All Chapters of PINAGPALIT SA KABIT AT BARKADA: Chapter 61 - Chapter 70

Kinabukasan, maagang gumising si Clara. Hindi pa sumisikat ang araw sa Tuguegarao pero gising na gising na siya. Sa bintana ng hotel nila, tanaw na tanaw niya ang Cagayan River na kumikinang sa unang sinag ng araw."Mama, gising na! Pupunta na tayo sa dulo ng Pilipinas?" Sigaw ni Sofia, 4 years old, habang yakap-yakap pa ang maliit na marshmallow na natira kagabi.Ngumiti si Clara at niyakap ang anak. "Oo anak, pupunta tayo sa Aparri. Sa pinakadulo ng Cagayan. Doon daw nagtatagpo ang ilog at ang dagat."Pagbaba nila sa lobby, nandoon na si Mariel at Miguel, may dalang mainit na Barako Coffee at pansit batil patung para sa biyahe."Good morning, boss Clara! Ready na ang van. Two hours lang, nasa Aparri na tayo!" sabi ni Miguel na excited na excited."Basta Mariel, tandaan mo, kailangan maganda ang pwesto. Yung kitang-kita ng mga mangingisda at mga estudyante. Gusto ko yung amoy dagat pero amoy kape pa rin," bilin ni Clara.Bumiyahe sila papuntang Aparri. Habang tumatagal ang biyahe, na

Isang linggo matapos ang matagumpay na opening ng Branch 38 sa Aparri, bumalik na si Clara at ang team sa Tuguegarao. Habang nag-aayos sila ng mga gamit, may dumating na courier na may dalang lumang sobre na may tatak na Basco, Batanes."Ma'am Clara, may sulat po kayo. Galing pa sa Batanes," sabi ni Mariel habang inaabot ang sobre.Nagtaka si Clara. Wala siyang kakilala sa Batanes. Dahan-dahan niyang binuksan ang sulat. Sulat-kamay at medyo basa pa ang gilid dahil siguro sa biyahe sa dagat.Nakasaad doon:_Dear Ma'am Clara,__Ako po si Lola Pacing, 78 years old, taga Basco, Batanes. Nabasa ko po sa Facebook ang story ng tinapay nyo mula Guinayangan hanggang Cagayan. Umiiyak po ako habang binabasa. 40 years na po akong nagtitinda ng pandesal dito sa Batanes, pero nahihirapan na po ako. Gusto ko po sanang matuto sa inyo. Kung pwede po, magtayo kayo dito sa Batanes, kahit maliit lang. Tutulungan ko po kayo. Pangarap ko po na bago ako mawala, makatikim ang mga Ivatan ng kape at tinapay na

Maagang-maaga pa lang, alas singko pa lang ng madaling araw sa Basco, Batanes, may mahabang pila na sa harap ng maliit na bahay na bato. Hindi pa sumisikat ang araw pero gising na ang buong barangay.Si Lola Pacing, 78 years old, suot ang bago niyang apron na may burdang "Branch 39 - Batanes - Pamilya", ay hindi makapaniwala. Sa buong buhay niya sa Batanes, ngayon lang siya nagkaroon ng sariling pamilya at sariling bakery."Lola Pacing! Totoo ba ito? Ikaw na ang may-ari ng bakery na bato?" sigaw ni Aling Doray na kapitbahay niya ng 30 years, may dalang payong at thermos ng kape.Ngumiti si Lola Pacing na may luha sa mata. "Hindi lang ako, Doray. Tayong lahat. Sabi ni Clara at Mariel, pamilya na natin itong lahat. Branch 39 na tayo."Eksaktong alas sais, binuksan ni Clara at ni Miguel ang makapal na pintong kahoy. Sabay-sabay na palakpakan at sigawan ang mga Ivatan. Si Mariel ang nag-vi-video, si Sofia na 6 years old ang may hawak na tray.At si Sofia ang nag-abot ng unang mainit na en

Dalawang araw na biyahe. Isang barko mula Batanes hanggang Manila, at isa pang barko mula Manila hanggang El Nido, Palawan.Pagod na pagod si Lola Pacing at si Maya. Bitbit nila ang dalawang maleta, isang lumang oven na de-kahoy, at ang titulo ng lupa na nakabalot sa plastic para hindi mabasa."Maya, dito na ba yun?" tanong ni Lola Pacing habang nanginginig na nakatayo sa harap ng bakanteng lote na tabing-dagat sa Corong-Corong.Sabi sa titulo, 2 ektarya. Malawak. Maalala. Ang ganda ng tanawin — maputi ang buhangin, malinaw ang tubig. Pangarap na pangarap talaga.Pero paglapit nila, natigilan sila.May nakatayo nang kubo. Hindi isa, kundi tatlo. May mga sampay na damit. May mga manok na naglalaro. May mga bata na tumatakbo. At sa gitna ng lupa, may bagong lagay na karatula na kahoy:*"PRIVATE PROPERTY - PAG-AARI NI ALING NELIA DELA CRUZ - BAWAL PUMASOK"*Nalaglag ang maleta ni Lola Pacing."Nelia?" bulong ni Lola Pacing. Namutla siya. "Kapatid ni Delia... tiyahin mo, Maya."Si Maya, h

Alas kwatro pa lang ng umaga, gising na si Lola Pacing at Maya.Ang maliit na kusina ng transient house, napuno ng amoy ng bagong lutong pan de coco. Hindi na 30 piraso — kundi 100 piraso na. Nakahilera sa bilao, mainit pa, ang bango-bango."Apong, kaya pa ba ng kamay ko?" tanong ni Lola Pacing habang nagmamasa. May rayuma na siya pero pilit pa ring lumalaban."Kaya pa po, Lola. Konti na lang. Para sa pangarap," sagot ni Maya na pinapahiran ng itlog ang ibabaw ng bawat pan de coco.Eksaktong alas sais, dumating ang van ng Lio Beach Resort. Isang staff na naka-uniform ang kumuha ng 100 pan de coco."P1000 po, Ma'am. Salamat po sa Lio Resort!" masayang sabi ni Maya.Unang beses sa loob ng maraming buwan na may P1000 silang hawak. Hindi na P300. P1000 na!"May dagdag na P200 daw po, tip daw po mula kay Ma'am Elena — asawa ni Kapitan," sabi ng staff. "Nagustuhan daw po kasi ng mga guest sa resort yung pan de coco kahapon. Gusto daw po nilang bumili pa ng 50 para sa pasalubong!"Napaiyak s