Chapter 3

LIA'S POV

Tatlong araw na ang lumipas mula noong dumating ako sa mansyon. Unti-unti kong nakikilala ang ritmo ng buhay dito maagang gumigising, tahimik na almusal, at mahahabang oras na mag-isa sa aking kwarto o sa hardin sa likod ng bahay. Madalas ay wala siya sa buong maghapon, at kapag bumabalik na siya sa gabi, pagod ang kanyang mukha at halos hindi na kami nagkakausap. Akala ko ganito lang ang magiging takbo ng mga araw ko payapa ngunit malungkot na pagpapanggap. Ngunit mali ako.

Kinagabihan ng ikatlong araw, pumasok si Giorgio sa aking kwarto nang medyo nagmamadali. "Maghanda po kayo, Ginang. May darating na mga bisita. Kailangan ninyong bumaba sa loob ng dalawampung minuto."

"Sino po ang darating?" tanong ko habang tumatayo mula sa pag-upo sa bintana.

"Mga kasosyo ni Ginoong Rocco. Mahalaga po sila. Huwag kayong mag-alala, nandoon ang Ginoong Rocco sa inyong tabi sa buong oras. Kailangan niyo lamang ng magandang damit."

Inilabas niya ang isang mahabang pulang bestida—hindi masyadong mabulaklak, ngunit maganda ang pagkakagawa. "Ito po ang inyong isusuot. Simple lamang ngunit sapat para ipakita na kayo ay kabilang dito."

Nang makapagbihis ako at tumingin sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Ang pulang damit ay bumagay sa aking balat, at ang simpleng ayos ng aking buhok ay sapat na para hindi ako magmukhang iba sa kanila. Pero sa loob, nanginginig pa rin ako. Hindi ako kabilang sa mundong ito. Isa lamang akong bulaklak na napadpad sa gitna ng matutulis na bato.

Pagbaba ko ng hagdanan, naroon na siya. Si Rocco, nakatayo sa gitna ng malawak na sala, nakasuot ng itim na amerikana na lalong nagpatingkad sa kanyang tangkad at awtoridad. Nang marinig niya ang yabag ko, lumingon siya. Sandali siyang tumigil, tila nagulat sa nakita niya, pero agad ding nagbalik ang kanyang seryosong mukha.

Lumapit siya at inabot ang kanyang braso. "Huwag kang matakot," bulong niya nang sapat lang para akong makarinig. "Ngumiti ka lang. Huwag kang magsasalita nang hindi kinakailangan. Ako ang bahala sa lahat."

Hinawakan ko ang kanyang braso. Matigas ito, ngunit may init na nagbibigay ng kaunting lakas sa akin.

Ilang sandali pa, dumating ang mga bisita. Dalawang lalaki si Don Marco, isang matandang may kulay-abo na buhok ngunit matalas pa rin ang mga mata, at ang kanyang anak na si Stefano, na nakatingin sa akin nang tila sinusuri ang bawat sulok ng aking pagkatao.

"Kaya pala hindi ka na nagpapakita sa amin, Rocco," sabi ni Don Marco habang umuupo sila sa malaking sofa. "Mayroon ka nang magandang asawa. Hindi mo man lang sinabi sa amin na ikakasal ka na."

Ngumiti si Rocco isang ngiting kontrolado at perpekto para sa okasyon. "Isang simpleng seremonya lamang. Gusto ko ang tahimik na buhay kasama ang aking asawa. Siya si Lia. Ang pinakamahalagang tao sa buhay ko ngayon."

Hinawakan niya ang aking kamay sa ibabaw ng mesa, mariin at mainit. Ang pagpapakilalang iyon ay hindi lamang para sa kanila ito ay babala rin: huwag kang magkakamali.

Ngunit hindi bumitiw si Stefano. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, tila may hinahanap na butas sa aking kwento. "Mula saan ka ba, Ginang D'Amico? Hindi kita nakikita sa mga dating pagtitipon ng pamilya natin."

Napahinto ako. Hindi ko alam kung anong kwento ang ibinigay ni Rocco sa akin. Tumingin ako sa kanya, naghihintay ng tulong.

Bago pa ako makasagot, nagsalita na si Rocco, ang boses ay nananatiling kalmado ngunit may bahid ng babala. "Siya ay galing sa probinsya. Hindi sanay sa ingay ng ating mundo. Kaya huwag mong pilitin siyang magsalita kung hindi siya komportable, Stefano. Respeto ang kailangan, hindi mga tanong na walang kabuluhan."

Napangiti nang pilit si Stefano at uminom ng kanyang alak. "Sige na nga. Sana ay maging masaya kayo, kaibigan. At sana... hindi ka magsisisi sa desisyon mo."

Pagkatapos ng halos dalawang oras na pag-uusap tungkol sa negosyo at mga bagong pakay, umalis na rin sila. Nang sumara ang p***o sa likuran nila, bumuntong-hininga ako at bumitiw sa pagkakahawak sa kanya. Ang aking mga palad ay basang-basa na ng pawis.

"Maayos ang ginawa mo," sabi niya habang nakatingin pa rin sa saradong p***o. Hindi siya lumingon sa akin. "Pero mag-ingat ka kay Stefano. Hindi siya tapat. Kung magkikita kayo nang mag-isa, huwag kang makikipag-usap. Lumayo ka agad. Naiintindihan mo ba?"

"Bakit po? May ginawa ba siya?" tanong ko, naguguluhan sa biglang pagbabago ng kanyang tono.

Lumingon siya sa akin, ang kanyang mukha ay seryoso at mariin. "Hindi mo kailangang malaman ang lahat. Kailangan mo lang sumunod. Ang pagtitiwala ay isang luho na hindi natin kayang ibigay sa mundong ito. Lalo na sa mga taong nakangiti sa iyong mukha habang may itinatagong patalim sa likod."

Tumalikod siya at naglakad patungo sa hagdanan. Bago siya tuluyang umakyat, huminto siya sandali.

"Salamat, Lia. Nakapasa ka sa unang pagsubok. Huwag mong isipin na dahil maayos ang lahat ngayon ay magiging madali na ang mga susunod. Mas marami pang darating. Maghanda ka."

Naiwan akong mag-isa sa sala, ang kanyang mga salita ay nakapako sa aking isipan. Ang mundong ito ay talagang puno ng lihim at panganib. At sa gitna ng lahat, ang tanging taong maaaring protektahan ako... ay ang lalaking hindi ko rin lubos na kilala.

TO BE CONTINUED