างมากเคร้ง!“น้ำ! เป็นอะไรไปครับ?!”

บทที่ 15“มึงจองตั๋วให้กูที เอาแบบที่ไม่ว่ายังไงก็ตาม กูต้องไปถึงที่ในรูปของพี่มึงคืนนี้!” ผมไม่ได้ฟังที่มันพูดถึงเรื่องครอบครัวตัวเองสักเท่าไหร่ เพียงแต่ว่ามีคำหนึ่งคำที่มันดันมาสะกิดต่อมอารมณ์ของผมเข้าเจอคนที่ถูกใจงั้นเหรอ... ฝันไปเถอะ!สีน้ำ Talk“ช่างเขาสิน้ำ เธอจะรู้สึกผิดไปทำไมในเมื่อการทำแบบนั้นเขาเป็นคนเลือกทำเอง เธอไม่ได้ไปบังคับให้เขาทำแบบนั้นสักหน่อย!” ฉันจัดการโยนมือถือลงบนเตียงนอนหลังจากที่นั่งคิดและพูดกับตัวเองมานานจนเหมือนคนบ้าหลังจากที่วางสายของยัยลุลาไปตอนแรกก็รู้สึกผิด และพอผ่านไปเรื่องที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นมันก็ฉายขึ้นมาในหัวสมองเพื่อเตือนสติของฉันและคำพูดเมื่อกี้ก็เป็นผลมาจากสิ่งที่ฉันนึกคิดได้ว่า เขาเองก็มีคนอื่นอยู่ ฉันจะไปสนใจทำไม และก็ควรช่างมันไปเพราะเขาเลือกที่จะทำแบบนั้นเอง ไม่ได้เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด ใช่! มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยสีน้ำ!ติ๊งตอง ~“สักครู่นะค่า” ฉันสะบัดหน้าไปมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนมากดอ็อดที่หน้าห้องพักของฉัน และก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านั้นฉันได้สั่งเซอร์วิสของหวานไปอันที่จริงฉันควรอิ่มจากการไปรับประทานอาหารกับคุณคัลแล้วใช่

มีแต่เพียงความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมเพราะในทุก ๆ วัน ทุก ๆ เวลาผมมักจะรู้สึกอยากเจอหน้าเธอคนนั้นจังจนทำให้ผมไม่ค่อยมีสมาธิและโดนพ่อต่อว่าหลายครั้งผมจึงคิดว่าสิ่งที่จะทำให้ผมเลิกเป็นแบบนี้ได้ก็คือการตามดูเธอแทน เพราะตอนนั้นผมคิดว่าเดี๋ยวก็คงหายแต่มันก็ไม่ใช่เมื่อได้เห็นว่าแต่ละวันเธอทำอะไรใช้ชีวิตอย่างไรและก็รอยยิ้มของเธอ ผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมกำลังจะตกหลุมรักเธอเข้าแล้วจากเดือนกลายเป็นปีและก็จากปีจนเป็นปัจจุบัน แต่กว่าจะถึงวันนี้ได้ผมก็เคยสารภาพรักกับเธอมาก่อนนะ แต่กลับโดนเธอวิ่งหนีแทนและไม่ได้มีการพูดปฏิเสธมีแต่เพียงการกระทำเท่านั้นตอนนั้นยอมรับว่ารู้สึกแย่นะ แต่คิดไปคิดมามันก็มีเหตุผลพอที่ผมจะโดนเธอทำแบบนั้น ผมลืมคิดไปว่ามีเพียงแค่ผมที่รู้จักเธอแต่เธอไม่ได้มารู้จักผมสักหน่อย เธอจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผมคือใครมีแต่ผมที่เห็นเธอทุกวันและลืมตัวคิดไปเลยว่าเธอไม่ได้มองเห็นผมเหมือนที่ผมเห็นเธอ และไม่รู้ว่าผมคือใคร อยู่ ๆ ก็มาโดนบอกสารภาพเป็นใครก็คงวิ่งหนีไปกันหมดเพราะอาจจะคิดว่าผมเป็นพวกโรคจิตก็ได้“ขอโทษนะน้ำที่ดีนพูดเรื่องครอบครัวออกไป น้ำยกโทษให้ดีนได้ไหม” เมื่อเห็นว่าการร้องออกมาทำให้เ

บทที่ 16ดีน Talkร้านอาหาร“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะไอ้ดีน”เมื่อเดินเข้ามาในร้านอาหารและนั่งลงตรงเก้าอี้ คาดว่าโต๊ะนี้คนเบื้องหน้าน่าจะทำการจองเอาไว้แล้ว จากนั้นไม่นานพอมันเห็นว่าเป็นผมที่เดินเข้ามานั่ง มันก็เอ่ยทักทายขึ้นมาตามปกติ“อืม” ผมตอบกลับออกไปจากนั้นก็ยกมือขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณให้กับพนักงานของร้านและก็เริ่มสั่งอาหาร เนื่องจากเมื่อคืนไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้ก็เกิดความรู้สึกหิวขึ้นมามากไม่รู้ว่าโลกกลมหรือพื้นที่บนที่ท่องเที่ยวแห่งนี้มันแคบกันแน่ เพราะหลังจากเมื่อคืนที่ผมเดินออกมาจากที่พักของน้ำได้ไม่เท่าไหร่ก็เจอเข้ากับไอ้คัลทันทีแม้มันจะอายุมากกว่าผม แต่ผมไม่เคยเรียกมันว่าพี่เลยแถมยังทำตัวเสมอรุ่นมันอีก ซึ่งมันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่ว่าอย่างไรเราก็เหมือนเพื่อนกันอยู่แล้ว“ไม่เจอกันตั้งหลายปีความพูดน้อยของมึงก็ยังคงเป็นอยู่เหมือนเดิมสินะ” มันยกมุมปากขึ้นมาพร้อมกับพยักหน้าให้กับพนักงานเมื่อเราสองคนสั่งอาหารที่ต้องการกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เรียกออกมามีอะไร ?” ผมเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทนเพราะไม่อยากเสวนากับมันต่อ เห็นหน้ามันแล้วผมรู้สึกหงุดหงิด“ไอ้ดันเต้... มันเป็นไงบ้าง