All Chapters of PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA: Chapter 201 - Chapter 210

Kinabukasan pagkatapos ng unang gabi sa Kainan ni Elisa, maaga pa lang ay gising na si Maya. Alas kwatro pa lang ng madaling araw, nasa bakery na siya. Pero ngayon, hindi lang pandesal ang inaasikaso niya. Kailangan na rin niyang magluto ng pang-ulam sa kainan."Romano, gumising ka na. Kailangan natin mamalengke. Kulang pa ang rekado natin para sa sinigang," bulong ni Maya kay Romano na kagigising lang.Habang namamalengke sa bayan, napansin ni Maya na may bagong bukas na malaking karinderya sa may kanto. May tarpaulin pa na "Grand Opening - 50% Off". Kinabahan siya."Romano, tingnan mo. May kalaban na agad tayo. Malaki pa. Paano na ang apat na mesa natin?"Hinawakan ni Romano ang kamay ni Maya. "Maya, tandaan mo, simula 1975, P500 lang ang meron tayo. Maraming beses na tayong nagkaroon ng kalaban na malaking bakery. Pero bakit tayo nanalo? Dahil sa puso. Hindi sa laki ng pwesto."Pagbalik nila sa bahay, nakita nila si Elisa na naglilinis na ng kainan. Kahit bakasyon niya galing Mayni

Mula nang tanggihan ni Elisa ang magandang trabaho bilang manager sa Maynila, mas lalo siyang ginanahan sa Kainan ni Elisa. Hindi na siya yung dating pagod na waitress na umiiyak sa bintana ng dorm. Ngayon, siya na ang tunay na boss ng apat na mesa na kumikita na ng P800 kada araw."Nay, Tay, may naisip po ako," sabi ni Elisa isang umaga habang nagbibilang ng kita.Tumigil sa pagmamasa ng pandesal si Maya. "Ano yun, anak?""Naalala niyo po yung sinabi ni Aling Rosa? Yung bakanteng pwesto sa palengke? Gusto ko pong puntahan. Hindi para lumipat, kundi para magtayo ng pangalawa. Pangalawang Kainan ni Elisa," sagot ni Elisa na may kislap sa mata.Nagkatinginan sina Maya at Romano. Simula 1975, P500 lang ang puhunan nila. Ngayon, may bakery na, may bahay na 500 sqm, may kainan na apat na mesa na kumikita ng P800. At ngayon, gusto pa ng anak nila na magtayo ng pangalawa."Anak, kaya pa ba natin? Baka mapagod ka," nag-aalalang sabi ni Romano.Ngumiti si Elisa. "Tay, hindi po ako mapapagod. D

Kinabukasan pagkatapos makuha ang plake ng Best Small Business at P5,000 na premyo, maaga pa lang ay gising na si Romano. Hindi sa bakery, kundi sa lumang pugon na simula 1975 pa."Romano, anong ginagawa mo diyan? Sira na ba?" tanong ni Maya na may dalang kape.Hinawakan ni Romano ang gilid ng lumang pugon. May mga bitak na, may kalawang na, pero mainit pa rin. "Maya, tignan mo. Itong pugon na ito, P500 lang ang puhunan natin dito noong 1975. Isang pugon, ilang kilong harina, at pangarap. Dito nagsimula lahat. Dito tayo nagpuyat para sa pandesal. Dito natin pinag-aral si Elisa kahit waitress lang siya sa Maynila."Lumapit si Elisa na kakarating lang galing sa palengke na may dalang bagong libro para kina Lita at Clara."Tay, Nay, totoo po ba na 1975 pa yang pugon na yan? Kaya po pala ang sarap ng pandesal natin, kasi may kasamang kasaysayan," sabi ni Elisa na hinawakan din ang pugon.Ngumiti si Romano. "Oo, anak. Pero sabi mo kahapon, bibili ka ng bagong pugon gamit ang P5,000 na prem

Kinabukasan pagkatapos ng gabing nagdiwang sila sa harap ng dalawang pugon - ang luma na may bitak at kalawang simula 1975 pa, at ang bago na makintab - maaga pa lang ay may amoy na ng Adobo Pandesal sa buong baryo. Pero ngayon, hindi lang sa dalawang kainan na may labing-dalawang mesa ang amoy. Pati sa eskwelahan sa bayan."Nay, Tay, 200 piraso na po para sa eskwelahan! Araw-araw na po yan!" sigaw ni Elisa habang nagbibilang ng pandesal kasama sina Lita at Clara.Tumango si Maya na nagmamasid sa dalawang pugon na sabay na umuusok. "Anak, dati, isang pugon lang, P500 lang ang puhunan natin noong 1975. Apat na mesa lang, P300 ang kita. Noong bumaha, P200 lang. Naging P800, P1,500, P2,000, P2,500, tapos naging P5,500 dahil sa 500 piraso na order. Ngayon, araw-araw, may P1,200 pa tayong dagdag galing sa eskwelahan?""Opo, Nay! Kaya po ang kita natin ngayon, P2,500 sa dalawang kainan plus P1,200 sa eskwelahan, P3,700 na po araw-araw!" masayang kwenta ni Elisa.Pero hindi natuwa nang matag

Chapter 214: Ang Pagbabalik ni Elisa sa MaynilaIsang linggo pagkatapos pumayag ang malaking restaurant sa Maynila sa partnership na P10,000 kada buwan para sa feeding program ng 500 bata, hindi mapakali si Elisa. Hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa tuwa at takot na magkasama."Nay, Tay, bukas na po yung unang delivery natin sa Maynila. 1,000 pirasong Adobo Pandesal po. Kaya po ba ng dalawang pugon natin?" tanong ni Elisa habang tinitignan ang lumang pugon na may bitak simula 1975 at ang bagong pugon na makintab.Tumango si Maya na nag-aayos ng mga kahon. "Anak, dati, 100 piraso lang ang kaya ng isang pugon maghapon noong 1975. Pero ngayon, dalawang pugon na tayo. At kasama pa natin sina Lita, Clara, at si Mang Tonyo. Kaya natin yan. Tandaan mo, apat na mesa lang tayo dati na P300 lang ang kita, naging P200 noong bumaha, tapos naging P800, P1,500, P2,500, P3,700, P5,500. Ngayon, may P10,000 pa kada buwan para sa 500 bata. Kaya natin ang 1,000 piraso."Kaya nagsimula sila ng alas tres