All Chapters of ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม: Chapter 1 - Chapter 10

10 Chapters

บทที่ 1

จวนจะสว่างแล้ว แม่ถึงเพิ่งส่งข้อความมาประโยคหนึ่ง“ไม่ต้องโทรมาอีกแล้วนะ แค่เนี่ยนอันเห็นเบอร์ของแกก็จะพลอยไม่สบายใจไปด้วย”ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันเลยทำตุ๊กตาตัวเล็กสี่ตัวขึ้นตามแบบพวกเขามาไว้ข้างกายให้คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตอนกินข้าวและตอนนอนคอยรับฟังทุกก้าวที่ฉันพัฒนาขึ้น และรับฟังความเสียใจที่ฉันไม่อาจระบายให้ใครฟังได้ทว่าวินาทีนี้ที่น้ำตาร่วงหล่น ฉันกลับไม่ได้คว้าพวกมันมากอดอีกแล้วเมื่อต้องเดินลำพังในความมืดมิดมานาน ในที่สุดฉันก็มีความกล้าที่จะก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับ……ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กวาดตามองห้องเช่าที่ตัวเองอาศัยอยู่มาตลอดหนึ่งปีอย่างพินิจพิเคราะห์เป็นครั้งแรกสีทาผนังหลุดล่อนออกเป็นแผ่น ๆ เผยให้เห็นเนื้อปูนสีเทาซีดด้านในผ้าม่านผ่านการซักจนเนื้อผ้าแข็งกระด้าง ตามขอบมุมยังมีคราบราดำที่ซักไม่ออกติดอยู่แอร์เก่าคร่ำครึเหนือศีรษะส่งเสียงดังหึ่ง ๆ แต่ลมที่เป่าออกมากลับมีเพียงลมร้อนช่วงไม่กี่เดือนที่อากาศร้อนที่สุดระหว่างเตรียมตัวสอบ ฉันต้องนั่งทำโจทย์อยู่หน้าโต๊ะหนังสือทุกวันแค่ทำข้อสอบเสร็จชุดเดียว เหงื่อที่ไหลออกมาก็มากพอจะอาบน้ำได้ถึงสองรอบแล้วทั
Read more

บทที่ 2

ฉลาดคือคำชมที่ฉันได้ยินบ่อยที่สุดตั้งแต่เด็กจนโตเสิ่นเนี่ยนอันเกิดมาหน้าตาน่ารักกว่าฉัน นิสัยก็ช่างออดอ้อนเอาใจเก่งกว่าสิ่งเดียวที่ฉันพอจะเชิดหน้าชูตาได้ ก็มีแค่ความฉลาดนี่แหละตำราเรียนแค่อ่านรอบเดียวก็จำได้ โจทย์ข้อสอบแค่กวาดตามองปราดเดียวก็เข้าใจแต่พ่อแม่ไม่เคยรักฉันมากขึ้นเพราะเรื่องนี้เลยสักนิดทั้งที่ฉลาดเหมือนกันแท้ ๆ แต่พี่ชายกลับเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขาส่วนฉัน สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงถอนหายใจอย่างระอาของแม่เท่านั้น“เด็กผู้หญิงจะฉลาดขนาดนั้นไปทำไมกัน?”“สู้ซื่อ ๆ เซ่อ ๆ เชื่อฟังว่าง่ายเหมือนเนี่ยนอันก็ไม่ได้ แบบนั้นถึงจะน่ารัก”ต่อมาคำพูดประโยคนี้ ก็กลายเป็นข้ออ้างให้ทุกคนลำเอียงพวกเขาบอกว่าเสี่ยวหนิงฉลาด ดูแลตัวเองได้อยู่แล้วดังนั้นของอร่อย ๆ จึงต้องยกให้เสิ่นเนี่ยนอันก่อนชุดกระโปรงตัวใหม่ก็ต้องให้เสิ่นเนี่ยนอันก่อนแม้แต่ความรักความเอ็นดูของพ่อแม่ ก็ยังต้องมอบให้เสิ่นเนี่ยนอันก่อนเสมอข้อดีในตัวพี่ชายที่ใครต่อใครต่างชื่นชม พอมาอยู่กับฉัน กลับกลายเป็นตราบาปที่ทำให้ฉันไม่คู่ควรกับความรักเสียอย่างนั้นจนกระทั่งฉันได้พบกับฟู่จิ่งหาน รุ่นพี่ที่อาย
Read more

บทที่ 3

วันรุ่งขึ้น ฉันไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านชานมตามปกติหน้าที่ประจำวันคือสวมชุดมาสคอต ยืนแจกใบปลิวอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าตอนเที่ยงแดดร้อนจัด ชุดที่ทั้งหนาทั้งหนักก็อบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออกฉันทนไม่ไหวจริง ๆ จึงถอดหัวมาสคอตออก แล้วไปนั่งยอง ๆ ดื่มน้ำอยู่ที่มุมหนึ่ง“พี่คะ?”เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังฉันชะงักมือ ก่อนจะหันกลับไปมองพ่อแม่ พี่ชาย ฟู่จิ่งหาน และเสิ่นเนี่ยนอันกำลังยืนอยู่ไม่ไกลแม้แต่พ่อแม่ของฟู่จิ่งหานก็อยู่ด้วยสองมือของพี่ชายกับฟู่จิ่งหานหิ้วถุงชอปปิ้งเต็มไปหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นของที่ซื้อให้เสิ่นเนี่ยนอันเมื่อแม่เห็นฉันเหงื่อท่วมหัว ในแววตาก็ไม่ได้มีความสงสารเห็นใจแม้แต่น้อยมีเพียงความอับอายและความโกรธเท่านั้น“เสิ่นหนิง ฉันไม่ได้ให้เงินแกหรือไง?”“แกแต่งตัวแบบนี้มาแจกใบปลิวข้างนอก จงใจจะให้คนอื่นคิดว่าบ้านตระกูลเสิ่นของเราเลี้ยงดูแกไม่ดีใช่ไหม?”มือที่กำขวดน้ำของฉันบีบแน่นขึ้น“ให้เดือนละห้าพันบาท แค่ค่าเช่าห้องก็ปาไปสี่พันบาทแล้ว”“ถ้าไม่ทำงานพาร์ตไทม์ แล้วหนูจะเอาอะไรกิน?”พี่ชายขมวดคิ้ว ก่อนจะผลักฉันอย่างแรงทีหนึ่ง“ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ! พูดกับแม่แ
Read more

บทที่ 4

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าเขาคิดจะมารีดไถเงินฉันเสียอีกแต่พอเถ้าแก่ตบปึกธนบัตรลงบนโต๊ะ ผู้คนรอบข้างก็พากันมามุงดูทันทีบางคนหยิบไปส่องกับไฟ บางคนลองคลำเนื้อกระดาษดูสุดท้ายทุกคนก็ส่ายหน้า“ของปลอม”คืนนั้น ฉันกอดปึกแบงก์ปลอม นั่งยอง ๆ อยู่หน้าห้างสรรพสินค้าตลอดทั้งคืนวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ร้านชานมเปิด ฉันก็พุ่งตัวเข้าไปฟาดปึกแบงก์ปลอมลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง“ทำไมต้องหลอกฉันด้วย?”“นี่มันต้มตุ๋นกันชัด ๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ!”แต่ผู้จัดการร้านกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย“เงินพวกนี้ฉันไม่ได้เป็นคนเตรียมไว้สักหน่อย”“เมื่อวานแม่เธอมาเบิกเงินเดือนของเธอไปก่อนแล้ว ส่วนแบงก์ปลอมพวกนี้แม่เธอก็เป็นคนเอามาให้ฉันเอง”“เขาบอกว่าอยากดัดนิสัยเธอ ให้เธอรู้ซึ้งเสียบ้างว่าเงินทองไม่ได้หากันง่าย ๆ”สมองของฉันอื้ออึงไปหมดฉันนั่งรถเมล์กลับด้วยมือเท้าที่ชาวาบ ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้านก็เอ่ยถามทั้งน้ำตาคลอเบ้า“แม่เป็นคนเอาเงินเดือนของหนูไปใช่ไหม?”แม่ไม่เพียงแต่ไม่ละอายใจ หนำซ้ำยังมีท่าทีได้ใจด้วยซ้ำ“ทีนี้รู้หรือยังล่ะว่าเงินมันหายากแค่ไหน?”“จำใส่หัวไว้ซะว่าพ่อแม่ต่างหากคือคนที่หวัง
Read more

บทที่ 5

เวลานี้ ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันวางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะรับแขกแม่หยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบเก็บงำรอยยิ้มในดวงตาไว้ไม่อยู่“เนี่ยนอันของพวกเราเก่งจริง ๆ ที่เหนื่อยมาตลอดทั้งปีไม่เสียเปล่าเลย”พ่อเองก็เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พลางก้มหน้าดูรายชื่อโรงแรมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยในโทรศัพท์“ในเมื่อลูกทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน งานเลี้ยงก็ต้องจัดให้สมหน้าสมตาหน่อย”“ถึงเวลานั้นค่อยเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาให้ครบ ให้ทุกคนได้มาร่วมยินดีด้วยกัน”พี่ชายนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าส่งข้อความหาเพื่อนที่รู้จัก“ผมถามมาแล้ว ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมซิงหลานใช้ได้เลย ติดแค่เวลากระชั้นชิดไปหน่อย”ฟู่จิ่งหานเองก็อยู่ที่นั่นด้วยเขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับเสิ่นหนิงข้อความสุดท้ายคือประโยคที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้[ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปรับเธอนะ]ไม่มีการตอบกลับเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะพิมพ์ส่งไปอีกประโยค แต่ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มครอบครัวเด้งขึ้นม
Read more

บทที่ 6

หน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามสี่คนผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไมโครโฟนไว้ในมือ ด้านหลังยังมีทีมงานแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง“พวกคุณมาหาใครคะ?”หญิงสาวคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง อยากจะขอสัมภาษณ์น้องเสิ่นหนิงสักหน่อยค่ะ”“ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านไหมคะ?”สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันทีคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันมามองโดยไม่รู้ตัวพ่อขมวดคิ้ว“สัมภาษณ์เสิ่นหนิง? จะสัมภาษณ์เธอเรื่องอะไร?”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้“พวกคุณยังไม่ทราบเรื่องเหรอคะ?”“น้องเสิ่นหนิงสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลสายวิทย์ในปีนี้ ได้ตั้ง 720 คะแนนเลยนะคะ”“พวกเราติดต่อไปทางโรงเรียน เห็นบอกว่าเธอออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เลยตามมาที่บ้านค่ะ”สิ้นเสียงพูด ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์กิ๊บติดผมในมือของเสิ่นเนี่ยนอันร่วงตกลงพื้นดังแปะแม่อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน720 คะแนนที่หนึ่งของมณฑลคำนี้เปรียบเสมือนฝ่ามือฉาดใหญ่ ที่ฟาดลงบนใบหน้าของทุกคนอย่างจังพวกเขารู้ว่าเสิ่นหนิงฉลาด และรู้ว่า
Read more

บทที่ 7

วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้
Read more

บทที่ 8

หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม
Read more

บทที่ 9

ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ
Read more

บทที่ 10

หลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status