บททั้งหมดของ Cherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?: บทที่ 31 - บทที่ 40

แต่พอได้มาเห็นอะไรแบบนี้แล้วก็กระจ่างเหมือนกัน และที่เขาพาฉันมาก็คงเพราะอยากจะแสดงให้เห็นหรือเปล่าว่าเขาไม่ได้อยากรอคำตอบจากปากฉันแล้วก็ดี ฉันเองก็จะได้ไม่ต้องพูดเรื่องนี้กับเขาอีกต่อไป“ไปคอนโดxxxค่ะ” ฉันขึ้นมานั่งบนรถแท็กซี่พร้อมกับเอ่ยบอกพี่โชเฟอร์ออกไปถึงสถานที่ที่ฉันต้องการไปนั้นก็คือคอนโดของฉันเองวันนี้มีเรื่องให้เหนื่อยใจมากแล้วฉันอยากกลับไปนอนที่ห้องให้ไวที่สุด ฉันไม่ได้กลับกับเขาและก็ไม่ได้อยู่บอกลาว่าฉันจะกลับเองเพราะด้วยความที่ไม่อยากเข้าไปกวนเวลาเขากับผู้หญิงของเขาก็เลยลงจากรถและคิดว่ากลับเองน่าจะดีกว่าและเพื่อเป็นการกันไม่ให้เขาเข้าใจผิด ฉันก็เขียนบอกเขาไปในแชตด้วยว่าฉันมีธุระด่วนของตัวกลับก่อน“มีเรื่องไม่สบายใจเหรอคะ ?” ฉันกดปิดหน้าจอมือถือไปเมื่อเสียงพี่โชเฟอร์พูดขึ้นพร้อมกับสายตาของพี่เขาที่มองฉันผ่านจากกระจกกลางรถ“เปล่านะคะ” ฉันยิ้มพร้อมกับพูดปฏิเสธออกไปเพราะฉันไม่ได้รู้สึกแบบที่พี่เขาพูดออกมาเสียหน่อย“อ๋อค่ะ พอดีเมื่อกี้เห็นท่าทางดูไม่ดีก็เลยถามออกไปขอโทษด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่เขาพร้อมกับจัดการเก็บมือถือลงกระเป๋าเมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบรับจากดีน

บทที่ 11ห้องน้ำ“หลบหน้าทำไม ?”“…” ฉันหยุดเดินพร้อมกับนำมือทั้งสองข้างที่เพิ่งผ่านน้ำมาถูลงข้างกางเกงด้วยใจที่เต้นแรงและทำตัวไม่ถูก เมื่อรู้ว่าเสียงที่กำลังได้ยินคือเสียงของใคร“ได้ยินหรือเปล่า ?” เขาถามย้ำอีกครั้งในขณะที่ฉันเองก็ยังคงเอาแต่ยืนหันหลังอยู่แบบนั้นในตอนแรกฉันขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำและปล่อยให้ยัยลุลาได้ทำงานของตัวเองไปเพราะดูเหมือนเธอจะลดอารมณ์ที่ไม่พอใจต้องมาสัมภาษณ์ผู้หญิงได้แล้วและเมื่อเข้าห้องน้ำเสร็จฉันก็จะกลับเข้าไปทำงานต่อแบบปกติ แต่ก้าวขาออกยังไม่พ้นประตูห้องน้ำเสียงของเขาก็ดังขึ้นแล้ว“อ้าว! ดีนมาอยู่ที่นี่ได้ไง” ฉันสูดลมหายใจเข้าออกพร้อมกับเริ่มซ้อมยิ้ม จากนั้นก็หันไปเล่นละครตบตาเขาจำได้ว่าก่อนหน้านั้นมีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่เห็นเขา...“ไม่สำคัญ...หลบหน้ากันทำไม ?” เขาพูดด้วยเสียงนิ่งในท่าทางที่มือล้วงกระเป๋ากางเกงและยืนพิงกำแพงมองฉันด้วยใบหน้านิ่งเฉยแบบที่ชอบทำ“ไม่ใช่สักหน่อยช่วงนี้น้ำยุ่งมากก็เลยไม่ค่อยมีเวลาได้พักเลย” ฉันยกมือขึ้นขยับไปมาเพื่อปฏิเสธว่าฉันไม่ได้หลบหน้าเขาซึ่งมันไม่เป็นเรื่องจริง เพียงแต่ว่าฉันไม่อยากพูดออกไปตามตรง นั้นก็เพราะว่าเราไม่ได้เป

“ค่อยกลับมาอีกทีแล้วกัน” เมื่อเห็นว่าเขายังคงก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ฉันจึงใช้จังหวะนี้รีบหมุนหันตัวเพื่อเดินออกไปก่อนที่เขาจะมาเห็นน่าจะดีกว่า“น้ำ” แต่ก้าวขาได้เพียงไม่กี่ก้าวคนที่ฉันไม่อยากเจอหน้าก็รู้สึกตัวเอ่ยเรียกชื่อของฉัน“ดีนมีอะไรหรือเปล่า” ฉันแกล้งทำเป็นหมุนตัวหันไปยิ้มพร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปหาคีย์การ์ดของตัวเองแบบเนียน ๆ“มาทวงคำตอบที่เคยถาม” เขาพูดออกมาพร้อมกับยืนบังประตูเอาไว้“หมายถึงเรื่องก่อนหน้านี้เหรอ ?” ฉันกำคีย์การ์ดในมือแน่น เมื่อคิดว่าจะต้องกลับมาพูดเรื่องก่อนหน้านี้อีก ฉันก็บอกไปแล้วนิว่าแล้วแต่ที่เขาจะคิดเลยไงยังจะมาอะไรอีกนะ“ไม่ใช่ หมายถึงเรื่อง...ของเรา” เขาจ้องมองมาที่ฉันพร้อมกับพูดเรื่องที่ต้องการจะคุยออกมา จากนั้นเขาก็เบนสายตามองไปทางอื่นแทน เมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่เงียบไม่พูดอะไรนานเกือบนาทีอยู่“คือ...” ฉันอ้ำอึ้งที่จะต้องพูดออกไป ฉันอยากจะได้เวลาคิดเรื่องนี้อีกหน่อยเพราะมันเหมือนเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฉันเลยก็ว่าได้และอีกอย่างที่สำคัญเลยคือ เขามีอีกคนอยู่แล้วนิ ทำไมถึงยังหยิบยกเรื่องนี้มาคุยอีก“น้ำรู้ว่าการที่เราจะต้องอยู่กับอะไรเดิม ๆ มันน่าเบื

“เพ้อเจ้อใหญ่แล้วนะ” ฉันต่อว่ามันออกไปแล้วก็เดินตรงไปยังห้องของตัวเองต่อ โดยที่ฉันก็ปั้นสีหน้าแบบปกติออกไปด้วยเพื่อให้ยัยลุลาไม่ผิดสังเกตเพราะว่ามันไม่รู้เรื่องเมื่อวานของฉันกับดีนว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าจะไปโกรธที่มันพูดแบบนั้นออกมาหลังจากที่ฉันไปได้ยินหรือรับรู้ว่าคนที่มันพูดถึงกำลังอยู่ร่วมกับคนอื่นในห้องละก็ฉันโกรธมันไม่ลงเนื่องจากว่ามันไม่ได้มารับรู้ด้วย ฉันไม่อยากเป็นคนพาลไปทั่วแบบนั้นก็เลยแกล้งทำเป็นต่อว่ามันแบบที่ชอบทำออกไปแทน“ยังไงแก สรุปได้เข้าไปถามน้องมันหรือยังว่าผู้หญิงที่เราเห็นตอนนั้นคือใคร ?” และยัยลุลาก็ยังคงเดินตามหลังเพื่อมาพูดคุยกับฉันต่อ ในขณะที่เอกสารของมันก็ยังคงกองเป็นเนินอยู่เหมือนเดิม“รีบไปทำงานให้เสร็จเถอะน่าลุลา แล้วค่อยมากวนฉันก็ยังได้” ฉันเปิดประตูห้องทำงานพร้อมกับหันไปมองและยืนขวางทางมันเอาไว้เพื่อไม่ให้มันเดินตามเข้ามาได้“หลบไปย่ะ” มันก็คือมันไม่ฟังและไม่แคร์อะไรจริง ๆ“…” ฉันส่ายหน้าไปมาและปิดประตูลงเมื่อเห็นว่ามันเดินเข้ามาในห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ยังไง” และเมื่อฉันหันกลับมาเพื่อที่จะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานยัยลุลาก็รีบพูดเรื่องเดิมขึ้นมาทันที“ยังไม

บทที่ 13ค่ายมวยธาดาก้องวณิดีน Talk“พักหน่อยดีไหมลูก ?”แม่ผมเดินเข้ามาข้างสังเวียนมวยที่อยู่กลางสนามพร้อมกับถือขวดน้ำและยื่นมาให้กับผม หลังจากที่ท่านเห็นผมมานั่งพักอยู่ด้านข้างเมื่อผมฝึกกับคู่ซ้อมเสร็จผมไม่อยากพักนานและอยากหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านเรื่องของน้ำ จะบอกแบบนั้นก็ไม่ได้อันที่จริงการแข่งขันเริ่มใกล้เข้ามาแล้วจึงทำให้ผมเริ่มฝึกซ้อมอย่างจริงจังขึ้นมา“ครับ” ผมตอบรับท่านแล้วนำผ้าที่พาดอยู่บนบ่าขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลตามตัวพร้อมกับนำฟันยางออกจากปาก เมื่อเห็นว่าควรจะหยุดพักสักหน่อยตามที่แม่แนะนำ“แล้วนี่เรายังติดต่อกับหนูน้ำอยู่บ้างหรือเปล่า ?” ระหว่างที่ผมกำลังจัดการข้าวของบนสังเวียนมวยอยู่ แม่ก็เอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับทำสีหน้าสงสัย“ไม่ครับ” ผมชั่งใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้อะไรและก็ตอบตามความจริงออกไป ผมเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน เพราะทุกครั้งที่กลับมาที่บ้านแม่จะถามคำถามเกี่ยวกับน้ำตลอดทั้งที่ก่อนหน้านี้แม่ผมเป็นฝ่ายกันผู้หญิงหลายคนที่สนใจผมให้ออกไปจนหมด จนผมโดนล้อว่าตัวเองชอบผู้ชายบ้างหรืออื่น ๆ อีกมากมายเพราะผมไม่เข้าใกล้ผู้หญิง และไม่มีผู้หญิงเข้าหาเลยถ้าได้มาอยู่กับครอ