Chapter 2

LIA'S POV

Mahigit isang oras kaming nagmaneho nang walang imikan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng makina at ang tibok ng sarili kong puso. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya, kaya nakadungaw na lamang ako sa bintana, pinapanood ang pagkawala ng mga ilaw ng siyudad hanggang sa mapalitan ito ng madilim na kakahuyan at malawak na lupain.

Sa wakas, bumukas ang malaking bakal na tarangkahan. Nakita ko ang isang napakalaking mansyon na nakatayo sa gitna ng mataas na lugar malayo sa ingay, malayo sa mga kapitbahay, at tila sarili nitong mundo. Puti at itim ang kulay nito, moderno ngunit mabigat ang dating. Walang masyadong ilaw sa labas, sapat lang para makita ang ganda nito sa dilim.

Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking pintuan. Bumaba muna siya, at pagkatapos ay binuksan niya ang p***o ko.

"Pumasok ka," maikli niyang utos.

Pagpasok ko, sinalubong ako ng katahimikan na mas nakakabagabag pa kaysa sa ingay. Malawak ang pasilyo, mataas ang kisame, at malamig ang hanginhindi dahil sa panahon, kundi dahil sa pakiramdam na bawat sulok ay nakatingin sa iyo. May isang matandang lalaking naghihintay doon—si Giorgio, ang punong-katulong. Seryoso ang mukha niya ngunit may bahid ng pagiging magalang.

"Ipakita mo siya sa kanyang kwarto," sabi ni Rocco habang inaalis ang kanyang amerikana. Bukas na ang kwelyo ng kanyang damit, pero hindi nabawasan ang kanyang awtoridad. "Bukas ng umaga, ipakilala mo siya sa lahat ng tauhan. Mula ngayon, siya ang asawa ko. At kahit sinong hindi magbibigay ng respeto sa kanya... alam niyo na ang mangyayari."

"Opo, Ginoong Rocco," sagot ni Giorgio. Lumingon siya sa akin at yumuko nang bahagya. "Sumunod po kayo sa akin, Ginang D'Amico."

Napahinto ako sa paglakad. Ginang D'Amico. Hindi ako sanay sa tawag na iyon. Pakiramdam ko ay nakasuot ako ng damit na hindi akin masyadong malaki, masyadong mabigat.

Sumunod ako kay Giorgio pataas sa hagdanan. Habang naglalakad kami, nagtanong ako nang mahina, "Giorgio... gaano na kayo dito?"

"Lumaki po ako sa pamilyang D'Amico, Ginang. Kilala ko si Ginoong Rocco mula noong bata pa siya," sagot niya nang hindi lumilingon.

"Ganyan na ba siya palagi? Tahimik... at malungkot?"

Tumigil siya sandali sa paglalakad at huminga nang malalim. "Hindi po laging ganyan ang Ginoong Rocco. Noong buhay pa ang kanyang ama, masaya siya. Ngunit nang mamatay ito at maipasa sa kanya ang lahat... kinailangan niyang maging matigas. Sa mundong ginagalawan nila, ang pagiging mahina ay parang pagpapakamatay. Huwag po kayong matakot sa kanya, Ginang. Sa likod ng kanyang pagiging matigas ay isang taong nag-iisa lamang."

Dumating kami sa isang malaking kwarto sa ikalawang palapag malayo sa silid ni Rocco, ngunit nasa parehong bahagi ng bahay. Malaki ang kwarto, may sariling banyo, at malaking bintana na nakaharap sa buong lupain sa ibaba. May nakahanda nang mga damit—mga simpleng damit, sapat para hindi ako magmukhang pulubi ngunit hindi rin marangya.

"Magpahinga na po kayo, Ginang. Bukas ay maaga ang gising. May mga alituntunin po na nais kong ipaalala sa inyo bago kayo makatulog," sabi ni Giorgio. "Una: huwag kayong lalabas ng tarangkahan nang walang kasama o pahintulot ni Ginoong Rocco. Pangalawa: huwag kayong papasok sa silid-aklatan sa ikatlong palapag ipinagbabawal iyon. At pangatlo: huwag kayong magtitiwala sa kahit sinong bisita na darating dito hangga't hindi sinasabi ng Ginoong Rocco na maaari."

Tumango ako. "Salamat, Giorgio. Maalala ko po ang lahat."

Nang makaalis siya, isinara ko ang p***o at doon na huminga ako nang malalim. Umupo ako sa gilid ng malambot na kama at tiningnan ang aking palad nanginginig pa rin ito. Hindi ako makapaniwala na nandito na ako. Sa isang mansyon na tila palasyo ngunit pakiramdam ko ay kulungan din.

Pumunta ako sa bintana at tumingin sa ibaba. Nakita ko ang ilaw sa isang bintana sa kabilang pakpak ng bahay—ang kanyang silid. Nakabukas ito, at nakikita ko ang anino niya na naglalakad pabalik-balik. Hawak niya ang isang litrato, tila kausap ang sarili niya. Hindi ko nakikita ang mukha niya, pero nakikita ko ang bigat sa kanyang balikat.

Bakit kailangang maging ganito ang buhay niya? Bakit kailangang magtago sa likod ng pader ng lakas at takot?

Hindi ko alam kung paano ko gagawin ang loob ng isang taon dito. Ang alam ko lang, kailangan kong maging matatag. Para sa aking kapatid, para sa aking pamilya, at para sa sarili ko. Kahit na ang lalaking kasama ko sa mundong ito ay itinuturing ng lahat na halimaw... sisikapin kong makita ang tao sa likod ng demonyong iyon.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Bumaba ako sa kusina para maghanda ng kape—ang tanging alam kong gawin nang maayos. Habang naghihintay ako, pumasok siya. Nakasuot na siya ng pormal na damit, maayos ang pagkakatali ng kurbata, at mukhang handang harapin ang anumang laban na darating sa araw na ito.

Tumingin siya sa tasa ng kape na inilapag ko sa mesa sa harap niya. Nagulat siya nang bahagya, pero agad ding nagbalik ang kanyang seryosong mukha.

"Gumising ka nang maaga," sabi niya, hindi pasasalamat, pero hindi rin pagtutol.

"Sanay po akong gumising nang maaga para magbukas ng tindahan," sagot ko nang mahina. "Gusto ko lang po... maging kapaki-pakinabang kahit paano."

Tumingin siya sa akin nang matagal. "Mula ngayon, kapag may mga bisita ako, ikaw ay nasa aking tabi. Ngumiti ka. Hawakan mo ang braso ko. Maging mapagkalinga ka. Walang dapat makakita ng kahinaan sa atin. Naiintindihan mo ba?"

"Opo," sagot ko. "Gagawin ko po ang lahat ng makakaya ko."

Tumayo siya at naglakad patungo sa p***o. Bago siya lumabas, lumingon siya sandali. "Huwag kang magkamali, Lia. Dahil sa mundong ito... ang isang maling hakbang ay maaaring katapusan ng lahat ng pangarap mo."

Nang makaalis siya, umupo ako sa isa sa mga upuan sa hapag-kainan. Ang kape ay malamig na, pero hindi ko ito inalis. Alam kong mahaba pa ang taong ito. Maraming matututunan, maraming pagkakamali, at maraming panganib na kailangang harapin. Pero sisikapin kong hindi matakot. Dahil kung matatakot ako... talo na ako bago pa man magsimula ang laban.

TO BE CONTINUE