All Chapters of Stranded With The Man I Ruined: Chapter 1 - Chapter 5

Twyla POVHalos umiikot na ang paningin ko habang paalis sa event area ng kasal ng kapatid kong si Juni at ang one year palang niyang boyfriend na si Kentaro. Ang bilis nga, isang taon palang sila pero nagpakasal na agad.Ewan ko ba pero nawi-wirduhan talaga ako sa pinakasalan ni Juni na iyon. Pero, buhay iyon ng kapatid ko, at gustong-gusto niya ang Kentaro na iyon, kaya wala akong magagawa. Bahala sila sa buhay nila.Kanina pa tapos ang kasal. May dalawang oras na ata ang nakakalipas. Ang iba ay umuwi na, lalo na ang mga may edad na. Sa ngayon kasi ay party, party na ang nagaganap.Ayon nga at nagpa-party na nang malala si Juni, habang ang asawa naman niya, ewan, nasa bedroom na ata at wala raw sa mood mag-iinom ng alak ngayon. Sa loob-loob ko, hinihintay lang niya si Juni para sa honeymoon nila. Si Juni kasi, naku, talagang dati pa ay hilig sa mga event na hindi nawawalan ng inuman. Kaya maging ang kasal niya, aba, hindi rin nagpaawat sa ganoong kasiyahan.Paakyat na ako ngayon sa

Twyla POVMasakit. Iyon ang unang naramdaman ko nang unti-unti akong magkamalay. Masakit ang ulo ko. Masakit ang buong katawan ko. At parang may kung anong mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko.Napasinghap ako at napabalikwas ng bangon.“Ah!”Napahawak ako sa dibdib ko habang sunod-sunod ang paghinga.May tubig na maalat. May buhangin. May langit.Napakurap ako nang ilang beses, habang pilit na inuunawa ang nasa paligid ko. Ewan ko kung totoo pero parang nasa isang dalampasigan ako. Napapalibutan ako ng malawak na dagat at makapal na mga punong hindi ko kilala. Mapuputi ang buhangin, malinaw ang tubig, at halos walang marinig kundi ang hampas ng alon at huni ng mga ibon.Dito, walang gusali. Walang tao. Walang anumang palatandaan ng kabihasnan.“Where the hell am I?” Namamaos ang boses ko.Dahan-dahan akong tumayo, kahit halos manghina ang mga tuhod ko. Basa ang suot kong damit at gusot na gusot ang buhok ko. May ilang galos din ako sa mga braso at binti.Paglingon ko sa paligi

Twyla POVHuminga ako nang malalim at nagpatuloy sa paglalakad papasok sa looban nitong island.Habang papasok ako sa loob, mas lalo kong nararamdaman ang takot. Napapalibutan na kasi ako ng matataas na puno at makakapal na halaman. May mga pagkakataon pang may naririnig akong kaluskos sa mga damuhan kaya agad akong napapahinto.“Hello?” tawag ko minsan, kahit hindi ko rin alam kung bakit. Wala namang sumasagot. Malamang, kung may hayop mang nagtatago sa mga halaman, hindi rin naman nito ako sasagutin.Napangiwi ako. Great. I’m officially talking to myself on a deserted island.Pero wala akong ibang magagawa. Kailangan kong maghanap ng pagkain habang may lakas pa ako. Hindi puwedeng umasa lang ako sa mga rescuer na hindi ko naman alam kung darating.Ilang minuto pa akong naglakad nang may mapansin akong isang punong hitik sa mga bunga.Agad akong napahinto. Sandali pa akong napatingin sa mga dahon nito, saka sa mga bungang nakasabit sa mga sanga.“Wait a minute.”Lumapit pa ako lalo.