All Chapters of PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA: Chapter 21 - Chapter 30

Alas 5 ng umaga pa lang gising na si Mariel. Hindi siya makatulog buong gabi kakaisip sa sulat ni Amelita at sa pag-amin ni Miguel na anak siya ni Amelita Reyes.Hawak pa rin niya ang sulat na lukot na sa kakabasa. Nakaupo siya sa labas ng kubo, pinapanood ang bukid na madilim pa."Mariel, anak, hindi ka pa natutulog? Kanina ka pa gising ah," sabi ni Victoria na lumabas ng kubo na may dalang kumot."Mama, hindi ako makatulog. Naiisip ko si Miguel. Nasasaktan ako kasi anak siya ni Amelita, pero nasasaktan din ako kasi mahal ko siya," sabi ni Mariel na umiiyak."Anak, halika. Umupo tayo," sabi ni Victoria at niyakap si Mariel sa ilalim ng bituin."Alam mo Mariel, nung una galit na galit ako kay Miguel. Gusto ko siyang palayasin. Pero naisip ko, kung hindi dahil kay Miguel, wala tayo dito. Siya ang nagbigay ng USB kay Atty. Reyes. Siya ang tumawag kay Tito Boy nung susunugin ang bahay. Siya ang nagligtas sa atin. Ang kasalanan ni Amelita hindi niya kasalanan. Tulad mo, biktima rin siya n

Tatlong buwan ang lumipas matapos ang paghaharap nila Mariel at Amelita sa kulungan. Mabilis ang panahon sa bukid. Tahimik, payapa, at wala nang takot.Tayo na ang bagong bahay nila. Hindi na kubo. Bato na, dalawang palapag, kulay puti at asul. Sa baba ang tindahan ng construction supply na pinangalanan nilang "Mariel & Family Construction Supply". May malaking karatula sa harap na gawa ni Miguel.Si Roberto ang manager, si Victoria ang cashier, si Tito Boy ang bantay at taga-deliver, at si Mariel at Miguel ang nag-aaral sa gabi at tumutulong sa araw.Alas 6 ng umaga, nagbubukas na si Roberto ng tindahan."Magandang umaga po! Ano pong kailangan ninyo?" bati ni Roberto sa customer na naka-tricycle."Dito na talaga ako bibili, Roberto! Mura at kumpleto pa! Salamat sa inyo!" sabi ng customer.Ngumiti si Roberto. Dati sa kulungan siya, ngayon may negosyo na at may tiwala na ulit ang mga tao.Sa loob, si Victoria nagbibilang ng benta kahapon."Roberto, kumita tayo ng 15k kahapon! Salamat s

Alas 5 ng umaga, biyahe pa-Tagaytay sina Mariel at Miguel. Kasama nila si Lola Conching na excited na excited dahil matagal na siyang hindi nakakapunta sa lupa niya na 3 ektarya."Miguel, Mariel, nandyan na tayo sa lupa ko. Dyan kayo maghoneymoon. Dyan ko kayo pinangarap tumira balang araw pag may pamilya na kayo," sabi ni Lola habang nakatanaw sa bintana ng jeep at umiiyak sa tuwa.Pagdating sa Tagaytay, malamig ang hangin. May maliit na kubo na gawa sa kahoy at kawayan. Sa harap, maraming puno ng kape at bulaklak na gumamela. Sa likod, kita ang Taal Lake na napakaganda at maliwanag ang araw."Wow! Ang ganda naman dito, Lola! Para tayong nasa paraiso! Ang lamig!" sabi ni Mariel at niyakap si Lola Conching at si Miguel."Lola, dito tayo magtatayo ng maliit na rest house at coffee shop balang araw pag may pera na tayo. Magiging maganda ang negosyo natin dito," sabi ni Miguel at hinawakan kamay ni Mariel.Pumasok sila sa kubo. Malinis at may dalawang kwarto. May lutuan, may banyo, at ma

Isang buwan ang lumipas. 4 months na buntis si Mariel at medyo malaki na ang tiyan niya pero maganda pa rin.Alas 6 ng umaga, biyahe silang lahat pa-Tagaytay. Kasama si Mariel, Miguel, Lola Conching, Victoria, Roberto, at Amelita. Para tingnan ang lupa at simulan ang bagong branch ng negosyo.Pagdating sa Tagaytay, nagulat sila sa ganda. Malamig at maulap. Ang lupa ni Lola na 3 ektarya ay may maraming puno ng kape at may maliit na kubo na sira na."Lola, ang ganda! Dito natin itatayo ang Mariel and Miguel Coffee and Construction Supply Branch 2!" sabi ni Miguel at hinawakan si Mariel na buntis."Oo nga! Sa harap coffee shop na may kapeng barako, sa likod construction supply na maliit para sa mga taga-Tagaytay na nagpapagawa ng bahay," sabi ni Mariel at ngumiti kahit buntis.Si Amelita at Roberto nag sukat ng lupa gamit ang metro at kahoy."Roberto, 10 meters dito sa harap para sa coffee shop, at 20 meters sa likod para sa bodega ng semento at bakal," sabi ni Amelita na parang tunay na

Tatlong buwan ang lumipas. 9 months na buntis si Mariel at malaki na malaki na ang tiyan at hirap na huminga at matulog.Alas 2 ng madaling araw sa Magsaysay, umuulan ng malakas at may bagyo."Aray! Miguel! Miguel! Masakit! Sumasakit tiyan ko! Aray!" sigaw ni Mariel sa kwarto habang hawak ang tiyan na malaki.Nagising si Miguel na natutulog sa tabi niya at dali-daling tumayo at nataranta."Mariel! Ano? Manganganak ka na? Manganganak ka na? Mama! Papa! Lola! Tita! Si Mariel manganganak na!" sigaw ni Miguel ng malakas na malakas at narinig sa buong bahay.Nagising lahat. Si Victoria, Roberto, Lola Conching, Amelita, at Clara na tumutulog sa sala."Manganganak na si Mariel? Bilisan! Dalhin sa ospital! May bagyo pa naman! Bilisan!" sigaw ni Victoria at kumuha ng payong at bag at kumot.Si Roberto kinuha ang tricycle kahit umuulan ng malakas at binuhusan ng tubig."Mariel, kaya mo yan! Lakasan loob mo! Nandito kami lahat! Hindi ka namin pababayaan!" sabi ni Lola Conching at hinawakan kamay