All Chapters of หมอร้ายพ่ายรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ในขณะเดียวกันตัดภาพมาที่ชายหาด“ยิ้มหวานหน่อยสิคะคนสวย”สาวร่างเล็กในชุดเกาะอกสั้นสีชมพูแมตช์กับกางเกงยีนขาสั้นโชว์หน้าท้องแบนราบและขาเนียนขาวเรียวสวย กำลังหยอกล้อเล่นกับหนูน้อยในชุดหมีคิตตี้สีม่วงสวมหมวกไหมพรมเด็กคลุมทับดูน่ารัก คนที่อยากมีลูกยิ่งเอ็นดูขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว โทรศัพท์ชวนยายชูครีมลงมาเดินเล่นชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นกลางทะเลยามเช้า แต่จุดประสงค์ก็เพื่อจัดการยายเพื่อนทิ้งเพื่อน พอได้โปรแกรมพิเศษที่ศูนย์ความงามเป็นค่าตอบแทนรีบถวายคีย์การ์ดห้องให้พี่ไข่ยวยของเธอทันทีถูกแซวเรื่องโหมคอนซีลเลอร์ แต่จะไม่ปกปิดได้ยังไง ตื่นขึ้นมาเมื่อเช้านี้คิสมาร์กเยอะแยะเต็มไปหมดมากกว่าที่เธอคิด และชุดแต่ละชุดที่เตรียมมาก็มีแต่สไตล์เกาะอก แขนสั้น ขาสั้นโชว์เนื้อหนังเหมือนกับชุดที่ใส่ในตอนนี้ ทีแรกตั้งใจจะลงเล่นน้ำด้วยตอนเช้า แต่แผนการสนุกสนานทุกอย่างเป็นอันต้องเปลี่ยนแผนการก็ใครจะรู้ว่าจะมีคนตามมาจัดการดมดอกลิลลี่ถึงที่นี่ได้“มะ มา”ตุ๊กตาตัวน้อย ยกมือป้อม ๆ ขึ้นกำคลาย กำคลายสื่อความหมายว่ากำลังอยากจะได้ “เอาอันนี้เหรอคะ”ป๋องแป๋งที่น้าสาวของน้องเพียงฝันถือลงมาด้วย พร้อมกับอุ้มเจ้าตัวน

ตั้งแต่ได้ทราบข่าวจากมือขวาของเขาว่าลลินดาประสบอุบัติเหตุ ใจเขามันร้อนรนดั่งไฟสุมทรวงเป็นห่วงยายกระต่ายตัวนุ่มนิ่มของเขา บินกลับมาจากเชียงใหม่อย่างด่วนในช่วงเวลาสองชั่วโมงหลังจากได้รับข่าว“ปวดหัวและก็ปวดต้นคอนิดหน่อยค่ะ”“พี่คุยกับหมอที่ตรวจเราแล้ว เขาบอกว่าทุกอย่างโอเคไม่มีแตกหักตรงไหน แต่ก็อย่าเพิ่งซ่าเด็ดขาดนะ”ยังไม่วายพูดจากึ่งหยอกเย้าตามสไตล์ของเขา “ซ่าไม่ออกหรอกค่ะ คราวนี้เจ็บจริง”บอกเขาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แต่อีกฝ่ายกลับเอื้อมมือมาลูบศีรษะเธอเบา ๆ ทำเหมือนอย่างที่มารดาเขาทำเมื่อก่อนที่เขาจะเข้ามาในห้อง คุณหญิงกรองขวัญหรี่ตามองท่าทีของพี่น้องคู่นี้อยู่ชั่วครู่ก่อนจะถอยกลับมานั่งที่โซฟาดังเดิม นั่งฟังพี่น้องเขาคุยกันเก็บข้อมูลอยู่เงียบ ๆ “แล้วไปไงมาไงถึงไปโผล่ที่นั่นได้ ไปทำอะไรแถวนั้น”พอถูกเขาซักประวัติ ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญก็ฉายวาบเข้ามาในหัวอีกหน “ลิลลี่ไปทำบุญถวายสังฆทานให้กับคุณแม่ แล้วก็เลยขับรถกินลมชมวิวเล่นริมแม่น้ำแถวนั้นค่ะ”“ถือว่าฟาดเคราะห์ไปนะลูก”ทุกคนยังต่างเข้าใจว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นนั้นเป็นผลอันเนื่องมาจากเธอขับรถโดยประมาทและไม่ชินทาง “ล

แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถต้านทางเจ้าหน้าที่ตำรวจเอาไว้ได้ ยืนมองทั้งภรรยาและลูกสาวฟูมฟายร้องห่มร้องไห้ตอนที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวไปที่รถด้วยใจที่ปวดร้าว“พ่อช่วยเพนนีด้วย เพนนีไม่ได้ทำอะไรผิด เพนนีไม่อยากติดคุก ฮือ ๆ”“คุณต้องช่วยฉันกับลูกนะคุณลลิต เราสองคนไม่รู้เรื่อง”วันต่อมาที่ห้องผู้ป่วย vip ของโรงพยาบาล“ที่ฉันไม่เข้าไปยุ่งก็เพราะไม่ต้องการให้ลิลลี่รู้สึกไม่ดีกับคุณไปมากกว่านี้ แต่ตลอดระยะเวลาที่ลิลลี่ไปอยู่โดดเดี่ยวตามลำพังที่ต่างประเทศ คุณเคยคิดเป็นห่วงลูกสาวคนนี้ของคุณบ้างไหม หรือแค่คิดว่าเขาอวดเก่ง ดูแลตัวเองได้ก็ดูแลไป ไม่เคยดูดำดูดีถามไถ่ความเป็นไปของลูกเลย”คุณกรองขวัญใส่ไม่ยั้ง มาถึงจุดนี้แล้วเธอไม่จำเป็นต้องเกรงอกเกรงใจหรือไว้หน้าใครอีกต่อไป คนรู้สึกผิดต่อบุตรสาวถอนหายใจเบา ๆ ทำหน้าแครียด “ลิลลี่ คือพ่อ….”อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่รู้จะพูดหรืออธิบายกับลูกยังไงหรือแบบไหนดี ดวงตาคู่สวยมองเลยมาสบตาบิดานิ่ง ๆ รอคอยว่าบิดาจะพูดอะไรต่อ “พ่อขอโทษแทนคุณพิมพากับเพนนีด้วยนะ”คำที่ไม่คิดว่าจะได้ยินออกจากปากของบิดา ความห่างเหินกันกว่าสิบปีทำให้เธอเองไม่คุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลงขอ

ทั้งสองจ้องมาที่เขาเขม็งพยายามคาดคั้นเอาคำตอบ “ผมเป็นผู้บังคับบัญชา ยังไม่ได้เซ็นอนุมัติให้เขาหนีงานไปเที่ยวแบบนี้หรอกนะครับ”“แม่อนุญาตเอง ทำไมจะไม่ได้ คีย์เป็นผู้บังคับบัญชา แต่แม่เป็นประธานบริษัท”ถอนหายใจเฮือกใหญ่ โอเคใช่ เขาเป็นกรรมการผู้จัดการโรงพยาบาล แต่บิดามารดาเขาเป็นท่านประธานบริษัทกลุ่มโรงพยาบาลธุรกิจครอบครัวเขา แล้วยังไงล่ะทีนี้ กลัวใจยายกระต่ายเสียเหลือเกิน เถียงเรื่องหนึ่งไม่ชนะก็ขอแย้งอีกเรื่องก็แล้วกัน“ถึงยังไงผมก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะครับที่แม่จะรับน้องมาเป็นลูกบุญธรรม”“ขอเหตุผล”บิดาเขาถามสั้น ๆ ในขณะที่มารดาเขาก็ขยี้เหลือเกิน“นั่นสิ มีปัญหาอะไร ก็ในเมื่อแต่ก่อนแม่อยากได้น้องมาเป็นลูกสะใภ้ คีย์ก็บอกว่าไม่รักไม่ชอบไม่มีวันเห็นน้องเป็นมากกว่าเด็กกะโปโลที่เลี้ยงดูกันมา แม่รักเอ็นดูน้องเหมือนลูกแท้ ๆ ของแม่คนหนึ่ง ทำไมแม่จะรับน้องมาเป็นลูกบุญธรรมของแม่ไม่ได้”มารดาเริ่มจะโวยวายกับความไร้เหตุผลของบุตรชาย คีตะพัฒน์มองหน้าบิดามารดาชั่วอึดใจ แต่ยังนั่งนิ่งทำสีหน้าบึ้งตึงจนคุณนายกรองขวัญหงุดหงิด“แล้วที่น้องไปออสเตรเลียน่ะ แม่คุยกับน้องเรื่องที่น้องอยากอุ้มท้องเป็นแ

บทที่ 22ตามเมียช่วงเย็นของวันที่เมืองซิดนีย์ประเทศออสเตรเลียผ่านมาสองวันที่ได้พักผ่อนให้สบายใจในเมืองซิดนีย์ หลังจากเพลิดเพลินกับอาหารมื้อค่ำลลินดาไม่พลาดกับการเดินเรียบเรื่อยชมวิวทิวทัศน์พระอาทิตย์ตกดินของเมืองซิดนีย์บนสะพานฮาเบอร์ นึกถึงเมื่อวานนี้เธอแวะเข้าไปโรงพยาบาลที่ตนเองถ่อมาไกลฝากไข่ถึงที่นี่หวังเพื่อเก็บเอาไว้รอวันที่เธอพร้อมจะมาคัดเลือกอสุจิจากผู้ที่บริจาคเข้ามา ใจอยากจะได้ลูกครึ่งเสียมากกว่าที่เป็นอสุจิจากชายชาวต่างชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ นั่งดูประวัติคนบริจาค หน้าตา สีตา สีผม น้ำหนัก ส่วนสูง แต่ยังไม่มีที่ตรงใจเธอเท่าไหร่นักค่อย ๆ คัดเลือกไป เรื่องแบบนี้เธอไม่รีบร้อนช่วงนี้เป็นฤดูหนาวอากาศที่นี่เย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูก ร่างบางกระชับเสื้อโค้ทให้แน่นมากยิ่งขึ้น เดินมองวิวทิวทัศน์ไปเรื่อย ๆ สายตาไม่วายมองดูคู่รักนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติหลายคู่ที่ควงกันกะหนุงกะหนิง สวีตหวานถ่ายรูปบนสะพานที่สวยที่สุดในโลกแห่งนี้เก็บเป็นภาพประทับใจ“สวยจัง”หยิบกล้องตัวจิ๋วขึ้นมาบันทึกภาพ ยามนี้ที่เมืองซิดนีย์เป็นเวลาหกโมงเย็น พระอาทิตย์ของที่นี่กำลังจะลาลับขอบฟ้า หยุดยืนมองที่กลางส