All Chapters of Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำคอนโดย่านกลางเมืองใหญ่ช่วงเช้าของวัน“หนูไปทำงานก่อนนะคะแม่” ฉันเอ่ยพูดขึ้นหลังจากที่สวมรองเท้าคู่ใจเสร็จ จากนั้นก็ยืนยิ้มอยู่สักพักและก็พูดเหมือนคนบ้าอยู่หน้ากรอบรูปขนาดเล็กที่มีผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของฉันเองกำลังยืนยิ้มอยู่ส่วนข้างกายของท่านก็มีเด็กสาวตัวน้อยหน้าตาน่ารักกำลังยืนถือไอศกรีมอยู่ ไม่ใช่ใครนอกจากฉันเองดูเหมือนว่าฉันจะรับรู้ได้เองว่าคนที่ฉันกำลังพูดด้วยท่านตอบตกลงกลับมาแล้วฉันจึงหมุนตัวเดินออกจากห้องไป เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำงานของตัวเองแบบที่ทำเป็นประจำทุกเช้าฉันอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวและหาเลี้ยงตัวเองมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่...ที่แม่ของฉันจากไป กว่าจะมาถึงทุกวันนี้ได้ก็เอาฉันเกือบไม่รอดเหมือนกันนะส่วนเรื่องครอบครัวหรือคนอื่น ๆ ล่ะ ? ฉันขอไม่พูดเพราะฉันไม่อยากพูดถึงมันสักเท่าไหร่Rrrrr rrrr“ฮัลโหลว่าไงยัยลุลา” ขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกจากคอนโดนที่อาศัยอยู่เสียงมือถือก็ดังขึ้นพร้อมกับโชว์รายชื่อคนที่โทรเข้ามาว่าเป็นใครเมื่อเห็นว่าเป็น ‘ลุลา’ เพื่อนสนิทของฉันเองโทรเข้ามาฉันก็ไม่รอช้าที่จะรับสายเธอ“ยังไงยัยน้ำสรุปแกจะให้ฉันไปรับไหม ?” ปลายสายพูดออกมาด้

เธอรู้ดีว่าทำไมฉันถึงได้ไม่ชอบเข้าใกล้ผู้ชาย“ถ้าแกกินเสร็จแล้วก็ตามออกมาแล้วกัน ฉันขอไปทำงานต่อก่อน” ฉันพูดด้วยเสียงตึงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกไม่ดีในตอนที่ยัยลุลาพูดออกมา ฉันไม่ได้โกรธมันเพียงแต่เมื่อไหร่ที่พูดเรื่องนี้ความทรงจำเลวร้ายมันก็จะย้อนกลับมาตลอด“สีน้ำฉันขอโทษ ฉัน...” ดูเหมือนยัยลุลาเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรออกมา“ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ลืมไปว่ามีงานค้างนิดหน่อยอยากรีบไปเคลียร์ให้เสร็จก่อนเลิกงาน” ฉันแกล้งพูดโกหกแทน“จริงนะแก” มันรีบลุกขึ้นเดินมาจับมือของฉัน เพราะกลัวว่าฉันจะโกรธมันแล้วมันทำแบบนี้ฉันจะโกรธลงได้อย่างไรเล่า“อืม” ฉันยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อยให้กับมันไปที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้แล้วระหว่างทางฉันเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของฉัน พนักงานที่นี่จะมีห้องส่วนตัวไว้ทำงานกันทุกคนเพราะไม่อยากให้แต่ละคนมาก๊อบงานกันเอง และเพื่อให้แต่ละคนมีสมาธิกับงานของตัวเองให้มาก ๆ ด้วยซึ่งฉันมองว่าระบบการทำแบบนี้ดีมาก ฉันเองก็เป็นพวกโลกส่วนตัวสูงคนนึงที่อยากทำงานได้โดยที่ไม่มีใครมานั่งอยู่ข้าง ๆ ค่อยรบกวนเวลา

“ก็ใครใช้ให้แกเอาเงินไปเปย์ผู้หมดล่ะ ถ้าแกไม่ทำแต่แรกป่านนี้แกก็ไม่ต้องมาลำบากหรอก” อย่างน้อยถ้ามันมีแม่ก็คงพอช่วยได้แต่นี่มันมีพ่อเพียงคนเดียวก็ลำบากหน่อย ยิ่งพ่อเป็นคนเด็ดเดี่ยวด้วยแล้วท่าจะลำบากแม่ของยัยลุลาเสียไปตั้งแต่ที่คลอดยัยลุลาออกมาฉันรู้เพียงเท่านี้นะเพราะเธอเล่าออกมาเพียงเท่านี้และดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่ได้เสียใจอะไรแล้วเพราะเวลาที่เธอพูดถึงใบหน้าของเธอก็ปกติดีทุกอย่างเธอเข้มแข็งมากในเรื่องครอบครัว แต่ชอบมาตกม้าตายอ่อนแอแค่เรื่องผู้ชายนี่แหละนี่ถ้าฉันเอากะละมังรองน้ำตาของเธอเอาไว้ตั้งแต่คนแรกที่เธอคบป่านนี้น้ำที่ได้มาฉันคงสามารถเอาไปขุดบ่อเลี้ยงปลาได้แล้วเสียดายที่ไม่ได้เก็บเอาไว้“ก็ตอนนั้นมันน่าสงสารนิ แกก็รู้ว่าฉันขี้สงสาร ฉันไม่ได้เปย์สักหน่อยก็แค่ช่วยคน ทำไมพ่อไม่เข้าใจเลย” โดนหลอกก็ยังไม่ยอมรับความจริงอีกทั้งที่ความจริงก็ปรากฏออกมาให้เห็นแล้วในอดีตผู้ชายพวกนั้นใช้วิธีขอเงินจากเธอโดยการอ้างว่าแม่ป่วยบ้างพ่อป่วยบ้างญาติและบลา ๆ ซึ่งมีทั้งฉันที่ถ่ายรูปส่งว่าคนพวกนั้นมันเอาเงินไปทำอะไร และยัยลุลาจับได้เอง สุดท้ายพ่อของยัยลุลารู้เองบ้าง และผลก็ตามที่เห็นนางก็ไม่เคยยอ

“ดีมากจ้ะ แบบนี้สิถึงจะสมกับการที่เคยเป็นเด็กปั้นของพี่มาก่อน แล้วก็นี่จ้ะคนที่น้ำจะต้องไปสัมภาษณ์ ทั้งหมดในนี้จะบอกเอาไว้แล้วว่าน้ำควรทำและไม่ควรทำอะไร เพราะดูเหมือนว่าคนนี้จะมีโลกส่วนตัวของตัวเองสูงมาก ยังไงก็สัมภาษณ์ระวัง ๆ ให้มากที่สุดนะ พี่ไม่กวนน้ำละ ยังมีเวลาเตรียมตัวอีกเยอะก่อนที่จะถึงวันสัมภาษณ์ ค่อย ๆ ฝึกไปนะน้ำ พี่เชื่อว่าน้ำเก่งพอที่จะทำมันออกมาได้ดี” พี่บัวหยิบเอกสารขึ้นมาจากตักของตัวเองและได้นำเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะจากนั้นก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่หน้าของฉันพร้อมกับลุกขึ้นเอ่ยลา เพื่อที่พี่เขาจะได้กลับไปทำงานของตัวเองต่อฉันเพียงแค่ส่งยิ้มและพยักหน้าให้พี่เขา รอดูพี่เขาจนประตูห้องถูกปิดลงถึงจะได้หันกลับมาสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ“งานก็ว่ายากแล้ว นี่ต้องไปสัมภาษณ์คนที่มีโลกส่วนตัวสูงอีกงั้นเหรอ” ฉันก็นั่งบ่นไปเรื่อยเพราะนอกจากจะต้องรับมือกับความกลัวของตัวเองแล้วยังต้องมารับมือกับคนอีก“อัศวรักษ์ ธาดาก้องวณิ” ฉันอ่านออกเสียงชื่อของคนที่ฉันจะต้องไปสัมภาษณ์ช้า ๆ และก็มองรูปของผู้ชายหน้าตาอ่อนวัยกว่าฉันประมาณหนึ่งปีที่ถูกแนบมาในเอกสารเชื่อแล้วว่าน่าจะเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ดูจากใบหน้าที่ด

“ว่าแต่ กูได้ข่าวมาว่ามึงยอมให้สัมภาษณ์ส่วนตัวแล้วงั้นเหรอ ทำไมล่ะ ทุกทีกูเห็นมึงปฏิเสธตลอดนิ” ไอ้ดันเต้พูดออกมาขณะที่มือก็กำลังหยิบถั่วกินอยู่ มันไม่ได้มองผมหรอกในตอนที่ถามเพราะมัวแต่มองเหยื่อของมันมากกว่าเหยื่อของมันก็คงไม่พ้นผู้หญิงที่กำลังส่งสายตามาให้เราสองคนไม่หยุดไอ้ดันเต้จะได้ยินข่าวนี้มาก็ไม่แปลกเพราะบริษัทที่ผมยอมให้สัมภาษณ์เป็นพาร์ตเนอร์กับบริษัทบันเทิงของมันไอ้ดันเต้มีบริษัทเกี่ยวกับวงการบันเทิงของมันซึ่งผมเองก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่ามันทำงานในวงการก็เท่านั้น“เบื่อ” ผมตอบออกไปคำเดียว“แค่เบื่อ ? มึงก็เลยยอมให้สัมภาษณ์งั้นเหรอ” ผมพยักหน้าตอบมันไปพร้อมกับยกแก้วน้ำของตัวเองขึ้นดื่มต่อ“เหอะ! กูเป็นเพื่อนกับมึงมากี่ปีแล้วไอ้ดีน”“…” ผมแกล้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินในสิ่งที่มันพูด“ปฏิกิริยาของมึงในตอนนี้ที่กำลังแสดงออกมามันยิ่งทำให้กูตื่นเต้นกว่าการไปนั่งดูหนังสืบสวนสอบสวนที่กูชอบเสียอีกนะ” ผมยกยิ้มกับคำพูดของมันที่ช่างเปรียบเปรยได้ดีจนผมพึงพอใจ ถ้ามันอยากรู้ก็แค่เดาส่วนถูกหรือไม่มันก็ต้องไปลุ้นเอาเองในตอนจบซึ่งอาจจะใช้เวลาเสียหน่อยมันก็ดูน่าตื่นเต้นดีกว่า