All Chapters of Ang Pasaway na Bride ng Boss Ko: Chapter 1 - Chapter 10

-Freya-“I need a wife, and I want you to marry me as soon as possible.”Ha? Ano daw?!Ilang segundo akong natigilan sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa lalaking nasa harap ko, at seryosong nakatitig sa akin habang nakaupo sa likod ng kanyang swivel chair.Hindi ako makapaniwalang narinig ko talaga ang mga salitang iyon mula sa bibig ni Harry Anderson, ang CEO ng Anderson Industries at ang boss ko mismo.Sa dami ng pwedeng sabihin ng isang boss sa kanyang empleyado, bakit naman kasal agad ang pinagsasabi niya?Napakurap ako nang ilang beses, umaasang baka nagbibiro lang siya o kaya naman ay may hindi ako naintindihan sa mga sinabi niya. Pero nang makita kong nanatiling seryoso ang mukha niya, lalo akong nataranta.“Excuse me, sir!” naguguluhan kong saad at bahagya pang napataas ang boses ko dahil hindi ko talaga maiproseso ang mga narinig ko. “Pwede po bang pakiulit ang sinabi niyo? Ahmm… I mean, baka kasi namali lang ako ng dinig, kasi hindi ako nakapaglinis ng tenga kaninang umag

-Freya-Hindi ko mapigilang manginig sa galit. Hindi ko alam kung hanggang saan ang nalaman niya tungkol sa akin, kung sino ang mga nakausap niya, o kung may iba pa siyang impormasyong hawak na hindi ko man lang alam.Hindi dahil CEO siya ay may karapatan na siyang pakialaman ang buong buhay ko.Pero sa halip na magalit sa banta ko, tumaas pa ang sulok ng mga labi niya, na para bang natutuwa siya sa nakikita niyang reaksyon ko.“So, ilang buwan ka pa lang dito, nag-apply ka na agad ng company loan,” sabi niya, na para bang wala siyang narinig sa mga sinabi ko. Binalewala niya lang ang galit ko! “At alam mo bang ako ang pumirma para maaprubahan iyon?”Napanganga ako. Ano?! Siya ang pumirma sa loan application ko? Well, sino pa ba? Eh siya ang boss dito!Biglang nagbalik sa isip ko ang araw na natanggap ko ang balita mula sa HR na aprubado na ang hinihingi kong loan kahit wala pa akong isang taon na nagtatrabaho dito. Halos maiyak ako noon sa tuwa dahil malaking tulong iyon para sa mga

-Freya-Ano naman kaya itong bago niyang pakulo?“Anong meron diyan?” tanong ko habang nakataas ang isang kilay.“Draft ng agreement natin.” Umupo siya sa kanyang swivel chair at bahagyang sumandal. “Hindi pa finalized ‘yan, at gusto ko ring malaman ang opinyon mo sa mga nakasulat diyan bago ako magpagawa ng panibagong kopya.”Natawa ako nang mapakla. “Gumawa ka na ng agreement bago mo pa ako makausap nang maayos tungkol dito?”Ang galing din ng boss ko! Hindi pa nga ako nakakapagdesisyon kung papayag ako sa alok niya, pero mayroon na siyang inihandang kontrata na para bang sigurado na siyang papayag ako.“Siyempre.” Mayabang siyang ngumiti. “I'm always prepared.”Napailing na lang ako. Magaling din!“Pwede mong iuwi 'yan sa bahay niyo at doon mo basahin ang nilalaman. Pagkatapos, sabihin mo sa akin ang magiging desisyon mo.”Saglit akong nag-isip.Hindi ko na siguro kailangan pang iuwi ito at baka makita pa ng tatay ko. Kaya naman dinampot ko ang folder at agad itong binuklat at bina

-Freya-“So, paano na ang gagawin natin? Hindi mo naman basta pwedeng ianunsyo na ikakasal na tayo, eh hindi naman nila tayo nakitang nag-date kahit minsan. Baka… baka hindi maniwala ang lolo mo kapag sinabi mong matagal na tayong mag-on.”Biglang lumiwanag ang mga mata ni Harry nang marinig ang sinabi ko. Dahil nagtanong ako ng ganon, iniisip niya na siguro na pumapayag na ako sa alok niya.“Well, pwede nating sabihin sa kanila na nagkakilala tayo sa isang coffee shop sa Amerika. Nabangga mo ako at nabuhusan ng kape. Tapos, nang punasan mo ang nabasang pantalon ko, aksidente mong nasagi ang ano ko… at doon nagsimula ang lahat.”Napatitig ako sa kanya.Ang pangit naman ng script nito! Bakit kailangan pang isingit ang pagsagi sa ano niya? Manyak ba ang lalaking ‘to?Hindi ba pwedeng simpleng love story na lang? Iyong nagkabanggaan kami, nagkausap, nagpalitan ng number, at unti-unting nahulog sa isa’t isa? Bakit kailangan pang magkaroon ng ganoong eksena? Juskolord! Baka naman sabihin

-Freya-“Freya! Ang aga mo yatang dumating ngayon?” nakangiting bati ni Mia nang pangbuksan niya ako ng pint0 ng apartment niya.Si Mia ay isa sa pinakamatagal ko nang kaibigan. Magkaibigan na kami mula pa noong high school, at mas nauna ko siyang nakilala kaysa kay Alec. Marami na kaming pinagdaanang pagsubok sa buhay, at kahit hindi kami palaging nagkikita noon dahil pareho kaming abala sa pagtatrabaho, hindi naman nabawasan ang pagiging malapit namin sa isa't isa.Isa na siyang elementary teacher ngayon. Nakapagtapos siya ng kolehiyo dahil pareho kaming nagtrabaho noon para matustusan ang aming mga pangangailangan. Gayunpaman, lahat ng kinikita niya ay napupunta sa pambayad ng tuition at iba pang gastusin sa pag-aaral, samantalang ang sahod ko naman ay ipinapadala ko sa tatay ko sa probinsiya. May bahagi rin akong inilalaan para sa pag-aaral ni Adrian, ang nakababata kong kapatid. Kaya siya nakatapos ng college at ako ay hindi.Matagal nang pumanaw ang nanay ko. Nasagasaan siya