Kabanata 1

Twyla POV

Hindi ko na mabilang kung ilang bansa na ang napuntahan ko dahil sa pagiging gamer ko.

Mula Asia hanggang Europe, halos lahat ng malalaking gaming event ay naroon ako. Minsan, bilang special guest. Minsan naman, bilang isa sa mga pangunahing manlalaro na inaabangan ng libo-libong fans.

At sa totoo lang, hindi ko kailanman pinangarap na aabot ako sa ganitong punto ng buhay ko.

Dati, simpleng paglalaro lang sa harap ng computer ang ginagawa ko. Wala akong ibang iniisip kundi kung paano mananalo sa bawat laban. Pero ngayon, pangalan ko na mismo ang hinahanap ng mga tao sa bawat event na dinadaluhan ko.

Iyon din ang dahilan kung bakit ngayong araw ay papunta na naman ako sa ibang bansa para dumalo sa isang sikat na app game event.

As usual, VIP ang ticket ko. May sariling lounge, may exclusive meals, at may mga staff na nakahandang tumulong sa bawat pangangailangan ko.

Hindi na rin bago sa akin ang ganitong klase ng treatment. Sa katunayan, mas nasasanay na ako sa ganitong buhay kaysa sa simpleng pamumuhay na nakagisnan ko noon.

Nang makaupo ako sa malambot na upuan ng eroplano, agad kong isinuot ang headphones ko at binuksan ang tablet. May ilang messages akong kailangang sagutin mula sa team ko, pati na rin mga invitation para sa susunod na mga event.

Napangiti ako nang makita ang sunod-sunod na notification sa screen. Another country. Another event. Another victory.

Well, that’s Twyla’s life. Walang puwang para sa pagkabagot.

Sa unang limang oras ng flight ko, maayos naman ang lahat. Kalma ang paligid, malamig ang air-conditioning, at halos wala akong nararamdamang anumang pagyanig ng eroplano. Paminsan-minsan ay tumitingin ako sa bintana, pero puro ulap lang ang nakikita ko.

Bandang alas kuwatro na ng madaling-araw nang mapansin kong unti-unting lumalakas ang hangin sa labas.

Sa una, hindi ko iyon gaanong pinansin. Naisip kong baka normal lang iyon dahil nasa kalagitnaan kasi kami ng biyahe.

Ibinaba ko ang tablet ko at sumandal muna sa upuan. Pero ilang minuto pa lang ang lumipas, biglang umuga nang malakas ang eroplano.

Napahawak ako sa armrest.

“What the hell?” Muli itong umuga, mas malakas pa kaysa sa una, kaya naloloka na rin talaga ako.

Napaangat ako ng ulo nang makita kong may ilang pasaherong napasigaw na. May babaeng napahawak sa katabi niya habang ang isang lalaking nasa kabilang row ay agad na tumayo, pero pinaupo rin siya ng flight attendant.

“Please remain calm, everyone. Kindly return to your seats and fasten your seatbelts.”

Sinunod ko ang sinabi ng flight attendant, kahit nagsisimula nang kumabög nang malakas ang dibdib ko.

Hindi ko gusto ang ganitong pakiramdam. Sanay akong humarap sa pressure. Kahit ilang beses akong natalo sa harap ng libo-libong manonood, kaya kong panatilihing kalmado ang sarili ko. Kahit ilang beses akong na-bash sa social media, kaya kong ngumiti at magpatuloy, pero ibang usapan na ang ganito.

Nasa ere kami. Libo-libong talampakan mula sa lupa, at wala akong magagawa kung may mangyaring masama.

Maya maya pa ay biglang umalingawngaw ang boses ng piloto sa cabin.

“Attention, passengers. We are currently experiencing a technical problem with one of the aircraft’s engines. We ask everyone to remain seated, fasten your seatbelts, and prepare for any possible emergency. Please follow the crew’s instructions.”

Nanlaki ang mga mata ko. Engine problem? What?

Hindi ko agad naunawaan ang buong sinabi niya. O baka sadyang ayaw lang tanggapin ng utak ko ang narinig ko.

Tumingin ako sa bintana. Madilim ang kalangitan. Malakas ang hangin at halos hindi ko na makita ang mga ulap dahil sa bilis ng pag-uga ng eroplano.

“Oh, my God!”

May sumigaw na rin sa likuran ko. Sunod-sunod na ang mga iyak at sigawan ng mga pasahero. May ilan nang nagdarasal, habang ang iba naman ay mahigpit na nakakapit sa kanilang mga upuan.

Nanginginig na rin ang mga kamay ko. Kinuha ko ang cellphone ko at agad na binuksan ang messages, pero wala akong maisip na taong dapat kong tawagan.

Sino ba ang tatawagan ko?

At ano naman ang sasabihin ko?

Hey, I think I’m about to die?

Napakagat ako sa labi.

Hindi. Hindi puwede.

Hindi pa ako handang mamatay.

Marami pa akong gustong gawin. Marami pa akong bansang gustong puntahan. Marami pa akong larong gustong salihan.

At higit sa lahat, hindi pa tapos ang buhay ko.

Pero tila walang pakialam ang tadhana sa mga plano ko.

Biglang nagkaroon ng malakas na pagsabog sa bandang unahan ng eroplano.

Napahiyaw na ako roon. Kasunod niyon ay isang matinding pagyanig na halos nagpahagis sa akin mula sa upuan. Umilaw ang mga emergency lights at nagsimulang magtakbuhan ang ilang flight attendant, habang pilit na pinapakalma ang mga pasaherong halos mawalan na ng ulirat sa takot.

“Please! Please, help us!”

“Somebody do something!”

“Lord, please!”

Hindi ko na napigilang mapaiyak.

Mahigpit kong hinawakan ang seatbelt ko habang nanginginig ang buong katawan ko. Sa puntong iyon, wala na akong pakialam kung ilang milyon ang followers ko o kung gaano ako kasikat sa gaming industry.

Wala akong pakialam kung may naghihintay sa akin sa event. Gusto ko lang mabuhay.

“Please…” bulong ko habang nakapikit. “Please, God. I don’t want to die.”

Pero tila wala nang makapipigil sa nangyayari.

Isang napakalakas na kalabog ang narinig ko. Pagkatapos, biglang nagbago ang direksiyon ng pag-uga ng eroplano. May kung anong kumalas sa katawan nito at narinig ko na rin ang tunog ng metal na tila pinupunit.

Pagdilat ko, hindi ko agad naunawaan ang nakikita ko. Ang mga ilaw. Ang mga upuan. Ang mga taong nagsisigawan. Lahat ay tila gumagalaw sa maling direksiyon.

Hanggang sa tuluyan nang nahati sa dalawa ang eroplanong sinasakyan namin.

Sa kasamaang-palad, kasama ako sa bahaging humiwalay at bumagsak.

Isang malakas na sigaw ang kumawala sa bibig ko habang bumabagsak kami mula sa himpapawid.

Hindi ko na alam kung ilang segundo o minuto ang lumipas bago ko naramdaman ang pagbangga ng katawan ko sa tubig ng dagat.

Napakalamig. Iyon ang unang pumasok sa isip ko.

Sinubukan kong huminga, pero tubig ang pumasok sa bibig ko. Nagpumiglas ako, habang pilit na umaahon sa ibabaw, ngunit bawat paggalaw ko ay lalo lamang akong hinihila ng malalakas na alon.

Hindi ko alam kung saan ang taas o baba. Hindi ko alam kung saan ako dapat lumangoy. Ang alam ko lang, unti-unting nauubos ang lakas ko.

Help me.

Sinubukan kong igalaw ang mga kamay ko, pero parang hindi na sumusunod ang katawan ko.

Somebody, please...

Nagsimula nang lumabo ang paningin ko. Sa huling pagkakataon, naisip ko bigla ang sarili kong buhay. Ang lahat ng pinaghirapan ko. Ang mga pangarap na unti-unti ko nang natutupad. Sa kabila ng lahat ng tagumpay ko, ganito lang pala kadaling mawala ang buhay ng isang tao.

Is this it?

Is this really the end for me?

Pagkatapos, tuluyan na akong nilamon ng kadiliman.