LOGINหลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ
ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ
หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม
วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้
หน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามสี่คนผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไมโครโฟนไว้ในมือ ด้านหลังยังมีทีมงานแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง“พวกคุณมาหาใครคะ?”หญิงสาวคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง อยากจะขอสัมภาษณ์น้องเสิ่นหนิงสักหน่อยค่ะ”“ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านไหมคะ?”สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันทีคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันมามองโดยไม่รู้ตัวพ่อขมวดคิ้ว“สัมภาษณ์เสิ่นหนิง? จะสัมภาษณ์เธอเรื่องอะไร?”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้“พวกคุณยังไม่ทราบเรื่องเหรอคะ?”“น้องเสิ่นหนิงสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลสายวิทย์ในปีนี้ ได้ตั้ง 720 คะแนนเลยนะคะ”“พวกเราติดต่อไปทางโรงเรียน เห็นบอกว่าเธอออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เลยตามมาที่บ้านค่ะ”สิ้นเสียงพูด ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์กิ๊บติดผมในมือของเสิ่นเนี่ยนอันร่วงตกลงพื้นดังแปะแม่อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน720 คะแนนที่หนึ่งของมณฑลคำนี้เปรียบเสมือนฝ่ามือฉาดใหญ่ ที่ฟาดลงบนใบหน้าของทุกคนอย่างจังพวกเขารู้ว่าเสิ่นหนิงฉลาด และรู้ว่า
เวลานี้ ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันวางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะรับแขกแม่หยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบเก็บงำรอยยิ้มในดวงตาไว้ไม่อยู่“เนี่ยนอันของพวกเราเก่งจริง ๆ ที่เหนื่อยมาตลอดทั้งปีไม่เสียเปล่าเลย”พ่อเองก็เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พลางก้มหน้าดูรายชื่อโรงแรมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยในโทรศัพท์“ในเมื่อลูกทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน งานเลี้ยงก็ต้องจัดให้สมหน้าสมตาหน่อย”“ถึงเวลานั้นค่อยเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาให้ครบ ให้ทุกคนได้มาร่วมยินดีด้วยกัน”พี่ชายนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าส่งข้อความหาเพื่อนที่รู้จัก“ผมถามมาแล้ว ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมซิงหลานใช้ได้เลย ติดแค่เวลากระชั้นชิดไปหน่อย”ฟู่จิ่งหานเองก็อยู่ที่นั่นด้วยเขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับเสิ่นหนิงข้อความสุดท้ายคือประโยคที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้[ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปรับเธอนะ]ไม่มีการตอบกลับเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะพิมพ์ส่งไปอีกประโยค แต่ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มครอบครัวเด้งขึ้นม







