Share

บทที่ 3

Author: ฟาไฉเมาเมา
วันรุ่งขึ้น ฉันไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านชานมตามปกติ

หน้าที่ประจำวันคือสวมชุดมาสคอต ยืนแจกใบปลิวอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า

ตอนเที่ยงแดดร้อนจัด ชุดที่ทั้งหนาทั้งหนักก็อบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ จึงถอดหัวมาสคอตออก แล้วไปนั่งยอง ๆ ดื่มน้ำอยู่ที่มุมหนึ่ง

“พี่คะ?”

เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

ฉันชะงักมือ ก่อนจะหันกลับไปมอง

พ่อแม่ พี่ชาย ฟู่จิ่งหาน และเสิ่นเนี่ยนอันกำลังยืนอยู่ไม่ไกล

แม้แต่พ่อแม่ของฟู่จิ่งหานก็อยู่ด้วย

สองมือของพี่ชายกับฟู่จิ่งหานหิ้วถุงชอปปิ้งเต็มไปหมด

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นของที่ซื้อให้เสิ่นเนี่ยนอัน

เมื่อแม่เห็นฉันเหงื่อท่วมหัว ในแววตาก็ไม่ได้มีความสงสารเห็นใจแม้แต่น้อย

มีเพียงความอับอายและความโกรธเท่านั้น

“เสิ่นหนิง ฉันไม่ได้ให้เงินแกหรือไง?”

“แกแต่งตัวแบบนี้มาแจกใบปลิวข้างนอก จงใจจะให้คนอื่นคิดว่าบ้านตระกูลเสิ่นของเราเลี้ยงดูแกไม่ดีใช่ไหม?”

มือที่กำขวดน้ำของฉันบีบแน่นขึ้น

“ให้เดือนละห้าพันบาท แค่ค่าเช่าห้องก็ปาไปสี่พันบาทแล้ว”

“ถ้าไม่ทำงานพาร์ตไทม์ แล้วหนูจะเอาอะไรกิน?”

พี่ชายขมวดคิ้ว ก่อนจะผลักฉันอย่างแรงทีหนึ่ง

“ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ! พูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง?”

ฟู่จิ่งหานยืนอยู่ข้างเสิ่นเนี่ยนอันด้วยสีหน้าซับซ้อน

สุดท้าย เขาก็เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงสั่งสอนอยู่ดี

“เสี่ยวหนิง เธอคิดมากและอ่อนไหวเกินไปแล้วนะ ค่าขนมของเนี่ยนอันแต่ละเดือนก็ได้แค่ห้าพันบาทเหมือนกัน ถ้าไม่พอก็แค่บอกคุณน้า มีครั้งไหนบ้างที่คุณน้าไม่ให้?”

“เธอไม่พูดเอง คุณน้าก็ต้องคิดว่าเธอใช้พออยู่แล้วสิ”

“เรื่องวันนี้เธอเป็นฝ่ายผิดนะ ขอโทษคุณน้าซะเถอะ”

ฉันอ้าปากจะเถียง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เงินห้าพันบาทของเสิ่นเนี่ยนอัน แม่โอนให้ตรงเวลาทุกเดือน เผลอ ๆ โอนให้ล่วงหน้าด้วยซ้ำ

แต่เงินห้าพันบาทของฉัน ต้องคอยทวงแล้วทวงเล่า ผัดผ่อนแล้วผัดผ่อนอีกทุกเดือน

ลากยาวไปจนถึงสิ้นเดือน ถึงจะโอนมาให้ราวกับทำทาน

แล้วถ้าฉันเอ่ยปากขอเพิ่มจริง ๆ ฉันจะได้หรือไง?

แต่ฉันรู้ดีว่า คำพูดพวกนี้พูดไปก็ไร้ประโยชน์

สิ่งที่ได้รับกลับมาคงมีแต่คำตำหนิ หาว่าฉันไม่รู้จักพอ ไม่รู้จักโตอยู่ดี

ดังนั้นฉันจึงได้แต่ทำหน้าเย็นชา แล้วหยิบหัวมาสคอตขึ้นมาอีกครั้ง

“พวกคุณกลับไปเถอะค่ะ อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลาทำงานเลย”

ทันทีที่สวมหัวมาสคอตหนาหนักลงมา ภาพตรงหน้าก็มืดสนิท

วินาทีต่อมา แผ่นหลังของฉันก็ถูกใครบางคนผลักอย่างแรง

“ห้ามพี่รังแกแม่นะ!”

หัวมาสคอตทั้งหนาและหนัก แค่ชนเบา ๆ ก็ยังเจ็บหนึบ

ยิ่งถูกผลักเต็มแรงแบบนี้ ตัวฉันถึงกับเซถลาไปข้างหน้า

หน้าผากกระแทกเข้ากับโครงแข็ง ๆ ด้านในหัวมาสคอตอย่างจัง จนภาพตรงหน้ามืดดับไปชั่วขณะ

ฉันต้องยันกำแพงพยุงตัวไว้ ตั้งนานกว่าจะตั้งสติกลับมาได้

แต่กลับไม่มีใครสนใจไยดีฉันเลยสักคน

ตรงกันข้าม แม่รีบคว้ามือเสิ่นเนี่ยนอันไปดู แล้วถามด้วยความร้อนรน

“อันอัน เจ็บมือหรือเปล่าลูก?”

พี่ชายเองก็ขมวดคิ้วมุ่น

“เธอใส่ชุดตั้งหนา เธอจะไปผลักทำไม? ถ้าตัวเองเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง?”

ฟู่จิ่งหานเอ่ยปลอบเธอเสียงนุ่ม

“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีใครโทษเธอหรอก”

จังหวะที่พวกเขากำลังรุมล้อมเอาอกเอาใจเสิ่นเนี่ยนอัน ฉันก็เดินโซซัดโซเซออกมา

ใบหน้าเปียกชื้นไปหมด

แยกไม่ออกเลยว่าเป็นเหงื่อ หรือน้ำตากันแน่

ตอนเลิกงานช่วงค่ำ หน้าผากของฉันก็ปูดบวมขึ้นมา

ยังดีที่วันนี้เงินเดือนออก

ฉันพกเงินสดหนึ่งหมื่นห้าพันบาทที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ มุ่งหน้าไปตลาดนัดกลางคืน

ตั้งใจจะซื้อเกี๊ยวน้ำร้อน ๆ สักชาม กินคู่กับต้มถั่วเขียวเย็นชื่นใจสักถ้วย

แค่คิด ปลายลิ้นก็เหมือนจะได้ลิ้มรสความหอมอร่อยนั้นแล้ว

ฉันอดกลืนน้ำลายไม่ได้ บนใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา

แต่พอยื่นเงินส่งให้ เถ้าแก่ร้านกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันทันที

“ยัยหนูนี่มาจากไหนกัน?”

เขาชูธนบัตรขึ้นมาด้วยสีหน้าถมึงทึง

“หน้าตาก็ดูสะอาดสะอ้านดีแท้ ๆ ทำไมถึงทำตัวไม่ดีแบบนี้?”

“บอกมาซะดี ๆ ไปเอาแบงก์ปลอมพวกนี้มาจากไหน!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 10

    หลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 9

    ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 8

    หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 7

    วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 6

    หน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามสี่คนผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไมโครโฟนไว้ในมือ ด้านหลังยังมีทีมงานแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง“พวกคุณมาหาใครคะ?”หญิงสาวคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง อยากจะขอสัมภาษณ์น้องเสิ่นหนิงสักหน่อยค่ะ”“ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านไหมคะ?”สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันทีคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันมามองโดยไม่รู้ตัวพ่อขมวดคิ้ว“สัมภาษณ์เสิ่นหนิง? จะสัมภาษณ์เธอเรื่องอะไร?”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้“พวกคุณยังไม่ทราบเรื่องเหรอคะ?”“น้องเสิ่นหนิงสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลสายวิทย์ในปีนี้ ได้ตั้ง 720 คะแนนเลยนะคะ”“พวกเราติดต่อไปทางโรงเรียน เห็นบอกว่าเธอออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เลยตามมาที่บ้านค่ะ”สิ้นเสียงพูด ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์กิ๊บติดผมในมือของเสิ่นเนี่ยนอันร่วงตกลงพื้นดังแปะแม่อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน720 คะแนนที่หนึ่งของมณฑลคำนี้เปรียบเสมือนฝ่ามือฉาดใหญ่ ที่ฟาดลงบนใบหน้าของทุกคนอย่างจังพวกเขารู้ว่าเสิ่นหนิงฉลาด และรู้ว่า

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 5

    เวลานี้ ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันวางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะรับแขกแม่หยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบเก็บงำรอยยิ้มในดวงตาไว้ไม่อยู่“เนี่ยนอันของพวกเราเก่งจริง ๆ ที่เหนื่อยมาตลอดทั้งปีไม่เสียเปล่าเลย”พ่อเองก็เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พลางก้มหน้าดูรายชื่อโรงแรมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยในโทรศัพท์“ในเมื่อลูกทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน งานเลี้ยงก็ต้องจัดให้สมหน้าสมตาหน่อย”“ถึงเวลานั้นค่อยเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาให้ครบ ให้ทุกคนได้มาร่วมยินดีด้วยกัน”พี่ชายนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าส่งข้อความหาเพื่อนที่รู้จัก“ผมถามมาแล้ว ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมซิงหลานใช้ได้เลย ติดแค่เวลากระชั้นชิดไปหน่อย”ฟู่จิ่งหานเองก็อยู่ที่นั่นด้วยเขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับเสิ่นหนิงข้อความสุดท้ายคือประโยคที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้[ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปรับเธอนะ]ไม่มีการตอบกลับเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะพิมพ์ส่งไปอีกประโยค แต่ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มครอบครัวเด้งขึ้นม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status