All Chapters of หนี้อสูร: Chapter 21 - Chapter 30

“อะไรนะ นายจะให้ฉันพาคุณเบ...เอ๊ย...ยอดชีวาไปชอปปิง”รัตนฤทธิ์รีบเปลี่ยนคำที่เรียกยอดชีวาเสียใหม่ เมื่อเห็นสายตาเขียวๆ ของเพื่อนที่ส่งมา เจ้านายของเขาสั่งมาเลยว่าห้ามเรียกยอดชีวาด้วยชื่อเล่น เหตุผลกลใดไม่ปรากฏว่าทำไมถึงห้ามแบบนั้น แล้วทุกครั้งถ้าเขาเผลอเรียก จะโดนหนละหนึ่งพันบาทเสียด้วย รัตนฤทธิ์ไม่อยากจะเสี่ยงกับรายได้ที่ลดลง เพราะรู้ว่าลูกกะตาวับๆ ของทีปต์นั้น เอาจริงแน่ๆ ถ้าไปขัดใจเข้า​“อืม...หาชุดสวยๆ หน่อยก็แล้วกัน ฉันจะพาเบบี้ไปงานวันเกิดคุณแม่”ทีปต์ว่า พลางยิ้มน้อยๆ เขาเลือกให้คนขับรถใช้รถแวนคันใหญ่ เพื่อจะได้นั่งกันสบายๆ ชายหนุ่มตั้งใจรออยู่ในรถ เพราะไม่อยากลงไปเดินให้เป็นที่สังเกตของผู้คน เขาหันไปมองคนข้างๆ เธอเงยมองหน้าเขาพอดี ยอดชีวาหลบสายตาคมกริบของทีปต์ ก่อนจะพึมพำเสียงเบา​“ไม่ต้องก็ได้นี่คะ จริงๆ แล้วคุณทีปต์เอาของขวัญไปให้ท่านเองก็ได้ เพราะฉันคิดว่า ท่านคงจะไม่อยากเจอฉันสักเท่าไหร่”​“เรื่องไม่อยากเจอเธอน่ะ คงจะแน่นอนนั่นแหละ เพราะพ่อเธอก่อเรื่องไว้กับฉันขนาดนี้ แม่ฉันเลยพานเกลียดมาถึงเธอด้วย” คำพูดตรงๆ นั้นทำให้ยอดชีวาสะอึก บิดาของเธอผิดพลาดนักหนา ที่ก่อเรื่องร้ายก

คุณอารยา เอากล่องของขวัญจากบุตรชายมาเปิด แล้วหยิบขวดน้ำหอมนั่นมาสูดดมอีกหน แม้จะไม่ชอบหน้าแม่ยอดชีวาอะไรนั่น แต่เจ้าหล่อนก็ช่างทำน้ำหอมได้กลิ่นถูกใจนัก จะขว้างทิ้งเพราะทิฐิก็เสียดาย นางเม้มริมฝีปาก ก่อนจะทดลองดมกลิ่นที่ฉีดทิ้งไว้ที่ข้อมือในตอนแรก กลิ่นยังกรุ่นกำจาย หอมยวนใจนัก ลังเลนิดหน่อยแล้ววางมันลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ปะปนกับน้ำหอมกลิ่นโปรดของตน นี่ถ้าเกิดเธอเผลอใช้หมดขึ้นมา จะหามาจากไหนกันล่ะนี่ จะไปบอกให้เด็กนั่นทำให้เพิ่ม ก็กระไรอยู่ มีน้ำหอมอีกขวดอยู่ในกล่องด้วย ขวดสวยงดงามเหมือนกับสั่งทำเพื่อนางโดยเฉพาะ ตรงคอขวดมีป้ายชื่อทำจากโลหะเป็นชื่อของนางเสียด้วย ปลื้มหยอกไปเมื่อไหร่ เมื่อมีน้ำหอมเฉพาะเป็นกลิ่น และชื่อของตนเอง​“ตาทีปต์รู้ใจแม่จริงเรื่องน้ำหอม แต่ก็น่ะ...เฮ้อ...ฉันจะกล้าใช้ไหมนะ กลัวหมดนั่นอย่างหนึ่ง อีกข้อกลัวตาทีปต์รู้ จะได้หัวเราะเยาะเอา”​เสียงเคาะประตูดังขึ้น นางเอ่ยอนุญาต แล้วก็ยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดเข้ามาคือใคร นางลืมไปว่ากำลังถือขวดน้ำหอมอยู่ คนที่เข้ามาสังเกตเห็นได้ แต่ทำเป็นมองไม่เห็น เขายิ้มกว้างให้กับมารดาบุญธรรม ​“สนุกไหมครับคุณแม่ ตอนพี่ทีปต์พานังเด

​“เป็นอะไรไปคะ คุณฤทธิ์”​“คะ...ครับ”เสียงทักถามจากหญิงสาวตรงหน้า ทำให้รัตนฤทธิ์ที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ อยู่สะดุ้ง ก่อนจะยิ้มแหยส่งให้ช่อชนิดา ที่กำลังเอียงคอมองเขา เธอยอมรับเดตจากรัตนฤทธิ์เพราะคำขอร้องของยอดชีวา ที่ขอร้องแกมบังคับ ว่าเธอควรจะออกจากเงาเศร้าแห่งความหวาดกลัวในความรักได้แล้ว เขาและเธอมารับประทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน ในร้านส้มตำรสแซ่บ จากการเลือกของช่อชนิดา แม้จะเป็นเดตที่ไม่โรแมนติค แถมอึกทึกพิกล แต่เขาก็รู้สึกดี ​“คิดอะไรนิดหน่อยน่ะครับ”​“มานัดกับอีฟแล้วไปคิดถึงคนอื่น งอนแล้วนะคะ รู้แบบนี้ไม่มาดีกว่า”เธอแกล้งว่า ทำหน้ากระเง้ากระงอด เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับหน้าเสีย รีบปฏิเสธให้วุ่นวาย​“เปล่านะครับ เปล่าคิดถึงสาวที่ไหน ผมคิดถึงเรื่องเพื่อนสนิทของผมต่างหาก เลยเหม่อไปหน่อย โธ่...ผมมีใครที่ไหนกันครับ คราวที่เราเจอกันครั้งแรกนั่น ยังไปเป็นแฟนอุปโลกน์ให้ชาวบ้านเลย แฟนจริงๆ ของตัวเองไม่เคยมี”​“จริงๆ เหรอคะ กล้าสาบานไหม ว่าชีวิตนี้ไม่เคยมีแฟนเลย”​“โธ่...” ชายหนุ่มยิ้มแหย คนแหย่เลยหัวเราะกิ๊กอย่างชอบใจ ​“อีฟล้อเล่นน่ะค่ะ แหม...ไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้น หน้าตาอย่างคุณ ถ้าไม่เ

อากาศกำลังสบายเมื่อชั่วโมงก่อนที่อยู่กรุงเทพฯ เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกเมื่อก้าวลงมาจากเครื่องบิน ยอดชีวาซึ่งสวมเพียงเสื้อยืดแขนยาวบางๆ ถึงกับกอดอก เธอกระชับผ้าคลุมไหล่เข้าหากัน แต่ลมหนาวพัดเสียดแทงจนสั่น นึกโกรธตัวเองที่น่าจะเชื่อเพื่อนสนิท ที่ถูกเชิญมาในทริปนี้ด้วย ว่าเชียงใหม่ตอนนี้อากาศหนาวมาก ดันเอาเสื้อกันหนาวเก็บไว้ในกระเป๋าเดินทางหมด สวมเพียงเสื้อแขนยาวตัวเดียวเพราะคิดว่าอยู่ในตัวเมืองไม่น่าจะเย็นมาก​“ตัวสั่นเชียว มาใกล้ๆ ฉันจะได้ไม่หนาว” คนข้างตัวเธอตวัดร่างบางเข้าไปหาตัว พลางถอดเสื้อของตัวเองคลุมให้ ยอดชีวาพึมพำขอบคุณเขา ทีปต์เร่งฝีเท้าเดินเพื่อให้พ้นจากบริเวณที่มีคนมากมาย มันกลายเป็นเหมือนปมของเขาไปแล้วเรื่องสายตาของผู้คนที่จ้องมองแผลเป็นนั้น มือของเขาจับมือยอดชีวาไว้ ใบหน้าคมคายเชิดขึ้น เขาสวมแว่นดำ ผมสีดำนิลนั่นยาวจนเกือบถึงบ่า ความยาวของมันปกปิดซีกใบหน้าด้านหนึ่งให้เจ้าของได้เป็นอย่างดี​“รถของรีสอร์ตมารอรับแล้วค่ะ”เสียงใสแทรกขึ้น พร้อมกับร่างงามที่แทรกมาตาม ปริณาห์ในชุดเสื้อโค้ทลายเสือ แต่งหน้า โทนสีน้ำตาลทอง โดดเด่นด้วยริมฝีปากสีแดงจัดตามสมัยนิยม เรือนผมเกล้าเป็นมวยไว้

ทีปต์ยังคงไม่ออกไปไหน เหมือนกับที่เขาบอกไว้แต่แรกว่าไม่อยากไปเที่ยวข้างนอก ทำให้ยอดชีวาต้องอยู่เป็นเพื่อนเขา รวมถึงปริณาห์ที่แปลงร่างเป็นปลิงเกาะติดคนทั้งคู่ไว้แบบไม่ให้คลาดสายตา แม้จะเจ็บปวดบ้างกับการที่ทีปต์ทำเมินเธอ แต่ก็เป็นโอกาสให้เธอได้ใส่ไฟไปกับยอดชีวา เมื่อยามที่ทีปต์เผลอทิ้งพวกเธอไว้ตามลำพังสองคน​“เสียดายมาแล้วไม่ได้เที่ยวเชียงใหม่เลย นี่เพราะทีปต์แท้ๆ น้องเบบี้ก็เลยหมดสนุก”ปริณาห์พูดเสียงอ่อนหวาน ตอนนี้สองสาวกำลังนั่งรับแดดอ่อนๆ อยู่ตรงบริเวณม้านั่ง ทีปต์ขอปลีกตัวไปทำธุระด่วนพร้อมกับรัตนฤทธิ์และหิรัญ มีการประชุมด่วนเข้ามา ทำให้ต้องพักการเที่ยวไว้ชั่วคราว​“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ที่นี่ก็สวยมากแล้ว” เธอตอบยิ้มๆ ปริณาห์เม้มริมฝีปาก ก่อนจะแสร้งพูดเสียงหวานต่อ​“แล้วมีวี่แววบ้างหรือยังคะ เรื่องท้อง”​“เอ่อ...”ยอดชีวาอ้ำอึ้ง หลังจากวันที่หมอส่งผลตรวจมาว่าร่างกายเธอแข็งแรงดี พร้อมที่จะมีบุตร เพียงแค่รอวันเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น ทีปต์ก็ดูจะคุมเข้มเรื่องอาหารการกินของเธอมากเป็นพิเศษ เขากลัวว่าเธอจะแอบกินยาคุมกำเนิดหรือรับประทานอะไรที่ทำให้มีบุตรยากเข้าไปอีก ดูเหมือนเขาจะจริงจังเรื่องที