Kabanata 4

Twyla POV

Huminga ako nang malalim at nagpatuloy sa paglalakad papasok sa looban nitong island.

Habang papasok ako sa loob, mas lalo kong nararamdaman ang takot. Napapalibutan na kasi ako ng matataas na puno at makakapal na halaman. May mga pagkakataon pang may naririnig akong kaluskos sa mga damuhan kaya agad akong napapahinto.

“Hello?” tawag ko minsan, kahit hindi ko rin alam kung bakit. Wala namang sumasagot. Malamang, kung may hayop mang nagtatago sa mga halaman, hindi rin naman nito ako sasagutin.

Napangiwi ako. Great. I’m officially talking to myself on a deserted island.

Pero wala akong ibang magagawa. Kailangan kong maghanap ng pagkain habang may lakas pa ako. Hindi puwedeng umasa lang ako sa mga rescuer na hindi ko naman alam kung darating.

Ilang minuto pa akong naglakad nang may mapansin akong isang punong hitik sa mga bunga.

Agad akong napahinto. Sandali pa akong napatingin sa mga dahon nito, saka sa mga bungang nakasabit sa mga sanga.

“Wait a minute.”

Lumapit pa ako lalo. Mga bilog ang bunga, may mga berdeng balat, at may ilan ding tila nagsisimula nang manilaw. Pamilyar sa akin ang itsura ng mga iyon, pero hindi ako sigurado kung tama ang hinala ko.

Bayabas ba ‘to?

Napakunot ang noo ko. Hindi naman ako eksperto sa mga halaman. Gamer ako, hindi botanist! Ang alam ko lang ay kung paano manalo sa mga laro, gumawa ng strategies, at mang-asar ng mga kalaban online.

Pero sa sitwasyon ko ngayon, mukhang kailangan ko ring matutong maging survival expert.

Lumapit pa ako sa puno at maingat na sinuri ang mga bunga.

“Please be guava. Please be guava.”

Hindi ko na napigilang mapangiti sa sarili kong bulong. Kung bayabas nga ang mga iyon, malaking tulong iyon sa akin. At least, may makakain na ako nang hindi na kailangang makipag-agawan sa isang lalaking parang hindi pa nakakakain ng saging sa buong buhay niya.

Dahan-dahan akong pumitas ng isang bunga. Inikot-ikot ko iyon sa kamay ko, saka sinuri ang balat. Mukha naman itong bayabas. Pero para makasiguro, kinailangan kong hatiin ang bunga.

Kumuha ako ng maliit na matulis na bato sa tabi ng puno at ginamit iyon upang hiwain ang bayabas.

Pagkabukas ko sa loob nito, nanlaki agad ang mga mata ko.

“Oh, my God! Bayabas nga!”

Totoong bayabas nga! Maputi ang laman nito at napapalibutan ng maliliit na buto.

Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ako kasaya sa simpleng bayabas, siguro ay dahil gutom na gutom na talaga ako.

Bigla ring bumalik sa alaala ko ang mga panahong elementary pa ako. May malaking puno ng bayabas noon sa school namin. Tuwing recess, kapag may pagkakataon, doon kami tumatambay ng mga kaklase ko. Minsan, may dala kaming asin para isawsaw sa mga bayabas. Minsan naman, kinakain lang namin ang mga iyon nang diretso habang nagkukuwentuhan. Paborito ko talaga ang bayabas noon. Hindi ko akalaing darating ang araw na ang isang punong bayabas na matatagpuan ko sa gitna ng isang liblib na isla ang magiging dahilan para ngumiti ako nang ganito.

Napatingin ako sa puno at marahang hinaplos ang isang sanga.

“Thank you, little tree. You might have just saved my life.”

Muli akong tumingin sa paligid upang tingnan kung may iba pang punong namumunga. Pero sa bahaging iyon nitong isla, wala akong nakitang ibang puno ng bayabas. Para bang nag-iisa lamang iyon. Mas mabuti na rin. At least, hindi ko kailangang maglakad pa nang mas malayo para makahanap ng pagkain. Hindi na ako nagsayang ng oras. Namitas ako ng ilang malalaking bunga, lalo na ang mga medyo hinog na at mukhang masarap kainin. Maingat kong inilagay ang mga iyon sa laylayan ng damit ko, saka muling tumingin sa paligid bago nagpasiyang bumalik sa dalampasigan.

Ayokong masyadong magtagal sa loob nito. Hindi pa rin kasi maalis sa isip ko na baka may mga mababangis na hayop sa paligid.

NANG SA WAKAS ay marinig ko na ang hampas ng mga alon, nakahinga ako nang maluwag.

Pagdating ko sa dalampasigan, dumiretso ako sa mababaw na bahagi ng tubig at lumuhod. Isa-isa kong hinugasan ang mga bayabas, inalis ang mga alikabok o dumi sa balat ng mga iyon.

Pagkatapos kong mag-ugas, pumili ako ng isang hinog na bayabas at kinagat agad iyon.

Mmm! Napapikit ako sa sarap. Hindi ko alam kung dahil ba sa gutom o dahil talagang masarap ang bayabas, pero sa unang kagat pa lang ay pakiramdam ko, nabawasan nang kalahati ang mga problema ko sa buhay.

“Now, this is what I’m talking about.”

Ngumunguya pa ako nang mapansin ko sa di-kalayuan ang patay-gutom sa saging.

Nasa may dalampasigan siya, nakaupo sa buhangin at nakasandal sa isang malaking tipak ng kahoy. Wala siyang suot na pang-itaas, kaya kitang-kita ang matipuno niyang pangangatawan habang malaya siyang nagpapahinga sa ilalim ng araw.

At ang pinakanakakainis sa lahat?

Masaya siyang kumakain ng saging! May ilang balat na ng saging sa tabi niya, at hawak niya ang isa pang bunga habang sarap na sarap sa bawat kagat.

Pero, impyernes, gets ko na si Juni kung bakit gustong-gusto niya ang lalaking ito. Kahit limang taon na ang nakakalipas, hindi pa rin nito napapabayaan ang katawan niya.

Nakahiga ang katawan ni Kentaro sa buhangin, topless, kumakain na parang nagbabakasyon sa isang private resort!

Napairap ako nang mariin. Hot nga, pero madamot at walangya. Babae ako pero tinulak niya talaga ako para lang maunahan sa pagkain.

At ngayon ay kung titignan, mukha siyang walang problema sa mundo. Na para bang hindi siya namomoblema na baka hindi na kami makaalis dito.

Napakagat ako sa bayabas habang nakatingin sa kaniya.

Fine. Enjoy your bananas, Kentaro. Dumumi ka sana ng tubol!

Bahagya ko pang itinaas ang bayabas na hawak ko na para bang ipakita sa kaniya na may pagkain na rin ako.

At least, hindi ko kailangang umasa sa kaniya o manghingi. May sarili akong pagkain. May sarili akong diskarte. At kahit papaano, kaya kong mabuhay nang hindi nakikiusap sa lalaking iyon.

Muli akong kumagat sa bayabas at ngumiti.

“Mabuti na lang talaga, may puno ng bayabas dito.”

Dahil kung wala, baka kanina pa ako nakikipag-agawan kay Kentaro para sa kahit isang pirasong saging.

May natira pa akong bayabas, tinabi ko ang iba para kapag nagutom ako, may kakainin pa ako mamaya. Pero ngayong busog na ako, uhaw naman ang sunod kong naramdaman.

Napatingin ako sa mga puno, maraming puno ng buko, pero ang problema, matataas at ang hirap akyatin.

Tinignan ko si Kentaro. Gaya ko, nakatingin na rin siya sa puno ng buko. Na para bang iisa ang nararamdaman at iniisip namin. Oo, pareho kaming nauuhaw na ngayon.