All Chapters of ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า: Chapter 51 - Chapter 59

ลั่วเฟิงหรี่ตามองคนผู้นี้ก่อนจะหันไปกระซิบกับองครักษ์อีกหลายนายที่เพิ่งเข้ามาในจวนภายในหอตำราหลวงอันเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก บรรยากาศอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและหมึกจีนเก่าเก็บ เซี่ยหลิงจือนั่งพิงเก้าอี้ไม้แกะสลัก ดวงตาคมกริบที่เคยเป็นประกายบัดนี้หมองหม่นราวกับคนไร้วิญญาณงานออกข้อสอบจิ้นซื่ออันเข้มงวดและซับซ้อน ชายหนุ่มใช้สมองปราดเปรื่องจัดการเสร็จสิ้นตั้งแต่สิบห้าวันแรก ทว่าเขากลับก้าวเท้าออกจากประตูบานหนานี้ไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว ฝ่าบาททรงส่งองครักษ์เงาฝีมือดีมาประจำการเฝ้ารอบทิศ สหายตัวแสบทั้งสี่คนก็ถูกสั่งห้ามเข้าพบเด็ดขาด จะหาหนทางลักลอบแหกคุกหลวงออกไปกกกอดภรรยาตัวน้อยก็ทำไม่ได้มือหนาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ ดึงเอาผืนผ้าแพรสีชมพูกลีบบัวผืนเล็กที่แอบขโมยมาจากลิ้นชักของนางขึ้นมาแนบจมูก กลิ่นกายหอมหวานรำไรยังคงติดตรึง ชายหนุ่มทอดถอนใจยาว แววตาสีน้ำหมึกสั่นไหวด้วยความคิดถึงปนเจ็บแค้น“เยว่เอ๋อร์... เจ้าจะคิดถึงข้าบ้างหรือไม่”...ในขณะเดียวกัน ณ ชั้นสองของโรงน้ำชาเปิดใหม่ใจกลางย่านการค้า ลมพัดเอื่อยเฉื่อยพาเอากลิ่นใบชาหอมกรุ่นลอยผ่านระเบียงกว้างเจียงเยว่เยว่กำลังนั่งเอนหลังเคี้

หลังจากถูกขังตัวลงทัณฑ์ไม่ให้ก้าวขาลงจากเตียงนอนถึงสองวันสองคืนเต็ม ในเช้าของวันที่สาม ประตูใหญ่ของจวนตระกูลเจียงก็เปิดต้อนรับขบวนสินสอดมหาศาลจากจวนราชครูสายหลักลู่ซื่อจัดการส่งเทียบเชิญผู้อาวุโสลำดับสูงจากตระกูลหลิวเดิมของตนมาทำหน้าที่เป็นตัวแทนญาติผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาว ช่วยดูแลการตรวจนับสินเดิมและทรัพย์สินตามแบบแผนประเพณีอย่างสมเกียรติเดิมทีงานมงคลสมรสกำหนดไว้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ทว่าบุตรชายตัวดีกลับวิ่งโร่ไปรบเร้าขอเลื่อนเข้ามาเหลือเพียงเจ็ดวัน ชายหนุ่มทุ่มเทสินบนให้มารดาด้วยคำสัญญาเรื่องหลานชายตัวอ้วน ทั้งยังขู่หน้าตายว่าหากรอนานกว่านี้ หน้าท้องของดรุณีน้อยอาจจะนูนป่องขึ้นมาจนปิดบังผู้คนไม่มิดเพราะเขานั้นมีสัมพันธ์กับนางมาก็เข้าเดือนที่สามแล้วมีหรือที่คนอยากอุ้มหลานอย่างลู่ซื่อจะกล้าปฏิเสธเจ็ดวันต่อมา เสียงประทัดและเสียงดนตรีมงคลดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวงเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงชาดปักดิ้นทองอร่าม ห้อยประทับด้วยไข่มุกทะเลตงไห่จากพ่อค้าหลวงอย่าง จินซื่อหยวนผู้จัดการหาให้ขบวนสินเดิมทอดยาวสิบลี้ทอดยาวสุดสายตา ข้าวของมีค่า ผ้าไหมเนื้อดี หีบเงินหีบทองคำถูกแห่แหนผ่านย่านก

ภาพวาดที่แขวนเรียงรายอยู่รอบห้องเจียงเยว่เยว่ถูกท่อนแขนแกร่งยกตัวขึ้นวางลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว แผ่นหลังบางชนเข้ากับม้วนภาพวาดที่วางซ้อนกันจนส่งเสียงกรอบแกรบ ชายหนุ่มโน้มกายลงมาทาบทับ สองมือยันขอบโต๊ะไว้แน่น กักขังนางไว้ใต้เงาร่างสูงใหญ่มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดม้วนภาพวาดแผ่นหนึ่งที่แขวนอยู่ข้างฝา คลี่กางออกตรงหน้านาง ปลายนิ้วหยาบชี้ลงบนลายเส้นหมึกจีนที่วาดรูปสตรีในท่วงท่าคร่อมทับอยู่บนตักของบุรุษ ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้าย“ภาพนี้... ข้าวาดเอาไว้ตอนสวมกวานถึงวัยแต่งงาน ตอนที่ฝันเห็นเจ้าเป็นครั้งแรก” เซี่ยหลิงจือกระซิบชิดแก้มนวล น้ำเสียงแหบพร่า “ในฝันนั้น เจ้าดื้อดึงไม่ยอมทำตามที่ข้าบอก คืนนี้... เจ้าต้องชดใช้ให้ข้าทำให้ฝันของข้าเป็นจริง”เจียงเยว่เยว่หน้าร้อนผ่าว เบือนหน้าหนีภาพวาดอันล่อแหลม “คนหน้าไม่อาย... ท่านวาดเรื่องพรรค์นี้ไว้กี่สิบภาพกันแน่”“นับไม่ถ้วน” ชายหนุ่มสบตานางแน่วแน่ แววตาสีน้ำหมึกวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนา “และข้าจะทำให้มันกลายเป็นความจริงให้ครบทุกแผ่น”ไม่รอให้นางได้เอ่ยปากท้วง เซี่ยหลิงจือดึงสายรัดเอวของนางออก ปลดเปลื้องเสื้อผ้าชุดไหมตัวบางให้เลื่อนหลุดออกจากลาดไหล่เนียน มือ

เสียงร้องไห้อันทรงพลังของทารกแรกเกิดดังก้องไปทั่วเรือนหลักจวนตระกูลเซี่ย บ่งบอกถึงความแข็งแรงของผู้ที่ถือกำเนิดเซี่ยหลิงจือที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องคลอดมานานกว่าสองชั่วยามผลักประตูเปิดออกทันทีโดยไม่รอให้แม่นมเอ่ยเรียกชายหนุ่มสาวเท้าข้ามผ่านม่านกั้น มุ่งตรงไปยังเตียงนอน ก้มลงจูบหน้าผากชุ่มเหงื่อของเจียงเยว่เยว่ด้วยความโล่งอก ก่อนจะเหลือบตามองก้อนแป้งน้อยที่ห่อด้วยผ้าแพรสีแดงข้างกายภรรยาทารกเพศหญิงตัวขาวผ่อง ผิวเนียนละเอียดราวกับหยกสลัก มีดวงตาดอกท้อหยาดเยิ้มและริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากมารดาไม่มีผิดเพี้ยน เซี่ยเหวินซางผู้เป็นท่านปู่จึงตั้งนามอันเป็นมงคลให้ว่า ‘เซี่ยอี้หลิน’เดิมทีเซี่ยหลิงจือหมายมั่นปั้นมือว่าจะทะนุถนอมและตามใจลูกสาวดั่งแก้วตาดวงใจ ทว่าเมื่อกาลเวลาล่วงเลยไปจนเจ้าตัวน้อยอายุได้สามขวบ ความจริงกลับฉายชัดแม้ใบหน้าของเซี่ยอี้หลินจะละม้ายคล้ายเจียงเยว่เยว่ ทว่านิสัยดื้อรั้น ฉลาดเป็นกรด เอาแต่ใจ และเจ้าแผนการกลับถอดพิมพ์จากเซี่ยหลิงจือมาทั้งหมดสิบส่วนเต็ม!...กลางดึกคืนหนึ่ง ภายในห้องนอนใหญ่ที่จุดกำยานหอมกรุ่นเซี่ยหลิงจือผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสิ้น ก้าวขึ้นมาบ