Chapter 04

-Freya-

Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata.

Tinatanong niya ako ng will you marry me, pero wala naman siyang pinapakitang singsing. Hays!

At sa itsura niya ngayon, para bang sigurado na siyang oo ang isasagot ko. Marahil ay iniisip niyang sa sandaling banggitin niya ang sampung milyong piso at ang operasyon ng tatay ko, wala na akong ibang magagawa kundi tanggapin ang alok niya.

Well, he was wrong.

“Ayoko,” mariin kong sagot.

Bahagyang umangat ang isang kilay niya. “Excuse me?”

“Ayoko pong magpakasal sa inyo.” Itinaas ko ang aking baba. “At kung maaari lang, huwag na nating pag-usapan ang bagay na iyan. Isa kayong baliw, sir.”

Akala ko ay magagalit siya sa sinabi ko. Baka pagalitan niya ako, tanggalin sa trabaho, o kaya naman ay paalisin sa opisina niya.

Pero sa halip na magalit, bigla siyang natawa nang malakas.

Napakurap-kurap ako habang nakatitig sa kanya. Ano na naman ang nakakatawa?

“Ako, baliw?” natatawang tanong niya. “Tell me, Miss Dela Cruz, sinong matinong tao ang mag-aalok ng sampung milyong piso sa isang ordinaryong empleyado para lamang pakasalan siya? Ako lang, hindi ba?”

Napanganga ako. “Hindi po iyon dahilan para tawagin kong matino kayo!”

Lalo siyang natawa.

“Fine. How about this?” Bigla siyang tumigil sa pagtawa at muling sumandal sa kanyang upuan. “Ipopromote kita once you agree.”

Napatigil ako. “Ha?”

“Gagawin kitang manager. Hindi ka na basta encoder, at hindi mo na kailangang magtiis sa pambubully ni Giselle sa’yo.”

Parang may bombang sumabog sa loob ng opisina, at halos mapatayo ako sa kinauupuan ko. “Ano?! Pati ba naman iyon, alam ninyo?”

Hindi na siya ngumiti. Sa halip, seryoso siyang tumingin sa akin. “Alam kong binu-bully ka niya.”

Naramdaman kong biglang uminit ang mukha ko. Hindi ko alam kung dahil sa galit o dahil sa hiya. 

Ilang beses ko nang tinitiis ang pambubully ni Giselle sa aki sa opisina. Palagi niyang ipinapaalala sa akin na hindi ako nakapagtapos ng kolehiyo at wala akong karapatang mangarap ng mas mataas na posisyon.

Madalas niya akong utos-utusan kahit hindi naman bahagi ng trabaho ko ang mga ipinapagawa niya. 

Kapag may pagkakamaling nagagawa ang ibang empleyado, kung minsan ay sa akin niya ipinapasa ang sisi. At sa tuwing sinusubukan kong ipagtanggol ang sarili ko, lagi niyang ipinagmamalaki na mas mataas ang pinag-aralan niya kaysa sa akin, at mas mataas ang posisyon niya.

Hindi ko iyon ipinagsasabi sa iba dahil ayokong isipin nilang mahina ako o hindi ko kayang harapin ang problema ko sa trabaho.

Pero ngayon, lumalabas na alam pala ni Harry ang lahat.

“Alam niyong binubully niya ako, pero hindi niyo siya tinatanggal?” galit kong tanong. “Kung alam niyo ang ginagawa niyang ito, bakit hinahayaan ninyo lang siya? Kahit hindi niyo na siya tanggalin, pero sana may disciplinary action man lang para magtanda siya at hindi na umulit pa!”

Bahagya siyang napakunot-noo.

“Sinabihan ko na siya tungkol sa inaakto niya, at hindi ko naman basta-basta maaaring tanggalin ang isang empleyado nang walang sapat na dahilan. Anak siya ng matagal nang kaibigan ng daddy ko, kaya kailangan kong maging maingat sa paghawak ng sitwasyon.”

Napairap ako sa kanya. Kaya pala... Anak pala ng kaibigan ng daddy niya. Ibig sabihin, may koneksyon siya kaya hindi siya pwedeng alisin dito.

“Pero kung mas mataas na ang posisyon mo sa kanya,” pagpapatuloy ni Harry, “mas mahihirapan siyang tratuhin ka nang hindi maganda. At kung uulitin niya ang pambubully niya sa’yo, pwede mo na siyang ireport sa HR dahil mas mataas ka na sa kanya.”

Sandali akong napaisip sa sinabi niya. Pwede, pwede.

Ako? Manager? Parang ang sarap yatang pakinggan nun ah.

Sa totoo lang, matagal ko nang gustong magkaroon ng mas magandang posisyon para mas malaki ang suweldo ko at mas mabilis akong makaipon para sa tatay ko. 

Sa kabilang banda, hindi ko gustong isipin na ang lahat ng iyon ay nakasalalay sa kung papayag akong pakasalan ang boss ko.

Hindi ko kailangan ng posisyon na kapalit ng aking kalayaan. Hindi ko kailangan ng pera kapalit ng isang desisyong maaaring magbago sa buong buhay ko.

At lalong hindi ko kailangan ng lalaking mag-aakalang maaari niyang bilhin ang pagsang-ayon ko dahil alam niyang desperado akong makaipon para sa taong mahal ko.

“Sir,” maingat kong sabi, pilit na pinananatiling kalmado ang boses ko, “Hindi ko alam kung saan niyo nakuha ang lahat ng impormasyong iyan tungkol sa akin, pero hindi ibig sabihin na kailangan ko ng tulong ay pwede niyo na akong kontrolin.”

Hindi siya sumagot.

“Kailangan ko ng pera, oo. Kailangan kong maoperahan ang tatay ko, at gusto kong mabayaran ang mga utang ko. Pero hindi ibig sabihin non ay handa na akong ipagpalit ang buhay ko sa sampung milyong piso.”

Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata.

“Hindi ako isang bagay na maaari ninyong bilhin, Mr. Harry Anderson.”

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang usapan namin, tuluyan siyang natahimik.

At kung may natutuhan ako sa unang kasal ko, iyon ay ang katotohanang hindi sapat ang pera para gawing masaya ang isang pagsasama. Hindi sapat ang marangyang bahay, mamahaling regalo, o pangakong magandang kinabukasan kung ang kapalit naman ay ang sarili mong kapayapaan.

At kung may isang bagay akong ipinangako sa sarili ko matapos kong iwan si Alec, iyon ay ang hindi na muling hayaan ang sinumang lalaki na magdikta kung paano ko dapat pamahalaan ang sarili kong buhay.

Kahit pa ang lalaking iyon ay si Harry Anderson.

Ang boss kong bilyonaryo, napakagwapo, at mukhang sanay na nakukuha ang lahat ng gusto.

Dahil kung iniisip niyang sapat na ang sampung milyong piso para mapasagot ako ng oo, mukhang kailangan pa niyang matutunan ang isang napakahalagang bagay.

Hindi lahat ng babae ay nabibili ng pera. At lalong hindi ako.

Ilang sandali akong pinag-aralan ni Harry bago siya tuluyang tumayo mula sa kanyang kinauupuan at naglakad patungo sa metal drawer sa gilid ng kanyang desk. 

Binuksan niya iyon at may kinuha mula sa loob na isang brown folder. Pagkatapos, bumalik siya sa kanyang desk at inilapag iyon sa harap ko. “Before you make your final decision, basahin mo muna ito.”

Napatingin ako sa folder, pero hindi ko agad iyon inabot. Nanatiling nakapatong ang mga palad ko sa ibabaw ng mga hita ko habang pinag-iisipan kung ano ang maaaring nilalaman niyon. Gayunpaman, hindi ko maitatangging nakaramdam ako ng matinding curiosity.