Chapter 4

LIA'S POV

Lumipas ang mga araw na unti-unti akong nasasanay sa bagong takbo ng buhay. Hindi na ako gaanong nanginginig kapag nakakausap ko siya. Alam ko na kung kailan siya ay pagod, kung kailan siya ay malalim ang iniisip, at kung kailan mas mabuting manahimik na lamang ako at huwag nang mangialam. Madalas ay magkahiwalay kami siya sa kanyang opisina o sa labas, ako sa aking kwarto o sa hardin sa likod ng bahay. Pero sa mga gabi na naroon siya para maghapunan, hindi na ito kasing hirap ng una. Tahimik pa rin, pero hindi na malamig.

Isang gabi, umuwi siya nang mas maaga kaysa sa nakasanayan. Hapon pa lamang ay narinig ko na ang pagdating ng kanyang sasakyan. Pababa ako ng hagdanan para kumuha ng tubig nang makita ko siyang nakasandal sa pader sa paanan ng hagdan, hawak ang kanyang tagiliran, at nakapikit ang kanyang mga mata na parang pinipigil ang matinding sakit.

Mabilis akong bumaba at lumapit sa kanya. "May mali po ba? Nasaan si Giorgio?"

Dumilat siya nang biglaan at agad na tumayo nang tuwid, parang ayaw niyang makita kong mahina siya. "Wala. Umalis ka na dito. Wala kang dapat makita."

Ngunit nakita ko ito ang pulang mantsa sa ilalim ng kanyang kamiseta. Dumudugo siya.

"Hindi po ako aalis hangga't hindi ko nalalaman kung maayos kayo," matapang kong sinabi, kahit na ang tibok ng puso ko ay mabilis. "Pwede po akong tumulong. Hindi ako sanay sa ganito, pero marunong akong magbihis ng sugat."

Tinitigan niya ako nang matagal, tila nagdedesisyon kung papayagan niya akong makapasok sa isa pang bahagi ng kanyang mundo na itinatago niya sa lahat. Sa huli, bumuntong-hininga siya at tumango nang bahagya.

"Sa itaas. Sa aking silid. Pumasok ka na lang at huwag kang gagawa ng ingay."

Sumunod ako sa kanya pataas. Ang kanyang silid ay malaki at madilim mga kulay itim at kulay abo ang namamayani. Sa isang mesa sa gilid ay may mga gamot at benda na nakahanda. Mukhang hindi ito ang unang pagkakataon na nangyari ito.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang amerikana at ang itaas na bahagi ng kanyang damit. Napasinghap ako nang makita ang sugat sa kanyang tagiliran isang hiwa na medyo malalim, bagaman hindi naagos ang dugo nang malakas. May mga lumang peklat din sa kanyang dibdib at braso mga bakas ng labanan na hinarap niya nang mag-isa.

Umupo siya sa gilid ng kama, hindi tumitingin sa akin. "Mabilisan lang. Huwag kang magtanong."

Kumuha ako ng malinis na tela at tubig. Habang nililinis ko ang sugat niya, naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang kalamnan, pero hindi siya umimik kahit sandali. Walang kahit anong ungol ng sakit.

"Sino po ang gumawa nito?" hindi ko napigilang itanong nang mahina.

Sandali siyang hindi sumagot. Pagkatapos, "Mga kalaban. Trabaho ko ito, Lia. Hindi bago sa akin ang ganito. At hindi mo dapat alalahanin ang mga bagay na ito. Ang alam mo lang ay dapat ang nakikita mo sa harap ng ibang tao ang malakas at hindi natitinag na si Rocco D'Amico."

"Pero tao lang din po kayo," bulong ko habang ibinabalot ang benda sa kanyang tagiliran. "Nasasaktan din kayo. Napapagod din kayo."

Natahimik siya. Nang tingnan ko ang kanyang mukha, nakita ko ang isang ekspresyon na hindi ko pa nakikita noon pagtataka, at halos hindi mapigilang pagtanggap.

"Sanay na akong walang nagsasabi sa akin ng ganyan," sabi niya nang mababa. "Sanay na akong lahat ay nakatingin sa akin bilang hari o halimaw. Walang nakakakita sa akin bilang tao."

Inayos ko ang huling pagkakabit ng benda at umupo ako nang bahagya sa kanyang harapan, hindi masyadong malapit pero hindi na rin malayo. "Hindi po halimaw ang taong nag-aalala sa kaligtasan ng iba. Hindi po halimaw ang taong pinipiling magtago ng sakit para hindi mag-alala ang iba."

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mga mata. Ang distansya sa pagitan namin ay napakaliit na naririnig ko ang kanyang paghinga.

"Huwag mong gawing tao ang demonyo, Lia," bulong niya, ang boses ay halos pabulong na lang. "Dahil baka sa huli, ikaw ang masasaktan nang husto kapag nagpakita na siya ng kanyang tunay na anyo."

"Tao po kayo, Ginoong Rocco. At ang pagiging tao ay hindi kasalanan."

Tumayo siya agad at humarap sa bintana, tila natatakot sa kung anong mga damdamin ang nagpapakita na sa kanya. "Tapos na ang ginagawa mo. Maaari ka nang umalis. At huwag mong babanggitin ang gabing ito kahit kanino, lalo na kay Giorgio."

Tumayo ako at naglakad patungo sa p***o. Bago ako lumabas, lumingon ako sandali. "Magpahinga po kayo. Kailangan niyo ng lakas."

Nang makalabas ako, isinara ko ang p***o at sumandal ako rito, ang puso ko ay tumitibok pa rin nang mabilis. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa sandaling iyon. Ang alam ko lang, nakita ko ang isang bahagi niya na hindi ipinapakita sa kahit kanino. At ang pagkakaroon ng kaalaman na iyon ay tila naglagay sa akin sa isang lugar na hindi ko pa handang harapin sa pagitan ng pagiging kasundo at pagiging higit pa roon.

Sa loob ng kanyang silid, nakatayo pa rin siya sa bintana, hawak ang kanyang tagiliran kung saan ko ginamit ang benda. Sa labas ng bintana, madilim ang kalangitan, ngunit sa loob ng kanyang puso, may isang maliit na bituin na nagsimulang magliwana isang liwanag na matagal na niyang ipinagkait sa sarili niya.

 

TO BE CONTINUED