Chapter 5

LIA'S POV

Ilang araw na ang lumipas mula noong gabing tinulungan ko siya. Ang pagitan namin ay hindi na kasing layo ng dati, ngunit nananatili pa rin ang isang pader na hindi ko maibaba. Madalas kaming magkasalo sa hapag-kainan, at minsan ay nakikipagkwentuhan na siya nang kaunti hindi tungkol sa kanyang trabaho o sa kanyang mga kaaway, kundi tungkol sa mga simpleng bagay: ang panahon, ang mga bulaklak sa hardin, ang aking dating tindahan. Ngunit sa tuwing masyado nang lumalim ang usapan, agad siyang hihinto at magbabago ng paksa, tila takot na baka may masabi siyang pagsisisihan niya sa huli.

Isang Sabado ng umaga, maaga akong nagpunta sa likod-bahay. May isang maliit na lupa roon na hindi ginagamit tuyot, madamo, at tila nakalimutan na ng panahon. Nakita ko itong nakaraang mga araw at hindi ko mapigilang maawa. Dala ko ang ilang binhi ng mga bulaklak na hiningi ko sa isang kapitbahay ng aking pamilya bago ako umalis ng aming bayan. Mga bulaklak na matitibayhsampaguita at rosas na kayang mabuhay kahit sa simpleng lupa lamang.

Buong umaga akong nagbungkal ng lupa. Pinawisan ako, naging marumi ang aking mga kamay, pero hindi ako ininda. Ang pagtatanim ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan isang paalala na kahit sa pinakamahihirap na kalagayan, mayroon pa ring maaaring mabuhay at mamulaklak.

Hindi ko napansin na nakatingin na pala siya mula sa malaking bintana ng kanyang pag-aaral. Pinanood niya ako nang matagal kung paano ako dahan-dahang nagtatanim, kung paano ko hinahaplos ang lupa, at kung paano ako ngumingiti kapag nakikita kong maayos ang pagkakalagay ng bawat binhi. Hindi siya nakagalaw. Sa loob ng mahabang panahon, siya lang ang palaging nagdidikta ng takbo ng kanyang mundo. Ngunit sa sandaling iyon, siya ang nanonood sa isang mundong hindi niya kontrolado ang mundo ng pag-asa at bagong simula.

Nang matapos ako, tumayo ako at pinagpag ang aking mga kamay. Lumingon ako at nagulat na lang nang makita ko siyang nakatayo sa pintuan na humahantong sa hardin. Nakasuot siya ng simpleng itim na damit, ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa, at nakatingin siya sa munting taniman na ginawa ko.

"Mamumulaklak sila," sabi ko nang mahina, hindi sigurado kung nakikinig siya. "Kailangan lang nila ng tubig at araw. Hindi marami ang kailangan nila pag-aalaga lang."

Dahan-dahan siyang lumapit at tumabi sa akin. Tinitigan niya ang maliliit na butas sa lupa kung saan ko itinanim ang mga binhi. "Paano ka nakakasigurado na lalaki sila? Paano kung hindi? Paano kung may dumating na bagyo at sirain ang lahat ng iyong ginawa?"

Humarap ako sa kanya. Ang tanong niya ay hindi lamang tungkol sa mga bulaklak alam ko iyon. Ito ay tungkol sa kanya, sa amin, sa lahat ng bagay na sinusubukan naming itayo sa mundong ito.

"Hindi ko po masisiguro na hindi darating ang bagyo," sagot ko nang tapat. "Pero kung hindi ako magtatanim dahil sa takot na masira ang lahat... wala rin akong makukuha. Ang pag-asa ay parang binhi, Ginoong Rocco. Kung itatago mo ito sa dilim, mamamatay ito. Kailangan nitong ilantad sa araw kahit na delikado."

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mga mata. Sa pagkakataong ito, hindi na nakatago ang lungkot sa kanyang mukha. "Matagal na panahon na mula noong may huling nagtanim sa lugar na iyon. Ang aking ina... mahilig siya sa mga bulaklak na katulad niyan. Nang mamatay siya, hinayaan kong mamatay din ang lahat ng ito. Akala ko... walang saysay na magtanim kung sa huli ay mamamatay din naman ang lahat."

Ang pag-amin niya ay parang isang pader na unti-unting gumuguho. Hindi ko siya inabala. Hinayaan ko siyang magsalita dahil alam kong kailangan niya lang ng makikinig.

"Namatay siya dahil sa akin," patuloy niya, ang boses ay halos pabulong na lang. "Noong ako ay dalawampung taong gulang pa lamang, nagkamali ako ng desisyon. Isang maling desisyon na ginamit ng aking mga kaaway laban sa akin. Pumunta sila dito habang wala ako... at siya ang nakita nila. Hindi ko siya nailigtas. At mula noon, sinumpa ko na ang kahinaan. Sinumpa ko na ang pagkakaroon ng mahal sa buhay. Dahil ang pagmamahal ay hindi kalakasan, Lia. Ito ang pinakamahinang bahagi ng isang tao dito ka masasaktan nang husto, at dito ka madaling mapapatay."

Tumulo ang isang luha mula sa kanyang mata—ang una at huling luha na nakita kong ibinuhos niya. Mabilis niya itong pinunasan gamit ang likod ng kanyang kamay, tila nahihiya na nakita ko ang kanyang kahinaan. Ngunit hindi ako umalis. Sa halip, dahan-dahan kong inabot ang kanyang kamay malambot at maingat, parang humahawak sa isang bagay na matagal nang nasusugatan.

"Hindi po kasalanan ang magmahal, Ginoong Rocco. Hindi rin po kahinaan ang masaktan. Ang tunay na lakas ay hindi ang hindi nasasaktan... kundi ang patuloy na nagtitiwala kahit nasaktan na noon. Ang iyong ina ay hindi sana malungkot dahil sa pagmamahal na ibinigay niya sa iyo. Malungkot siya kung makikita niyang isinara mo na ang iyong puso sa lahat ng pag-asa."

Hinayaan niyang hawakan ko ang kanyang kamay sa loob ng ilang sandali. Ang kanyang mga daliri ay matigas at may mga kalyo, ngunit nang hawakan ko ito nang mahigpit, dahan-dahan niyang isinara ang kanyang palad sa aking kamay hindi mahigpit, hindi nagmamay-ari, kundi parang isang taong nahuhulog na may nakahawak sa kanya.

"Paano ka napakabuti?" tanong niya, ang boses ay garalgal. "Paano ka nakakayang magtiwala sa isang katulad ko? Sa lalaking maaaring maging sanhi ng pagkawala mo?"

"Dahil nakikita ko ang taong nasa likod ng lahat ng ito," sagot ko. "Ang demonyong iyon ay pader lamang na itinayo mo para protektahan ang sarili mo. Pero sa likod ng pader na iyon ay ang anak ng isang babaeng nagmamahal sa mga bulaklak. At hindi siya nawala... natatakot lang siya."

Bumitaw siya sa aking kamay at humarap muli sa mga binhi sa lupa. "Aalis na ako. May mga bagay pa akong kailangang tapusin sa opisina. Pero" huminto siya sandali bago nagpatuloy, "salamat. Matagal na panahon na mula noong huling may nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa."

Naglakad siya palayo, ngunit bago siya pumasok sa loob ng bahay, lumingon siya sandali. "Aalagaan ko rin sila. Ang mga bulaklak. Tutulong ako sa pagdidilig."

Nang makaalis siya, napangiti ako. Hindi dahil sa nagbago na ang lahat, kundi dahil sa unang pagkakataon... hindi na siya nag-iisa sa dilim. May binhi na ng pag-asa na itinanim namin—hindi lamang sa lupa, kundi sa kanyang puso rin.

Ngunit hindi alam ng dalawa sa amin na ang pagbabalik ng kanyang mga kaaway ay mas mabilis kaysa sa inaakala namin. At ang munting taniman na iyon ay magiging saksi sa isang labanan na susubok hindi lamang sa aming tapang, kundi sa aming mga puso rin.

Kinagabihan, habang nagluluto ako ng hapunan, biglang tumunog ang telepono sa kusina. Si Giorgio ang sumagot, at nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha—nawala ang kanyang kalmado na anyo at napalitan ng takot at pag-aalala. Agad siyang umakyat patungo sa silid-aralan ni Rocco.

Ilang sandali pa, bumaba si Rocco. Nakasuot na siya ng amerikana, ang kanyang mukha ay muling seryoso at matigas—ang mukha ng hari ng dilim na kilala ng lahat. Nang makita niya ako sa may pintuan ng kusina, huminto siya at lumapit sa akin.

"Kailangan kong umalis. May emergency," mabilis niyang sabi. "Habang wala ako, huwag mong bubuksan ang p***o para sa kahit sino, kahit kilala mo. Si Giorgio lang ang maaari mong pagbuksan. Maaaring may panganib na papalapit. Manatili ka sa loob ng bahay, lalo na sa iyong kwarto. Naiintindihan mo ba?"

"May masama bang mangyayari?" tanong ko, ang aking puso ay nagsimulang kabahan.

Hinawakan niya ang aking balikat hindi mariin, ngunit punong-puno ng pagmamalasakit. "Huwag kang matakot. Babalik ako. Pinapangako ko iyan sa iyo. At habang wala ako... alagaan mo ang sarili mo. Para sa akin."

Bago ko pa naproseso ang kanyang sinabi, lumabas na siya ng p***o at sumakay sa kanyang sasakyan. Mabilis na nawala ang ilaw ng kanyang sasakyan sa dilim ng gabi. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang sarili kong mga kamay na nanginginig.

Ang katahimikan ng mansyon ay biglang naging nakakabagabag. Alam kong hindi lamang siya ang nasa panganib. Ang mundo niya ay hindi nagpapahinga, at ang kaugnayan ko sa kanya ay nangangahulugang ako rin ay nasa linya ng apoy. Pero sa kabila ng takot, may isang bagay na sigurado ako: hindi na ako makakalayo sa kanya nang madali. Dahil sa maikling panahon na ito, natutunan kong ang tunay na panganib ay hindi ang mga kalaban sa labas... kundi ang katotohanang baka handa akong ipaglaban ang lalaking iyon kahit ang kapalit ay ang sarili kong buhay.

Tumingin ako sa labas ng bintana kung saan siya huling nakita. "Mag-ingat ka, Rocco. Babalik ka hihintayin kita."

Sa labas, habang binabaybay niya ang madilim na kalsada patungo sa panganib, hawak niya ang manibela nang mahigpit. Ngunit sa kanyang bulsa ay may isang maliit na piraso ng papel na kinuha niya mula sa kanyang mesa isang drowing ng mga bulaklak na nakita niya sa aking kwarto noong minsan siyang dumaan. Ang ngiting iyon sa drowing ang kanyang lakas. Ang pangako niyang babalik siya ang kanyang sandata.

Dahil sa mundong puno ng patalim at pagtataksil, natagpuan niya ang isang bagay na hindi niya kailanman hinanap ang dahilan para maging mabuti muli. At handa niyang protektahan ang dahilan na iyon kahit anong halaga ang kailangang ibayad.

 

TO BE CONTINUED