Share

ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม
ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม
Author: ฟาไฉเมาเมา

บทที่ 1

Author: ฟาไฉเมาเมา
จวนจะสว่างแล้ว แม่ถึงเพิ่งส่งข้อความมาประโยคหนึ่ง

“ไม่ต้องโทรมาอีกแล้วนะ แค่เนี่ยนอันเห็นเบอร์ของแกก็จะพลอยไม่สบายใจไปด้วย”

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันเลยทำตุ๊กตาตัวเล็กสี่ตัวขึ้นตามแบบพวกเขามาไว้ข้างกาย

ให้คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตอนกินข้าวและตอนนอน

คอยรับฟังทุกก้าวที่ฉันพัฒนาขึ้น และรับฟังความเสียใจที่ฉันไม่อาจระบายให้ใครฟังได้

ทว่าวินาทีนี้ที่น้ำตาร่วงหล่น ฉันกลับไม่ได้คว้าพวกมันมากอดอีกแล้ว

เมื่อต้องเดินลำพังในความมืดมิดมานาน ในที่สุดฉันก็มีความกล้าที่จะก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับ

……

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กวาดตามองห้องเช่าที่ตัวเองอาศัยอยู่มาตลอดหนึ่งปีอย่างพินิจพิเคราะห์เป็นครั้งแรก

สีทาผนังหลุดล่อนออกเป็นแผ่น ๆ เผยให้เห็นเนื้อปูนสีเทาซีดด้านใน

ผ้าม่านผ่านการซักจนเนื้อผ้าแข็งกระด้าง ตามขอบมุมยังมีคราบราดำที่ซักไม่ออกติดอยู่

แอร์เก่าคร่ำครึเหนือศีรษะส่งเสียงดังหึ่ง ๆ แต่ลมที่เป่าออกมากลับมีเพียงลมร้อน

ช่วงไม่กี่เดือนที่อากาศร้อนที่สุดระหว่างเตรียมตัวสอบ ฉันต้องนั่งทำโจทย์อยู่หน้าโต๊ะหนังสือทุกวัน

แค่ทำข้อสอบเสร็จชุดเดียว เหงื่อที่ไหลออกมาก็มากพอจะอาบน้ำได้ถึงสองรอบแล้ว

ทั้งที่จริงตระกูลเสิ่นไม่ได้ยากจนเลยสักนิด

พ่อแม่ พี่ชาย รวมถึงเสิ่นเนี่ยนอัน อาศัยอยู่ในคอนโดหรูใจกลางเมืองที่กว้างถึงสามร้อยตารางเมตร

เสิ่นเนี่ยนอันมีห้องหนังสือและห้องซ้อมดนตรีเป็นของตัวเอง

แม้แต่ตุ๊กตาและของสะสมของเธอก็ยังมีห้องแยกไว้ให้โดยเฉพาะ

แต่ตอนที่ฉันถูกไล่ออกจากบ้าน แม่กลับขมวดคิ้วแล้วพูดเพียงว่า

“อยู่เต็มที่ก็แค่ปีเดียว ไม่จำเป็นต้องเช่าห้องดีเกินไปหรอก”

“ไว้รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยรับแกกลับบ้าน”

แต่ตั้งแต่สอบเสร็จจนถึงวันประกาศผลในวันนี้ เวลาก็ล่วงเลยมากว่าครึ่งเดือนแล้ว

ไม่มีใครเอ่ยปากเรื่องรับฉันกลับบ้านเลยสักคน

ฉันหลุบตาลง ตั้งใจจะเก็บตุ๊กตาตัวเล็กทั้งสี่ตัวลงไป

แต่จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความจากแม่

[เสี่ยวหนิง เดี๋ยวแวะกลับบ้านหน่อยนะ มาหารือเรื่องเลือกอันดับมหาวิทยาลัยกัน]

ฉันจ้องมองคำว่า “กลับบ้าน” อย่างเหม่อลอย

หัวใจที่เดิมทีดำดิ่งไปแล้ว กลับเผลอไหววูบขึ้นมาอย่างน่าสมเพชอีกครั้ง

บางที พวกเขาอาจจะยังจำฉันได้อยู่ก็ได้

ฉันรีบวิ่งลงตึกไปอย่างไม่อาจรอช้า

เพราะเห็นว่ารถเมล์ช้าเกินไป ฉันจึงยอมฟุ่มเฟือยเรียกรถแท็กซี่ให้ตัวเองเป็นครั้งแรก

ทันทีที่ผลักประตูบ้านเข้าไป ในห้องนั่งเล่นก็กำลังครึกครื้นทีเดียว

ทั้งพ่อแม่ พี่ชาย และฟู่จิ่งหานต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า

เสิ่นเนี่ยนอันมีพวกเขารายล้อมอยู่ตรงกลาง ตรงหน้าของเธอมีกล่องของขวัญที่ห่ออย่างประณีตวางอยู่สี่ชิ้น

แม่ลูบศีรษะเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่สุด

“ลูกแม่เก่งจริง ๆ เลย รอบนี้สอบได้ตั้งหกร้อยห้าสิบกว่าคะแนน เนี่ยนอันของพวกเราจะได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งแล้ว”

พี่ชายยิ้มรับแล้วพูดเสริมขึ้นมา

“ก็ต้องเข้าชิงหัวอยู่แล้วสิ วิชาคณิตศาสตร์ของเธอผมเป็นคนติวให้เองกับมือเลยนะ”

“ปีที่ผ่านมาผมทุ่มไปตั้งเท่าไหร่? ถ้าไม่มาเข้ามหาลัยเดียวกับผมก็เกินไปแล้ว”

ฟู่จิ่งหานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ได้สิ”

“แต่อังกฤษกับภาษาจีนของเนี่ยนอัน ผมเป็นคนเคี่ยวเข็ญขึ้นมาเองกับมือนะ ถ้าจะเข้าก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งสิถึงจะถูก”

ทั้งสองคนเถียงกันราวกับกำลังแย่งชิงสมบัติล้ำค่าที่สุด โดยไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร

ส่วนฉันกลับยืนเคว้งอยู่ตรงโถงทางเข้า ไม่ต่างอะไรกับขโมยที่เผลอหลงเข้ามาในบ้านคนอื่น

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดแม่ก็หันมาเห็นฉัน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันจางลงเล็กน้อย

“เสี่ยวหนิง กลับมาแล้วเหรอ”

เสียงหัวเราะในห้องนั่งเล่นเงียบกริบลงทันที

เสิ่นเนี่ยนอันตวัดสายตามองค้อนฉันทีหนึ่ง ก่อนจะหอบของขวัญพวกนั้นขึ้นแนบอกแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป

คนที่เหลือต่างหันมามองฉัน สีหน้าของแต่ละคนดูเก้อเขินอยู่ไม่น้อย

สุดท้ายพี่ชายก็เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน

“ยืนอยู่ทำไมล่ะ มานั่งนี่สิ”

ฉันเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวตัวริมสุด

พ่อกระแอมไอเบา ๆ

“ผลสอบออกแล้วเหรอ?”

ฉันพยักหน้ารับ

“ค่ะ”

“ได้เท่าไหร่ล่ะ?”

ฉันเพิ่งจะอ้าปากตอบ แต่แม่กลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เรื่องคะแนนเอาไว้ก่อนเถอะ มันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดหรอก”

“ที่เรียกแกกลับมาวันนี้ เพราะอยากจะคุยเรื่องเลือกอันดับมหาวิทยาลัย”

แม่หลบสายตาฉันอย่างคนมีชนักติดหลัง “มหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งน่ะ แกไม่ต้องเลือกหรอกนะ”

“เนี่ยนอันต้องเรียนพิเศษหนักมาตลอดทั้งปี กว่าจะสอบได้คะแนนเท่านี้ ถ้าแกไปปักกิ่งเหมือนกัน เธอคงได้อาละวาดขึ้นมาอีกรอบแน่”

ปลายนิ้วของฉันค่อย ๆ จิกลงบนฝ่ามือ ความเจ็บปวดค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

พวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ว่ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของประเทศอยู่ที่ปักกิ่ง

แต่เพื่อแลกกับการที่เสิ่นเนี่ยนอันจะได้ไม่ต้องเสียใจแม้เพียงนิดเดียว

พวกเขาถึงกับยอมทิ้งอนาคตของฉันได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

ฉันยังไม่ยอมถอดใจ หันไปมองหน้าพ่อ

แต่เขากลับมีสีหน้าเห็นพ้องเช่นกัน

“เชื่อที่แม่แกพูดเถอะ”

“กว่าเรื่องในบ้านจะสงบลงได้ขนาดนี้ อย่าหาเรื่องให้วุ่นวายอีกเลย”

ฉันหันไปมองพี่ชายต่อ

เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงฟังดูเห็นเป็นเรื่องธรรมดาเสียเต็มประดา

“ที่ซ่างไห่ก็มีมหาวิทยาลัยดี ๆ ตั้งเยอะ แกก็ไปเรียนที่ซ่างไห่เถอะ อยู่ใกล้บ้านด้วย”

สุดท้าย ฉันเบนสายตาไปมองฟู่จิ่งหาน

เด็กหนุ่มหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาฉัน

เนิ่นนานกว่าเขาจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เสี่ยวหนิง เธอเป็นคนฉลาดมาตลอด ไม่ว่าจะเรียนที่ไหนเธอก็ใช้ชีวิตได้ดีทั้งนั้น”

“แต่เนี่ยนอันไม่เหมือนกัน เธอต้องมีคนคอยดูแล”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 10

    หลังจากฟู่จิ่งหานเดินทางออกจากกั่งเฉิงไปได้สามวัน เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นข่าวดังขึ้นมาตอนแรก เป็นเพียงเรื่องที่บทสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์ไม่ได้ออกอากาศเท่านั้นจึงมีคนรู้สึกประหลาดใจทั้งที่เป็นถึงที่หนึ่งของมณฑลแท้ ๆ แต่คนที่บ้านกลับไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องเช่าก็ออกมาให้สัมภาษณ์เธอบอกว่าหญิงสาวอาศัยอยู่ตามลำพังมาตลอดหนึ่งปี แอร์พังก็ไม่มีใครมาเหลียวแล พอไฟดับตอนกลางดึกก็ได้แต่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงโถงทางเดินแถมยังมีคนไปขุดคุ้ยคำพูดของเจ้าของร้านชานมออกมาด้วยบอกว่าแม่ของที่หนึ่งประจำมณฑลเคยเอาเงินเดือนทั้งเดือนของลูกสาวไป แล้วนำเงินปลอมมาสลับให้แทนพาดหัวข่าวดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก[ที่หนึ่งของมณฑลถูกครอบครัวให้ออกจากบ้าน อาศัยอยู่ลำพังหนึ่งปีเต็มก่อนขาดการติดต่อไป][น้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัยฉลองกันทั้งบ้าน แต่พี่สาวที่สอบได้ที่หนึ่งของมณฑลกลับต้องเดินทางจากไปเพียงลำพัง]ตอนที่ฉันเห็นข่าวนี้ กำลังกินมื้อเย็นอยู่ในโรงอาหารพอดีรูมเมตมองฉันด้วยท่าทีระมัดระวัง“หนิงหนิง ข่าวนี้... ใช่เธอหรือเปล่า?”ฉันก้มหน้ามองดูหน้าจอแ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 9

    ครึ่งเดือนหลังจากนั้น ในที่สุดฟู่จิ่งหานก็สืบรู้ข่าวคราวของฉัน จนตามมาถึงกั่งเฉิงวันนั้นฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องสมุด พอก้มหน้าลงก็เห็นเขายืนอยู่ตรงตีนบันไดเขาซูบผอมลงไปบ้าง ใต้ตามีรอยคล้ำอย่างเห็นได้ชัดวินาทีที่เห็นฉัน เขาก็ทำท่าเหมือนถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาได้ในที่สุด“เสี่ยวหนิง”เขารีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่า“ฉันตามหาเธอตั้งนาน”ฉันหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้วิ่งเข้าไปหาเขาเหมือนเมื่อก่อนทำเพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเท่านั้น“มีธุระอะไรหรือเปล่า?”ฟู่จิ่งหานชะงักไปครู่หนึ่งคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนี้เพราะเมื่อก่อน ต่อให้วินาทีก่อนหน้าฉันยังโกรธอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็มักจะอดใจไม่ไหว เผลอพูดจากับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่ดีเขากำของในมือแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“เสี่ยวหนิง ฉันผิดไปแล้ว เธอควรจะได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแท้ ๆ”พูดจบ เขาก็ยื่นโปสต์การ์ดใบที่ติดเทปใสซ่อมจนกลับมาเป็นแผ่นเดียวกันมาตรงหน้าฉันรอยพับยับย่นบนนั้นลึกมากเทปใสที่แปะทับอยู่กลางภาพทะเลสาบเว่ยหมิง ดูราวกับร่องรอยที่ไม่มีวันประสานกันได้สนิท“เสี่ยวหนิง ตอนนั้นฉันไ

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 8

    หลังจากนักข่าวกลับไปแล้ว ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นก็เงียบสงัดจนน่าขนลุกบนโต๊ะรับแขก จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันยังคงกางเปิดไว้เมื่อครู่นี้ทุกคนยังพากันรุมล้อมชื่นชมมันด้วยรอยยิ้มแต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครชายตามองแม้แต่นิดเดียวพ่อเป็นคนแรกที่ได้สติ คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มออกไปข้างนอกทันที“ไปที่โรงเรียนกัน”“ฉันจะไปถามให้รู้เรื่องว่า เธอยื่นสมัครที่ไหนกันแน่”แม่เดินตามอยู่ข้างหลัง ฝีเท้าดูสับสนวุ่นวายพี่ชายกับฟู่จิ่งหานเองก็ตามไปด้วยเหมือนกันมีเพียงเสิ่นเนี่ยนอันที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดอย่างหนักเธออยากจะร้องเรียกพวกเขาไว้แต่อ้าปากแล้ว สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ในห้องพักครูจึงเหลือเพียงอาจารย์ประจำชั้นแค่คนเดียวพอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาด้วยกัน สีหน้าของเธอก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้แม่พุ่งตัวเข้าไปถามทันที“อาจารย์หวัง เสี่ยวหนิงไปที่ไหนกันแน่คะ? เธอจงใจไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ?”อาจารย์ประจำชั้นมองเธออยู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดออกมา“เสิ่นหนิงเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ”“ในเมื่อเธอไม

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 7

    วันที่ฉันเดินทางมาถึงกั่งเฉิง ท้องฟ้ากำลังโปรยปรายด้วยสายฝนบางเบาด้านนอกสถานีรถไฟมีผู้คนพลุกพล่านตอนที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา ล้อกระเป๋าบดทับลงบนคราบน้ำบนพื้น เกิดเป็นเสียงดังแผ่วเบาไม่มีใครมารับฉันเลยและไม่มีใครยืนเรียกชื่อฉันอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยแต่แปลกมากที่ฉันไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เฝ้ารออยู่เสมอรอให้พ่อแม่หันกลับมามองฉันสักครั้งรอให้พี่ชายเอ่ยชมฉันสักประโยครอให้ฟู่จิ่งหานนึกขึ้นได้ว่า เขาเองก็เคยพูดว่าจะรอฉันเหมือนกันแต่รอมาจนถึงที่สุด ฉันถึงได้ค้นพบความจริงที่แท้พอเลิกรอแล้ว กลับรู้สึกสบายใจขึ้นตั้งเยอะหลังจากเปิดเครื่อง หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับขึ้นมาทันทีสิบกว่าสายทั้งของแม่ ของพ่อ ของพี่ชาย และยังมีของฟู่จิ่งหานด้วยฉันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่บนหน้าจอถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะรีบโทรกลับไปทันทีแน่นอนต่อให้รู้ดีว่าสิ่งที่รอฉันอยู่ที่ปลายสาย มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นคำตำหนิต่อว่าก็ตามแต่ครั้งนี้ ฉันทำเพียงปัดการแจ้งเตือนทั้งหมดทิ้ง แล้วตั้งค่าโทรศัพท์ให้เป็นโหมดปิดเสียงอีกครั้

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 6

    หน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามสี่คนผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไมโครโฟนไว้ในมือ ด้านหลังยังมีทีมงานแบกกล้องวิดีโอตามมาด้วยแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง“พวกคุณมาหาใครคะ?”หญิงสาวคลี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมือง อยากจะขอสัมภาษณ์น้องเสิ่นหนิงสักหน่อยค่ะ”“ไม่ทราบว่าตอนนี้เธออยู่บ้านไหมคะ?”สีหน้าของแม่แข็งค้างไปทันทีคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องรับแขกต่างก็หันมามองโดยไม่รู้ตัวพ่อขมวดคิ้ว“สัมภาษณ์เสิ่นหนิง? จะสัมภาษณ์เธอเรื่องอะไร?”หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาแบบนี้“พวกคุณยังไม่ทราบเรื่องเหรอคะ?”“น้องเสิ่นหนิงสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลสายวิทย์ในปีนี้ ได้ตั้ง 720 คะแนนเลยนะคะ”“พวกเราติดต่อไปทางโรงเรียน เห็นบอกว่าเธอออกจากโรงเรียนไปแล้ว ก็เลยตามมาที่บ้านค่ะ”สิ้นเสียงพูด ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์กิ๊บติดผมในมือของเสิ่นเนี่ยนอันร่วงตกลงพื้นดังแปะแม่อ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน720 คะแนนที่หนึ่งของมณฑลคำนี้เปรียบเสมือนฝ่ามือฉาดใหญ่ ที่ฟาดลงบนใบหน้าของทุกคนอย่างจังพวกเขารู้ว่าเสิ่นหนิงฉลาด และรู้ว่า

  • ทวงคืนชีวิตที่ถูกลืม   บทที่ 5

    เวลานี้ ห้องรับแขกของบ้านตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของเสิ่นเนี่ยนอันวางเด่นอยู่ตรงกลางโต๊ะรับแขกแม่หยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบเก็บงำรอยยิ้มในดวงตาไว้ไม่อยู่“เนี่ยนอันของพวกเราเก่งจริง ๆ ที่เหนื่อยมาตลอดทั้งปีไม่เสียเปล่าเลย”พ่อเองก็เผยรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก พลางก้มหน้าดูรายชื่อโรงแรมสำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยในโทรศัพท์“ในเมื่อลูกทั้งสองคนสอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน งานเลี้ยงก็ต้องจัดให้สมหน้าสมตาหน่อย”“ถึงเวลานั้นค่อยเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาให้ครบ ให้ทุกคนได้มาร่วมยินดีด้วยกัน”พี่ชายนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังก้มหน้าส่งข้อความหาเพื่อนที่รู้จัก“ผมถามมาแล้ว ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมซิงหลานใช้ได้เลย ติดแค่เวลากระชั้นชิดไปหน่อย”ฟู่จิ่งหานเองก็อยู่ที่นั่นด้วยเขาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับเสิ่นหนิงข้อความสุดท้ายคือประโยคที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้[ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปรับเธอนะ]ไม่มีการตอบกลับเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งท่าจะพิมพ์ส่งไปอีกประโยค แต่ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มครอบครัวเด้งขึ้นม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status