Lahat ng Kabanata ng ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า: Kabanata 31 - Kabanata 40

แน่นอนว่าเขาส่งนางถึงบนเตียงนอน และเรื่องความบริสุทธิ์ผุดผ่องของนาง เขาก็เป็นผู้ลงมือสัมผัสและพรากมันมาด้วยตนเอง เขาย่อมพูดได้อย่างเต็มปากโดยไม่ต้องโกหกแม้แต่คำเดียวว่านางบริสุทธิ์เพียงใด!ชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลเซี่ยสายหลักที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน มีน้ำหนักมหาศาลเกินกว่าที่วาจาเพ้อเจ้อของหลิวซื่อจะเทียบติด ชาวบ้านต่างพยักหน้าเห็นพ้อง หันไปส่งสายตารังเกียจใส่นางทันที“เหอะ...ก็แค่สตรีเห็นแก่เงิน กับบุตรชายไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง ไปเถอะเสียเวลาข้าใส่ใจ สามีข้ายังรอกินข้าว”“ใช่ ๆ สตรีผู้นี้กล่าววาจาไม่น่าฟัง แถมยังปั้นน้ำเป็นตัว ถุย...นึกว่าข้าเป็นลาหรือ”“นางพูดสิ่งใดจริงบ้าง หากไม่ได้บารมีตระกูลเซี่ยสายหลักนางคงอยู่เมืองหลวงไม่ได้”หลิวซื่อหน้าซีดเผือด แผนการที่จะบีบให้เจียงเยว่เยว่เสื่อมเสียชื่อเสียงเพื่อก้มหัวยอมแต่งเข้าบ้านรองพังทลายลงไม่เป็นท่า นางได้แต่ก่นด่าในใจด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะรีบกระชากแขนหวังซิ่วอิงแล้วพากันวิ่งหนีออกจากย่านการค้าไปอย่างทุลักทุเลเมื่อความวุ่นวายคลี่คลายลง เซี่ยหลิงจือไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้ซักถาม เขาหันไปสั่งโม่ไป๋เสียงเรียบ“พาคุณหนูเจียงขึ้นรถม้า

ลมหนาวพัดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนอันเงียบกริบ เจียงเยว่เยว่นั่งกอดเข่าอยู่บนฟูกกว้าง แววตาเหม่อลอยจ้องมองความว่างเปล่าข้างกาย รอยยับย่นบนที่นอนยังคงมีกลิ่นอายไม้กฤษณาอันคุ้นเคยหลงเหลืออยู่ ทว่าร่างสูงใหญ่ที่เคยนอนกอดก่ายและบดเบียดร่างกายเข้าหานางทุกค่ำคืนกลับไม่อยู่ตรงนี้ ‘ทำไมวันนี้เงียบจัง’ เจียงเยว่เยว่นอนไม่หลับ ร่างกายกระสับกระส่าย แม้จะนอนคนเดียวมาหลายปี แต่กลับไม่ชินเสียอย่างนั้นความเงียบงันทำให้หัวใจของนางเต้นไม่ปกติมันเหมือนใจหล่นวูบอยู่บ่อย ๆ ร่างบางลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อคลุมทับชุดนอนตัวยาวก่อนจะก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินออกไปที่ระเบียงหน้าเรือนลั่วเฟิงที่ยืนกอดดาบคอยเฝ้ายามอยู่ใต้แสงจันทร์หันขวับกลับมาทันที ชายหนุ่มค้อมกายลงเล็กน้อย “คุณหนู ดึกดื่นปานนี้แล้ว เหตุใดยังไม่นอนพักผ่อนขอรับ”เจียงเยว่เยว่กำสาบเสื้อคลุมแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก บังคับปลายเสียงให้หนักแน่นและเด็ดขาด“ลั่วเฟิง... ต่อไปนี้ หากเซี่ยหลิงจือมาที่จวนอีก ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ห้ามให้เขาเหยียบย่างเข้ามาในจวนเด็ดขาด”ลั่วเฟิงชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะประสานมือรับคำสั่งด้วยสายต

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านระเบียงทางเดินของสำนักฮั่นหลิน บรรยากาศเงียบสงบตามแบบฉบับสถานที่รวบรวมเหล่าปราชญ์บัณฑิต ทว่าภายในห้องทำงานใหญ่ของเจ้าสำนัก เซี่ยหลิงจือกำลังนั่งเอกเขนกอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งหมุนพู่กันด้ามโปรดเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพราวระยับชายหนุ่มคิดถึงภาพแผนการของตนเองแล้วรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก ยามที่สตรีตัวน้อยรู้ข่าวเรื่องงานนัดดูตัว นางคงจะนั่งไม่ติดและเขาควรทิ้งเวลาให้นางร้อนใจสักสามวัน จากนั้นก็...ไปขอนางแต่งงานอีกรอบ“หึ ๆ เมื่อวันก่อนเจ้าปฏิเสธข้า เจ้าคงเสียใจแล้วสินะ” ไม่พูดเปล่ายังยิ้มอย่างบ้าคลั่ง กลยุทธ์ปล่อยเพื่อจับแหละถึงจะเอานางอยู่หมัดหึงข้าอยู่สินะ...!แต่เอาเถอะให้นางได้รู้สึกกระวนกระวายใจเสียบ้าง ที่จะได้เสียของรักของหวงอย่างข้าไป เพราะอย่างไรเสีย ลู่ซื่อผู้เป็นมารดาก็ไม่มีวันยอมให้เขาฝืนใจสตรีแต่งเข้ามาเด็ดขาด ทั้งยังกำชับว่าสตรีที่เขาหามานางจะสอบถามก่อนว่าเขาใช้อำนาจบังคับหรือไม่แน่นอนว่าหากถามนางเขาก็อดแต่งกับนางน่ะสิ นางดื้อเสียขนาดนั้น หากไม่ใช้วิธีนี้จัดการนาง เขาจะยังมีนางเป็นฮูหยินหรือ อีกอย่างตำแหน่งนี้

กีบเท้าม้าศึกย่ำกระแทกพื้นหินอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟ เซี่ยหลิงจือกระชากสายบังเหียนหยุดม้าลงหน้าซุ้มประตูจวนตระกูลเจียง“ผู้ใดกัน...”เสียงคนเฝ้าประตูเอ่ย และเมื่อเห็นว่าผู้ใดกันที่มาก่อเรื่องพลันมีสีหน้าชะงักค้าง และมองไปยังบุรุษหนุ่มท่าทางน่ากลัวด้วยความหวาดหวั่นชายหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว ชายเสื้อสีเข้มสะบัดตามแรงขยับ ดวงตาสีน้ำหมึกแดงก่ำ แผ่รังสีอำมหิตจนบ่าวเฝ้าประตูที่ยืนอยู่ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดผวา“เปิดประตูข้าจะพบนาง”“เรียนเซี่ยซื่อจื่อ...ผู้น้อยไม่กล้า คุณหนูไม่ให้ท่านเข้าไปขอรับ”“เจ้ากล้าขวางรึ”คำถามนั้นแน่นอนมีคำตอบเดียวว่าไม่ แต่จะทำอย่างไรได้เพราะเป็นคำสั่ง พวกเขาย่อมต้องทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ แม้ตัวเองต้องขาดใจตายก็ตามแต่ไม่กี่อึดใจต่อมา รถม้าของจวนตระกูลเจียงแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดหินหน้าจวน ทำให้บ่าวในจวนโล่งใจว่าผู้เป็นนายกลับมาเสียทียังไม่ทันที่ม่านรถม้าจะถูกเลิกขึ้นโดยบ่าวรับใช้ ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยหลิงจือก็พุ่งประชิดตัวรถ มือหนากระชากม่านผ้าไหมออกอย่างแรง ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปคว้าข้อมือเรียวบางของเจียงเยว่เยว่ ออกแรงกระชากเพียงครั้

วันถัดมากลิ่นหอมหมื่นลี้ลอยอบอวลในศาลาริมน้ำ จ้าวฉางอันนั่งเอนหลังจิบชาฝีมือพระชายาตัวน้อยด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ต่างจากบรรยากาศภายในเมืองหลวงที่กำลังลุกเป็นไฟเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นพร้อมกับร่างของจินซื่อหยวนที่สาวเท้าเข้ามาในศาลา พัดทองคำในมือโบกสะบัดรัวเร็วคลายความร้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“สหายท่านคลั่งรักจนคุมสติไม่อยู่แล้ว ได้ข่าวว่าไปอาละวาดหน้าจวนเจียงจนเสียงลั่นถนน คนที่อยู่ถัดไปอีกสองตรอกยังได้ยิน!” จินซื่อหยวนหัวเราะร่า ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามสหาย หยิบขนมในจานกินอย่างสบายอารมณ์“เจ้าตัวดีอย่างเจ้า ช่างจุดไฟใส่ฟืนได้ถูกจังหวะเสียจริง”จ้าวฉางอันวางจอกชาลงบนโต๊ะ ยกยิ้มบางเบา “หึ... คนอวดดีอย่างเซี่ยหลิงจือ มั่นอกมั่นใจในตนเองจนเคยตัว ต้องให้เจอเรื่องพรรค์นี้เสียบ้าง จะได้รู้ซึ้งว่าสตรีนั้นสมควรทะนุถนอม มิใช่เอาแต่กดข่มเป็นผู้เหนือกว่าอยู่ร่ำไป”“เจ้าก็ใจคอโหดเหี้ยมนัก” จินซื่อหยวนส่ายหน้า “เหตุใดไม่บอกไปเล่า ว่าเจ้าเป็นคนทูลขอให้เสด็จอาของเจ้ายื้อเวลาพระราชทานพิธีมงคลสมรสออกไปก่อน เสด็จอาโปรดเจ้าปานนั้น มีหรือจะไม่ฟังคำขอของเจ้า”“หากข้าบอกความจริงไป ข้าจะได้เห็นงิ้วโร