All Chapters of PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA: Chapter 11 - Chapter 20

Alas 9 ng umaga. Korte ng Makati. Mainit. Maingay. Maraming tao.Sa gitna ng korte, nakaupo sina Mariel, Miguel, Victoria, at si Enrique na nasa wheelchair pa rin. Hawak ni Mariel ang dalawang USB na parang ginto ang halaga.Sa kabilang side, nakaupo si Amelita na nakalabas na pala sa kulungan dahil sa piyansa na 500,000 pesos. Naka-designer na damit pa rin. Naka-ngiti. Kasama ang abogado niyang mamahalin at si Judge Santos na matanda na, kalbong, at mataba."All rise! Judge Santos is here!" sigaw ng sheriff.Tumayo lahat. Pumasok si Judge Santos. Umupo. Tumingin kay Amelita at ngumiti."Amelita, hija, musta ka na? Long time no see! Kamusta ang mama mo?" sabi ni Judge Santos sa harap ng lahat.Nagulat ang lahat. Kitang-kita na magkakampi nga sila."Judge, ninong, okay lang po ako. Na-stress lang ako sa mga taong ito na gustong agawin ang kumpanya ko," sabi ni Amelita habang umiiyak na peke.Tumingin si Judge Santos kina Mariel at parang galit."So kayo ang mga Santos? Kayo ang nag-aak

Alas 5:30 ng hapon. Madilim na sa Batangas. Umuulan pa rin ng malakas.Nakasakay na ulit sina Mariel, Miguel, at Victoria sa lumang kotse ni Miguel. Hawak ni Mariel ang tatlong USB - ang dalawa galing sa mansyon at ang isa galing kay Tito Boy. Ito na ang alas nila laban kay Amelita."Tito Boy, sumama ka na sa amin sa Manila! Delikado ka dito! Baka balikan ka ng mga tao ni Amelita!" sabi ni Victoria."Hindi na po, Ma'am Victoria. Dito na lang ako. May alaga pa akong kambing. Pero mag-iingat kayo! May mga nakasunod na itim na van kanina pa sa labas ng palayan!" bulong ni Tito Boy.Kinabahan silang tatlo.Biglang pinaandar ni Miguel ang kotse. Sira pa rin ang aircon pero umaandar na.Pagdating nila sa highway ng Lipa, may nakita si Mariel sa side mirror."Kuya! May itim na van! Sumusunod sa atin! Bilis!"Lumingon si Miguel. Totoo - may dalawang itim na van, mabilis ang takbo, walang plaka."Victoria, hawakan mo si Mariel! Bibilisan ko!"Naging 140 ang takbo ni Miguel sa SLEX kahit umuula

Alas 9 ng gabi. Nasa Shell pa rin sila Mariel, Victoria, Miguel, at Atty. Reyes. Hawak pa rin ni Mariel ang cellphone na tumatawag si Amelita."Atty. Reyes! Alam kong hawak mo ang USB! Ibalik mo sa akin yan kung ayaw mong madamay ang pamilya mo! Alam ko kung saan nakatira ang anak mo sa Alabang!" sigaw ni Amelita sa kabilang linya, galit na galit.Pinatay ni Atty. Reyes ang tawag. Namumutla siya."Mariel, hindi na kayo safe dito. Alam na ni Amelita na kasama nyo ako. Kilala niya ang pamilya ko. Kailangan na nating pumunta sa safe house ko sa Tagaytay ngayong gabi mismo. Doon tayo magtatago.""Ano po yung safe house, Atty?" tanong ni Mariel na nanginginig pa rin."Bahay yun ng kaibigan kong pulis. Walang nakakaalam nun. Walang CCTV. Malayo sa tao. Doon muna kayo habang inaayos ko ang kaso sa korte bukas."Sumakay silang lahat sa van ni Atty. Reyes. Iniwan muna ang lumang kotse ni Miguel sa gas station at may pulis na nagbabantay. Mas malaki at mas mabilis ang van ni Atty. Reyes.Habang

BANG!Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa labas ng korte ng Batangas. Lahat ng tao nagtakbuhan at nagsigawan.Si Mariel nakapikit. Akala niya siya ang tinamaan.Pero pagdilat ng mata niya, si Lt. Cruz ang nakatayo sa harap niya, nakaharang. May dugo sa balikat ni Lt. Cruz."Lt! Tinamaan ka!" sigaw ni Atty. Reyes."Ayos lang ako! Gasgas lang! Si Amelita nasa van!" sigaw ni Lt. Cruz habang hawak ang balikat.Si Amelita nasa loob pa rin ng itim na van, galit na galit, hawak pa rin ang baril. Tinutukan pa rin si Mariel."Papatayin kitang bata ka! Sinira mo ang buhay ko! Sinira mo ang mansyon ko!" sigaw ni Amelita na parang baliw.Biglang dumating ang mga pulis na kasama ni Lt. Cruz. Tatlong patrol car. Pinalibutan nila ang van ni Amelita."Amelita Reyes! Ibaba mo ang baril! Napapaligiran ka na! Wala ka nang kawala!" sigaw ng hepe ng pulis gamit ang megaphone.Pero ayaw bumaba ni Amelita. Mabilis niyang pinaandar ang van paatras. Gusto niyang tumakas."Habuliin niyo siya!

Kinabukasan, alas 6 ng umaga. Maaliwalas ang umaga sa bukid sa Batangas. May tilaok ng manok at amoy ng bagong saing.Si Mariel ang unang nagising. Lumabas siya ng kubo at tinitigan ang bukid. Malawak at berde. Wala nang takot. Wala nang Amelita."Mama, Papa, gising na! Ang ganda ng umaga!" sigaw ni Mariel.Lumabas si Roberto at Victoria, magkahawak ang kamay. Payat pa si Roberto pero masaya ang mukha. Si Victoria naman umiiyak sa tuwa."Anak, totoo na ito? Hindi na panaginip?" tanong ni Victoria."Totoo na, Mama. Tapos na ang bangungot," sagot ni Mariel at niyakap sila.Dumating si Tito Boy na may dalang pandesal at kape."Ma'am Victoria, Sir Roberto, Mariel, kain tayo! Bagong buhay na ito! Libre ko!" sabi ni Tito Boy na masaya kahit sunog ang bahay niya."Maraming salamat, Tito Boy. Utang namin sa'yo ang buhay namin. Kapag nakaipon kami, ipapagawa namin ang bahay mo, mas malaki pa sa dati," sabi ni Roberto."Sus! Huwag niyo nang isipin yun! Ang importante magkakasama na kayo!" sagot