LOGINวันที่รู้ผลคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันตะโกนออกไปทางห้องนั่งเล่นด้วยความเคยชิน “พ่อคะ แม่คะ หนูสอบได้ 720 คะแนนค่ะ!” “หนูจะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่ง ไปหาพี่ชายกับจิ่งหานแล้วนะ!” ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมา ยังคงเป็นความเงียบงัน บนโซฟามีตุ๊กตาตัวเล็กสี่ตัวนั่งเรียงรายอยู่... คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย และฟู่จิ่งหาน เพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พวกมันเบิกตากลมโต อยู่เป็นเพื่อนฉันอย่างเงียบ ๆ เหมือนในค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ผ่านมา ตอนนั้นเองฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อหนึ่งปีก่อน เสิ่นเนี่ยนอัน น้องสาวของฉันล้มป่วย พวกเขาบอกว่าเพราะฉันเรียนเก่งเกินไป เลยเป็นการกดดันเธออย่างหนักจนเกือบคิดสั้นฆ่าตัวตาย ฉันจึงกลายเป็นคนที่ครอบครัวควรซุกซ่อนไว้มากที่สุด และถูกไล่ให้มาอยู่ที่ห้องเช่าแห่งนี้ คืนแรกที่ย้ายเข้ามา ขี้เมาข้างห้องเคาะประตูผิดห้องและทุบทำลายเสียงดัง ฉันซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกมาให้ได้ยิน ได้แต่กดโทรศัพท์หาพ่อแม่ พี่ชาย และฟู่จิ่งหานซ้ำ ๆ แต่ปลายสายกลับมีเพียงสัญญาณสายไม่ว่างอันเย็นชาดังกลับมาเสมอ
View Moreหลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ
ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ
หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม
วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้





