PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA

Alas-dose ng gabi. May lagnat ang anak ko.

Nanginginig yung kamay ko habang pinupunasan ko yung noo niya. Walang tulog. Walang kain. Ako lang mag-isa.

Tinawagan ko ang asawa ko. Isang ring. Dalawang ring. Patay.

At doon ko siya nakita sa F******k. Naka-tag siya. Kasama ang babaeng yun. Sa mismong kumpanya ko. Nagtatawanan. Magkahawak ang kamay.

Sa gabing may sakit ang anak namin, siya, masaya sa piling ng iba.

Doon ako napaiyak. Hindi dahil niloko ako. Kundi dahil pagod na pagod na ako mag-isa.

Kinabukasan, hindi ako pumasok. Dala ko ang anak ko sa clinic, yakap yakap ko siya.

At doon ko nakita si Miguel.

Hindi ko siya kilala. Pero kilala niya ako.

"Mariel," sabi niya. "Alam ko. Matagal ka nang niloloko ng asawa mo at ng babaeng iyon sa mismong kumpanya mo. At nakita ko ang anak mong may sakit. Kailangan mo ng tulong."

May inabot siyang sobre.

"Ano ito?" tanong ko.

"Pang-ospital ng anak mo. At isang offer. Kailangan ko ng personal assistant. Yung matapang. Yung tapat. Gusto mo ba? Tutulungan kitang makabangon at pabagsakin silang dalawa."

Tinitigan ko ang sobre, ang anak kong may lagnat, at ang lalaking nasa harap ko. Sa mata ni Miguel, walang awa. May respeto. May paghanga.

Sa unang pagkakataon mula kagabi, ngumiti ako. Hindi ngiting iyakin. Ngiting may plano. Ngiting paghihiganti.

"Tatanggapin ko," sabi ko. "Turuan mo ako kung paano sila pabagsakin."

Ngumiti si Miguel. "Game."

Hindi nila alam. Yung babaeng iniwan nila kagabi, siya na ang sisira sa kanila bukas.Pagkatapos nun, hindi na ako umiyak.

Pagkauwi namin galing sa clinic, habang tulog ang anak ko, binuksan ko ang cellphone ko. Tinitigan ko ang picture nilang dalawa. Dati, kapag nakikita ko yun, naiiyak ako. Ngayon, iba na. Kapag nakikita ko yun, mas lalo akong tumatapang.

Kinuha ko ang sobre na binigay ni Miguel. Binilang ko ang pera. Sapat na ito para sa gamot ng anak ko at para sa ilang araw na pagkain namin. Sa unang pagkakataon, may taong tumulong sa akin na walang hinihinging kapalit.

Kinaumagahan, nag-ayos ako. Naligo ako. Nagsuklay ako. Tinignan ko ang sarili ko sa salamin. Payat na ako. May eyebags na ako. Pero may iba sa mata ko. Hindi na ito mata ng babaeng talunan. Ito na ang mata ng babaeng may plano.

Pumunta ako sa opisina ni Miguel. Kinakabahan ako. Paano kung panaginip lang ang lahat?

Pero pagpasok ko, nandoon siya. Nakangiti siya. Parang hinihintay na niya talaga ako.

"Handa ka na ba, Mariel?" tanong niya.

Huminga ako ng malalim. Naalala ko ang anak ko na may lagnat. Naalala ko ang gabi na mag-isa akong umiiyak.

"Opo," sagot ko. "Handa na ako. Hindi na ako ang Mariel na kaya nilang apihin. Simula ngayon, ako na ang magpapasya para sa buhay ko."

Ngumiti si Miguel. "Kung ganun, simulan na natin. Ipapakita natin sa kanila kung sino ka talaga."

Hinawakan ko ang kamay niya. At sa sandaling iyon, alam ko na, hindi na ako mag-iisa.Paglabas ko ng opisina niya, iba na ang pakiramdam ko. Hindi na ako takot. Hindi na ako yung babaeng umiiyak sa gabi.

Habang naglalakad ako pauwi, tinawagan ko ang anak ko. "Anak, magpagaling ka ha. Babangon si Mama para sa atin."

Pagdating ko sa bahay, nakita ko ang asawa ko. Nagulat siya nang makita niya ako. Hindi na ako yung dating Mariel na tahimik lang.

"Hindi mo na ako kayang apihin," sabi ko sa isip ko. "Tapos na ang pagtitiis ko."

Kinagabihan, habang tulog ang anak ko, binuksan ko ang notebook ko. Sinulat ko ang lahat ng plano ko. Isang araw, malalaman nilang lahat kung sino talaga ako.

Hindi pa ito ang katapusan. Ito pa lang ang simula.