Share

บทที่ 4

Author: ฟาไฉเมาเมา
ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าเขาคิดจะมารีดไถเงินฉันเสียอีก

แต่พอเถ้าแก่ตบปึกธนบัตรลงบนโต๊ะ ผู้คนรอบข้างก็พากันมามุงดูทันที

บางคนหยิบไปส่องกับไฟ บางคนลองคลำเนื้อกระดาษดู

สุดท้ายทุกคนก็ส่ายหน้า

“ของปลอม”

คืนนั้น ฉันกอดปึกแบงก์ปลอม นั่งยอง ๆ อยู่หน้าห้างสรรพสินค้าตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ร้านชานมเปิด ฉันก็พุ่งตัวเข้าไปฟาดปึกแบงก์ปลอมลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง

“ทำไมต้องหลอกฉันด้วย?”

“นี่มันต้มตุ๋นกันชัด ๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ!”

แต่ผู้จัดการร้านกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

“เงินพวกนี้ฉันไม่ได้เป็นคนเตรียมไว้สักหน่อย”

“เมื่อวานแม่เธอมาเบิกเงินเดือนของเธอไปก่อนแล้ว ส่วนแบงก์ปลอมพวกนี้แม่เธอก็เป็นคนเอามาให้ฉันเอง”

“เขาบอกว่าอยากดัดนิสัยเธอ ให้เธอรู้ซึ้งเสียบ้างว่าเงินทองไม่ได้หากันง่าย ๆ”

สมองของฉันอื้ออึงไปหมด

ฉันนั่งรถเมล์กลับด้วยมือเท้าที่ชาวาบ ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้านก็เอ่ยถามทั้งน้ำตาคลอเบ้า

“แม่เป็นคนเอาเงินเดือนของหนูไปใช่ไหม?”

แม่ไม่เพียงแต่ไม่ละอายใจ หนำซ้ำยังมีท่าทีได้ใจด้วยซ้ำ

“ทีนี้รู้หรือยังล่ะว่าเงินมันหายากแค่ไหน?”

“จำใส่หัวไว้ซะว่าพ่อแม่ต่างหากคือคนที่หวังดีกับแกที่สุด เวลามีปัญหา สิ่งแรกที่ควรทำคือกลับมาหาคนที่บ้าน”

“หรือถ้าไม่ไหวจริง ๆ จะไปหาจิ่งหานก็ได้เหมือนกัน”

ฉันโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไม่อาจกลั้น

ที่ผ่านมาฉันไม่เคยขอความช่วยเหลือจากพวกเขาหรือไง?

ตอนที่ฉันถูกพวกอันธพาลเดินตาม ฉันกลัวจนต้องหนีเข้าไปหลบในร้านสะดวกซื้อแล้วโทรหาพวกเขา

แต่พ่อกลับพูดแค่ว่า

“ทำไมพวกเขาไม่ตามคนอื่น แต่มาตามแกคนเดียวล่ะ?”

ตอนที่แอร์ในห้องเช่ามีแต่ลมร้อน ฉันร้อนจนนอนไม่หลับทั้งคืน จึงอ้อนวอนขอให้พวกเขาช่วยเปลี่ยนเครื่องใหม่ให้

แต่แม่กลับบอกว่า

“จะสำออยอะไรนักหนา?”

“แค่ความลำบากแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วต่อไปจะไปได้ดีได้ยังไง?”

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันไข้ขึ้นสูงถึงสามสิบเก้าองศา สะลึมสะลือโทรหาพี่ชาย

เขากลับตอบฉันมาแค่ประโยคเดียว

“วันนี้เนี่ยนอันอารมณ์ไม่ค่อยดี เรื่องแค่นี้กินยาลดไข้เดี๋ยวก็หาย อย่าทำตัวงี่เง่าเรียกร้องความสนใจหน่อยเลย”

แล้วก็มีอีกครั้งหนึ่งที่ห้องเช่าไฟดับกลางดึก

ฉันกลัวจนต้องขดตัวอยู่มุมห้อง ส่งข้อความไปหาฟู่จิ่งหานตั้งหลายสิบข้อความ

กว่าเขาจะตอบกลับมาก็ผ่านไปนานมาก

“ล็อกประตูให้ดี คืนนี้ฉันต้องติวหนังสือให้เนี่ยนอัน อย่าส่งข้อความมารบกวนอีก”

ในเวลาแบบนั้น เคยมีใครยื่นมือมาช่วยฉันบ้างไหม?

ในที่สุดฉันก็สุดจะกลั้น ตะโกนออกมาสุดเสียง

“เอาเงินคืนมานะ! นั่นมันเงินเดือนของหนู! เป็นเงินที่หนูหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง!”

สีหน้าของพ่อมืดครึ้มลงทันที

เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาคว้าแขนฉัน แล้วผลักออกไปนอกประตู

“เงิน ๆ ๆ! พอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่ทวงเงิน!”

“พวกเราเลี้ยงแกมาจนโตป่านนี้ หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่แล้ว! อย่าว่าแต่หนึ่งหมื่นห้าพันบาทเลย ต่อให้เป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทก็ไม่พอด้วยซ้ำ!”

“ฉันว่าแกไม่ได้ฉลาดหรอก แต่แกมันเขี้ยวลากดินต่างหาก! เห็นแก่เงินจนหน้ามืดตามัวไปแล้วจริง ๆ!”

ปัง! ประตูปิดกระแทกใส่หน้าฉันอย่างแรง

ฉันหันหลังกลับทั้งน้ำตานองหน้า

จังหวะนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดี พี่ชาย ฟู่จิ่งหาน และเสิ่นเนี่ยนอันเดินออกมาพร้อมกัน

ในมือของเสิ่นเนี่ยนอันชูกิ๊บติดผมอันเล็กจิ๋วขึ้นมา พลางย่นจมูกบ่นกระปอดกระแปด

“ของชิ้นแค่นี้ แพงตั้งหนึ่งหมื่นห้าพันบาทแน่ะ”

พี่ชายหลุดหัวเราะ

“ขอแค่เธอชอบ อย่าว่าแต่หนึ่งหมื่นห้าพันบาทเลย ต่อให้เป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทก็คุ้ม”

ฟู่จิ่งหานเองก็เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณน้าเพิ่งให้เงินรางวัลเธอมาสองแสนห้าหมื่นบาทไม่ใช่เหรอ? ให้มาก็เพื่อให้เธอเอาไปใช้นั่นแหละ ไม่ต้องเสียดายหรอก”

ฉันยืนอยู่ในมุมมืด น้ำตายิ่งไหลทะลักออกมามากกว่าเดิม

ฉันต้องตื่นเช้ากลับดึก

ต้องตากแดดเปรี้ยง ๆ สวมชุดมาสคอตวันละแปดชั่วโมงทุกวัน

ทำงานแทบตายตลอดทั้งเดือน กว่าจะหาเงินหนึ่งหมื่นห้าพันบาทมาได้

กลับมีค่าเท่ากับกิ๊บติดผมอันเดียวที่เสิ่นเนี่ยนอันซื้อมาอย่างไม่คิดอะไรด้วยซ้ำ

เพราะไม่อยากให้พวกเขาเห็นสภาพน่าสมเพชของตัวเอง ฉันจึงรีบวิ่งหนีลงทางบันไดหนีไฟทันที

กว่าจะเดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง น้ำตาก็เหือดแห้งไปหมดแล้ว

ยังดีที่พอผลสอบออกมา มีผู้ปกครองคนหนึ่งติดต่อผ่านคนรู้จักมาหาฉัน อยากจ้างให้ฉันไปเป็นติวเตอร์ให้ลูกของเขา

ฉันตอบตกลงทันที เพียงแต่เอ่ยถามเพิ่มไปประโยคหนึ่ง

“ค่าจ้างขอรับเป็นเงินโอนได้ไหมคะ?”

แม้ผู้ปกครองคนนั้นจะดูงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้าตกลง

เพราะการทะเลาะกันอย่างรุนแรงในวันนั้น ทั้งพ่อแม่ พี่ชาย รวมถึงฟู่จิ่งหาน ต่างก็พร้อมใจกันไม่ติดต่อมาหาฉันอีกเลย

ส่วนฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอีกต่อไปแล้ว

เพียงแค่ตั้งใจเตรียมการสอน ไปสอนหนังสือ และเก็บเงินไปตามปกติ

วันที่ได้รับจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย ฉันผัดกับข้าวสองอย่างให้ตัวเอง

แล้วหยิบตุ๊กตาฟิกเกอร์ทั้งสี่ตัวนั้นออกมาหลังจากไม่ได้แตะต้องมานาน จัดวางไว้ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารเหมือนอย่างที่เคยทำในอดีต

“วันนี้ถือว่าเป็นงานเลี้ยงฉลองสอบติดของฉันก็แล้วกัน”

“และเป็นมื้อสุดท้ายที่เราจะได้กินด้วยกัน”

ฉันมองตากลม ๆ ของพวกมัน พลางคลี่ยิ้มบาง ๆ

“ต่อไปไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันแล้วล่ะ”

“เส้นทางหลังจากนี้ ฉันจะเดินไปด้วยตัวเอง”

พอกินข้าวเสร็จ ฉันก็เก็บกวาดห้องจนสะอาดเอี่ยม

ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทาง ออกจากห้องเช่าที่ฉันอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดทั้งปี

ฉันไม่ได้ไปปักกิ่งจริง ๆ

และก็ไม่ได้ไปซ่างไห่ตามที่พวกเขาจัดการวางแผนไว้ให้ด้วย

แต่ฉันเลือกไปมหาวิทยาลัยจีนแห่งกั่งเฉิงที่อยู่ไกลออกไปทางใต้แทน

ก่อนที่รถไฟจะเคลื่อนขบวน แชตกลุ่มครอบครัวที่เงียบเหงามานานก็เด้งข้อความขึ้นมา

แม่ส่งรูปจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันเข้ามาในกลุ่ม

[เนี่ยนอันสอบติดที่ปักกิ่งแล้วนะ! เสี่ยวหนิง จดหมายตอบรับที่ซ่างไห่ของแกก็คงได้รับแล้วเหมือนกันใช่ไหม? ไว้หาเวลามาจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดพร้อมกันเลยสิ]

พี่ชายพิมพ์ตามมาติด ๆ

[เลิกงอนได้แล้ว งานเลี้ยงฉลองสอบติดต้องมากันให้พร้อมหน้าทั้งครอบครัวนะ]

ฟู่จิ่งหานส่งข้อความมาหนึ่งประโยค

[ถึงวันงานเดี๋ยวฉันไปรับเธอ]

ฉันจ้องมองข้อความเหล่านั้นอยู่เนิ่นนาน โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

ทำเพียงกดเข้าไปที่ตั้งค่ากลุ่ม แล้วกดออกจากกลุ่มทันที

ชานชาลานอกหน้าต่างเริ่มเคลื่อนถอยหลังไปอย่างช้า ๆ

ฉันปิดเครื่อง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

นับจากนี้สายลมยาวไกลหมื่นลี้ ไม่มีวันหวนคืนกลับไปอีกตลอดกาล

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 10

    หลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 9

    ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 8

    หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 7

    วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 6

    หน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามสี่คนผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไมโครโฟนไว้ในมือ ด้านหลังยังมีทีมงานแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง“พวกคุณมาหาใครคะ?”หญิงสาวคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง อยากจะขอสัมภาษณ์น้องเสิ่นหนิงสักหน่อยค่ะ”“ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านไหมคะ?”สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันทีคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันมามองโดยไม่รู้ตัวพ่อขมวดคิ้ว“สัมภาษณ์เสิ่นหนิง? จะสัมภาษณ์เธอเรื่องอะไร?”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้“พวกคุณยังไม่ทราบเรื่องเหรอคะ?”“น้องเสิ่นหนิงสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลสายวิทย์ในปีนี้ ได้ตั้ง 720 คะแนนเลยนะคะ”“พวกเราติดต่อไปทางโรงเรียน เห็นบอกว่าเธอออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เลยตามมาที่บ้านค่ะ”สิ้นเสียงพูด ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์กิ๊บติดผมในมือของเสิ่นเนี่ยนอันร่วงตกลงพื้นดังแปะแม่อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน720 คะแนนที่หนึ่งของมณฑลคำนี้เปรียบเสมือนฝ่ามือฉาดใหญ่ ที่ฟาดลงบนใบหน้าของทุกคนอย่างจังพวกเขารู้ว่าเสิ่นหนิงฉลาด และรู้ว่า

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 5

    เวลานี้ ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันวางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะรับแขกแม่หยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบเก็บงำรอยยิ้มในดวงตาไว้ไม่อยู่“เนี่ยนอันของพวกเราเก่งจริง ๆ ที่เหนื่อยมาตลอดทั้งปีไม่เสียเปล่าเลย”พ่อเองก็เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พลางก้มหน้าดูรายชื่อโรงแรมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยในโทรศัพท์“ในเมื่อลูกทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน งานเลี้ยงก็ต้องจัดให้สมหน้าสมตาหน่อย”“ถึงเวลานั้นค่อยเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาให้ครบ ให้ทุกคนได้มาร่วมยินดีด้วยกัน”พี่ชายนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าส่งข้อความหาเพื่อนที่รู้จัก“ผมถามมาแล้ว ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมซิงหลานใช้ได้เลย ติดแค่เวลากระชั้นชิดไปหน่อย”ฟู่จิ่งหานเองก็อยู่ที่นั่นด้วยเขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับเสิ่นหนิงข้อความสุดท้ายคือประโยคที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้[ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปรับเธอนะ]ไม่มีการตอบกลับเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะพิมพ์ส่งไปอีกประโยค แต่ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มครอบครัวเด้งขึ้นม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status