All Chapters of PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA: Chapter 221 - Chapter 225

Pagkatapos kumain ang 200 bata sa Tondo, hindi umuwi agad sina Maya, Romano at Elisa.Si Mara, hinila ang kamay ni Maya."Nay Maya, pwede po ba kayong tumingin sa likod?"Sa likod ng eskinita, may isang maliit na bakanteng lote. Maalikabok. May mga basura. Pero may isang bagay na nakita si Maya na hindi nakita ng iba.Isang lumang mesa. Apat ang paa. Sirang-sira na. Katulad na katulad nung mesa nila noong 1975 nung P500 pa lang ang puhunan nila nina Romano at P300 lang ang kita at P200 nung bumaha.Napahinto si Maya. Nanginginig ang kamay."Romano, tingnan mo. Mesa. Apat ang paa. Katulad ng atin dati."Lumapit si Romano. Pinunasan ang alikabok. "Oo nga, Maya. Apat na mesa lang tayo noon. Ngayon, ito ulit. Parang sinasabi ng Diyos na magsimula ulit tayo dito."Si Elisa, nakikinig. At si Mara, nakatingin sa kanilang tatlo."Nay Maya, Tay Romano," sabi ni Mara, "Pwede po ba dito natin ilagay yung pugon na dinala niyo? Yung regalo ng 500 bata na ngayon ay regalo niyo sa 200 bata sa Tondo?

Kinaumagahan, bago pa sumikat ang araw sa Tondo, gising na si Maya.Hindi dahil hindi siya nakatulog. Kundi dahil hindi siya makapaniwala na totoo na ito. Na pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan nila, nandito na sila ulit. Apat na mesa. Bagong simula.Tahimik siyang lumabas. Amoy pa rin ng harina at asukal ang paligid. Amoy ng kagabi. Amoy ng bagong simula na sinasabi niya kay Mara.Sa unang mesa, nandoon si Romano. Nakaupo. Hawak ang isang lumang tasa ng kape. Walang laman na halos, pero hinahawakan pa rin niya na parang kayamanan."Hindi ka rin nakatulog?" bulong ni Maya.Ngumiti si Romano. Yung ngiti na kilala na ni Maya simula pa nung 1975. Yung ngiti na nagsasabing, pagod na ako, pero nandito pa rin ako."Paano ako matutulog? Baka paggising ko, panaginip lang pala lahat ito. Baka paggising ko, wala na naman yung apat na mesa," sagot ni Romano.Lumapit si Maya. Umupo siya sa tabi ni Romano. Hindi na sila bata. Hindi na sila yung Maya at Romano na nangangarap lang sa maliit na pabrik

Kinabukasan, maaga pa lang, amoy na ulit ng pandesal ang buong barangay. At si Mara, siya na ang unang humawak ng harina.Hindi siya nagmamadali. Dahan-dahan niyang hinalo ang harina, katulad ng turo ni Maya. Dahan-dahan, kasi alam niya na pag minadali mo, hindi maganda yung luto. Ganyan din daw ang buhay, sabi ni Maya. Hindi minamadali ang paghilom.At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Mara na kaya niya. Na hindi na siya takot. Dati, nanginginig yung kamay niya tuwing hahawak siya ng harina. Natatakot siya na baka magkamali siya, baka mapagalitan siya, baka masayang lang yung harina. Pero ngayon, steady na yung kamay niya. Alam na niya yung amoy, alam na niya yung lambot, alam na niya kung kailan tama na.Lumapit si Maya. Hindi niya kinuha yung harina kay Mara. Hinayaan niya lang si Mara. Pinanood niya lang. Parang nanay na nanonood sa anak niya na natututo maglakad mag-isa."Mara," bulong ni Maya. "Tingnan mo. Ikaw na yan. Ikaw na yung gumagawa."Ngumiti si Mara. May luha sa mata