หนี้อสูร

เอี๊ยด!

​โครม!

​เสียงเหล็กปะทะเหล็ก ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เศษกระจกพุ่งกระจาย กระเด็นเข้าหาชายที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย แอร์แบคทำงานทันที ทว่าร่างของเขากลับพุ่งกระเด็นทะลุกระจกออกไป เพราะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ร่างนั้นพุ่งปะทะเข้ากับกระจกหน้ารถอีกคันอย่างจัง

​เพล้ง!

​สำนึกสุดท้ายบอกเขาก่อนที่สติจะพร่าเลือนดับไป เลือดไหลทะลักอาบเต็มร่าง ใบหน้าส่วนหนึ่งถูกเศษกระจกบาดจนเหวอะหวะ เห็นเนื้อแดงๆ เปิดออกมา ​

​ตูม!

​มีเสียงระเบิดดังขึ้น เมื่อน้ำมันไหลจากรถคันที่ประสบอุบัติเหตุไหลนองใต้ท้องรถ เกิดประกายไฟ ทุกอย่างสับสน โกลาหนไปหมด

​มืด...มืด...เหลือเกิน...

​เจ็บ...ปวด...เจ็บ...

​ห่วงมารดา ห่วงคนรัก ห่วงครอบครัว ห่วงกิจการที่ปั้นมากับมือ...

​ใจนั้นยังนึกห่วง ยังพะวง สับสนระหว่างความเป็นและความตาย เขาอยากจะตายเพราะอยากให้พ้นความทรมานที่กำลังเกิดกับร่างกาย แต่อีกใจหนึ่งยังไม่อยากดับสิ้น เพราะมีเรื่องราวอีกมากมายเหลือเกิน ที่เขายังต้องสานต่อ เขาต้องมีชีวิต...ใช่...เขาต้องอดทน และต้องมีชีวิตรอดต่อไป

​เขาต้องไม่ตาย!

​“คุณทีปต์ เราจะแกะผ้าพันแผลให้นะครับ เพื่อจะดูบาดแผลบนใบหน้าของคุณ ผิวหนังส่วนใหญ่...เอ่อ...เสียหาย เพราะทั้งโดนกระจกเฉือนและบาดแผลจากไฟไหม้ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ บางทีศัลยกรรมอาจจะช่วยได้”

​“ครับ”

เขารับคำอย่างงงๆ นางพยาบาลค่อยแกะผ้าพันแผลให้อย่างเบามือ เธอมีสีหน้านิ่งสงบ นัยน์ตาแฝงแววเห็นใจ ขณะที่ยื่นกระจกให้เขา

​ทีปต์รับกระจกมา แล้วใช้มันส่องดูใบหน้าของตนเอง ก่อนจะตาเบิกโพลงอย่างตกใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนจากกระจกนั่น

​นั่นมันอสูรร้าย!

​“ไม่! ไม่จริง”

​ฝันร้าย...

​ฝันร้ายอีกแล้วสินะ...

​ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เขามองนาฬิกาดิจิตอลที่หัวเตียง มันบอกเวลาตีสี่ ใช่! ตีสี่ ฉิบหายเอ๊ย แล้วแบบนี้เขาจะหลับลงไหม ฝันร้ายกาจช่างตามหลอกหลอน ไม่จบไม่สิ้น นับตั้งแต่เขาประสบอุบัติเหตุคราวนั้น ชายหนุ่มหัวเราะหึ อย่างจะหยันโลก และหยันตัวเอง มือเรียวได้รูป ลูบไล้ใบหน้าซีกซ้าย แผลเป็นขรุขระยังจารึกอยู่ที่นั่น ทีปต์สวมเสื้อคลุม สายตาคมกริบมองไปยังด้านนอกหน้าต่าง พระจันทร์ยังไม่ลับฟ้าดีเสียด้วย แล้วเวลานี้ เขาจะทำอะไรดีนะ ถ้าจะให้นอนมันก็คงหลับไม่ลงอีกตามเคย ชายหนุ่มถอนใจน้อยๆ พลางเดินก้าวยาวๆ ออกจากห้อง เดินตรงไปยังเรือนกระจก ที่ปลูกกุหลาบไว้หลากพันธุ์ บริเวณเดียวในคฤหาสน์แห่งนี้ ที่เขาจะพอนิ่งสงบอยู่ได้ กลิ่นหอมๆ ของมวลดอกไม้ เหมือนจะเยียวยาเขาได้บ้าง

​อดีตชายหนุ่มรูปงาม ที่ตอนนี้อัปลักษณ์ราวอสูรร้าย จนต้องหลบเร้นผู้คน มาอยู่ที่นี่ตามลำพัง...

​ชีวิตของเขามันช่างบัดซบ!

​ชะตากรรมช่างเล่นตลกเสียจริงๆ

​คู่หมั้นคนสวย ทอดทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี เพราะแผลเป็นบนหน้า ฉีกกระชากหัวใจที่บอบช้ำของทีปต์ได้อย่างไม่เหลือดี และย้อมให้เขากลายเป็นคนเย็นชาหยันโลก ปิดตัวเองอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้มานานนับปีแล้ว และไม่ปรารถนาจะออกไปพบปะ เจอะเจอผู้คนอีก ความอัปลักษณ์ของเขา มันทำให้ทีปต์ รู้เช่นเห็นชาติของผู้คนแวดล้อม และมันยิ่งทำให้เขาเย็นชา ลึกลับ รวมถึงทำท่าจะกลายเป็นเจ้าชายอสูรผู้ไม่สนโลกขึ้นมาเสียจริงๆ

​ทั้งหมดทั้งมวลนั่น ต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ เป็นเพราะมันคนเดียว

​ยอดชาย กาญจน์วัฒนา

​