All Chapters of The Mafia King's forced Vow: Chapter 1 - Chapter 5

LIA'S POV"Lumabas ka sa dilim," utos niya ang boses niya ay malalim at mababa ngunit sapat na para manginig ang aking buong katawan.Dahan-dahan akong humakbang palabas mula sa aking pinagtataguan ang aking mga kamay ay nanginginig, ang aking lalamunan ay tuyong-tuyo nang tumayo ako nang harap sa kanya, napagtanto ko na mas matangkad siya kaysa sa inaakala ko kailangan kong tumingala nang mataas para makita ang kanyang mukha."Nakita mo ang lahat," sabi niya hindi ito tanong ito ay isang pahayag isang katotohanan na alam niyang alam ko rin.Pinilit kong magsalita kahit nanginginig ang aking labi "Hindi po wala po akong nakita masyado po akong malayo madilim po rito"Ngumiti siya isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, isang ngiting malamig at mapanganib hinawakan niya ang aking baba nang mariin, hindi masakit pero sapat na para hindi ako makaiwas ng tingin."Huwag mong subukan na magsinungaling sa akin, maliit na bulaklak nakita ko ang anino mo nakita ko ang takot sa iyong mg

LIA'S POVTatlong araw na ang lumipas mula noong dumating ako sa mansyon. Unti-unti kong nakikilala ang ritmo ng buhay dito maagang gumigising, tahimik na almusal, at mahahabang oras na mag-isa sa aking kwarto o sa hardin sa likod ng bahay. Madalas ay wala siya sa buong maghapon, at kapag bumabalik na siya sa gabi, pagod ang kanyang mukha at halos hindi na kami nagkakausap. Akala ko ganito lang ang magiging takbo ng mga araw ko payapa ngunit malungkot na pagpapanggap. Ngunit mali ako.Kinagabihan ng ikatlong araw, pumasok si Giorgio sa aking kwarto nang medyo nagmamadali. "Maghanda po kayo, Ginang. May darating na mga bisita. Kailangan ninyong bumaba sa loob ng dalawampung minuto.""Sino po ang darating?" tanong ko habang tumatayo mula sa pag-upo sa bintana."Mga kasosyo ni Ginoong Rocco. Mahalaga po sila. Huwag kayong mag-alala, nandoon ang Ginoong Rocco sa inyong tabi sa buong oras. Kailangan niyo lamang ng magandang damit."Inilabas niya ang isang mahabang pulang bestida—hindi masy

LIA'S POVIlang araw na ang lumipas mula noong gabing tinulungan ko siya. Ang pagitan namin ay hindi na kasing layo ng dati, ngunit nananatili pa rin ang isang pader na hindi ko maibaba. Madalas kaming magkasalo sa hapag-kainan, at minsan ay nakikipagkwentuhan na siya nang kaunti hindi tungkol sa kanyang trabaho o sa kanyang mga kaaway, kundi tungkol sa mga simpleng bagay: ang panahon, ang mga bulaklak sa hardin, ang aking dating tindahan. Ngunit sa tuwing masyado nang lumalim ang usapan, agad siyang hihinto at magbabago ng paksa, tila takot na baka may masabi siyang pagsisisihan niya sa huli.Isang Sabado ng umaga, maaga akong nagpunta sa likod-bahay. May isang maliit na lupa roon na hindi ginagamit tuyot, madamo, at tila nakalimutan na ng panahon. Nakita ko itong nakaraang mga araw at hindi ko mapigilang maawa. Dala ko ang ilang binhi ng mga bulaklak na hiningi ko sa isang kapitbahay ng aking pamilya bago ako umalis ng aming bayan. Mga bulaklak na matitibayhsampaguita at rosas na ka