All Chapters of ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า: Chapter 11 - Chapter 20

ทางเดินระเบียงคดเคี้ยวฝั่งเรือนรับรองใหญ่ของจวนตระกูลเซี่ยสายหลักยามนี้เต็มไปด้วยความโกลาหล บ่าวไพร่หลายคนกึ่งวิ่งสลับเดินไปมาด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“ข้าถามว่าคุณหนูของเจ้าเดินไปทางไหนกันแน่!”เซี่ยจื่อหมิงตวาดเสียงต่ำ ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความขัดเคือง เขาปรี่เข้าไปขวางหน้าเสี่ยวชุนที่ยืนตัวลีบ ดวงตาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาเงื้อขึ้นคล้ายอยากจะกระชากคอเสื้อสาวใช้ตัวน้อยเพื่อเค้นเอาคำตอบ“คุณ... คุณชายจื่อหมิง บ่าวไม่ทราบจริง ๆ เจ้าค่ะ!” เสี่ยวชุนคุกเข่าลงกับพื้นหิน น้ำตาคลอเบ้าแต่แววตากลับดื้อดึง ไม่ต่างจากเจ้านายตัวน้อย“ตอนแยกกัน คุณหนูบอกเพียงว่าต้องการไปปลดทุกข์เบา... เรื่องเช่นนี้เป็นความลับส่วนตัวของสตรี ใครจะกล้าป่าวประกาศเล่าเจ้าคะ บ่าวก็ไม่คิดว่าคุณหนูจะหายไปนานเพียงนี้ จวนตระกูลเซี่ยกว้างใหญ่ บ่าวเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูเดินหลงไปทิศใด!”“เหลวไหล! ปลดทุกข์อันใดจะกินเวลาเกือบครึ่งชั่วยาม!” เซี่ยจื่อหมิงกำหมัดแน่น เดินวนไปมาราวกับหนูติดจั่น “ข้าส่งบ่าวไปดูที่เรือนสุขาหลังสวนไผ่ก็ไม่พบแม้แต่เงา หรือว่าเจ้าสมรู้ร่วมคิดช่วยนางแอบหนีกลับจวนไปแล้

“ต้องขออภัยท่านป้าลู่และทุกท่านด้วยเจ้าค่ะ ที่ทำให้ต้องวุ่นวาย พอดีหลังจากที่ข้าเสร็จธุระส่วนตัว เดินออกมาแล้วจำทิศทางไม่ได้ จวนแห่งนี้กว้างขวางนัก ข้าจึงเผลอเดินหลงเข้ามาทางเรือนตะวันออก บังเอิญพบซื่อจื่อกำลังตรวจดูเอกสารอยู่พอดี จึงถือโอกาสขอปรึกษาหารือเรื่องการค้ากับท่านซื่อจื่อสักเล็กน้อยเจ้าค่ะ”“ปรึกษาเรื่องการค้าหรือ?” ลู่ซื่อเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ แม้รู้ว่าตระกูลเจียงเหลือเพียงบุตรสาว แต่ว่าการค้าในมือก็ไม่น้อยเลยจึงได้แต่เก็บความสงสัย“เจ้าค่ะ” เจียงเยว่เยว่ตอบอย่างฉะฉาน แววตามุ่งมั่นสมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพ “ตระกูลเจียงของข้ามีกิจการโรงผลิตกระดาษและร้านเครื่องเขียนตกทอดมาจากท่านพ่อ ท่านปู่เดิมก็ไม่อยากให้ท่านพ่อรับราชการทหาร จึงสร้างการค้านี้ขึ้นหวังให้เขาเลือกเส้นทางฝ่ายบุ๋น แต่จนใจที่ท่านพ่อชอบต่อสู้ ท่านปู่จึงให้ข้าเป็นของขวัญตั้งแต่เกิดข้าได้ยินมาว่าสำนักฮั่นหลินกำลังจะเปิดประมูลคัดเลือกพ่อค้าผูกขาดเพื่อส่งกระดาษและหมึกเข้าสู่ราชสำนัก ข้าจึงอยากนำกระดาษเนื้อดีของแดนใต้เข้าร่วมประมูลด้วย เมื่อครู่จึงรบกวนเวลาของซื่อจื่อ เพื่อขอดูตัวอย่างกระดาษที่สำนักฮั่นหลินใช้งานอยู่ ว่

ร่างสูงใหญ่ในชุดดำปลดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก นัยน์ตาสีน้ำหมึกคมกริบดั่งนกฮูกจ้องมองนางด้วยแววตาพราวระยับ ที่นางจำสามีตัวเองได้เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตนเองเพื่อส่งสัญญาณให้นางเงียบเสียง ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือที่ปิดปากนางออก ช้า ๆทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ เจียงเยว่เยว่ก็อ้าปากกัดลงบนท่อนแขนของเขาอย่างรวดเร็วด้วยความเคียดแค้น!“โอ๊ย...” เซี่ยหลิงจือแสร้งครางในลำคอเบา ๆ แต่แววตากลับไร้ซึ่งความเจ็บปวด เขาก้มลงมองดรุณีน้อยที่กำลังฝังเขี้ยวลงบนแขนเสื้อของเขาอย่างดื้อดึง ปลายนิ้วเรียวยื่นไปบีบคางมนเบา ๆ บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตา“ฟันคมไม่เลว...” เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างจงใจ แววตาฉายประกายอันตราย “แต่อย่าเพิ่งรีบใช้ตรงนี้เลย... เก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ใช้กัดบ่าข้ายามที่อยู่ใต้ร่างจะดีกว่า”คำพูดสองแง่สองง่ามไร้ยางอายทำเอาเจียงเยว่เยว่สำลักความโกรธ รีบคลายฟันออกแล้วถอยหลังกรูด ทว่าเอวบางยังคงถูกเขารัดแน่นจนขยับหนีไม่ได้แม้แต่คืบเดียว“ท่าน... เซี่ยหลิงจือ! ท่านแอบปีนหน้าต่างเข้าห้องนอนสตรีกลางดึกเช่นนี้ ไม่อายฟ้าดินบ้างหรือไร!” นางกดเสียงให้เบาที่สุด ทว่าดวงตากลับลุกเป็น

เหงื่อกาฬซึมชื้นทั่วแผ่นหลัง เจียงเยว่เยว่นอนเกร็งร่างอยู่ใต้แผงอกกว้าง ลมหายใจร้อนผ่าวของเซี่ยหลิงจือยังคงรินรดอยู่ตรงแอ่งชีพจร ฝ่ามือหนายังคงทาบทับอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม บีบเคล้นเนิบช้าดั่งกำลังทดสอบความอดทนของนาง ปลายกระบี่ของลั่วเฟิงเคาะกระทบเสาไม้หน้าห้องอีกครั้งเป็นจังหวะกดดัน“คุณหนู... ข้างในมีเหตุอันใดหรือไม่ขอรับ?”เจียงเยว่เยว่ขบกรามแน่น สบตาคมกริบที่ฉายประกายท้าทายในความมืด นางสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับปลายเสียงไม่ให้สั่นไหว“ไม่มีอันใดลั่วเฟิง! ข้าตื่นขึ้นมาจะรินน้ำดื่ม แต่สะดุดชายกระโปรงจนปัดโดนตำราหล่น เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด” นางกัดฟันแน่นตอนตอบ แม้จะตอบไปแล้วแต่คนหน้าด้านกลับไม่ยอมปล่อยมือจากการบีบเคล้นคลึงปทุมคู่งาม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นด้านนอกจะขยับเข้ามาประชิดหน้าประตูห้อง“เพื่อความปลอดภัยของท่าน คืนนี้ข้าน้อยจะเฝ้าหน้าเรือนของคุณหนูจนถึงรุ่งสาง หากมีสิ่งใดผิดปกติ ขอให้คุณหนูส่งเสียงร้องทันทีขอรับ”เซี่ยหลิงจือชะงักมือเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำหมึกหรี่ลง ทอดสายตามองไปทางบานประตูห้องอย่างเย็นชา องครักษ์ผู้ภักดีของนางช่างมาได้ถูกจังหวะเสียจริง

ล้อรถม้าบดลงบนพื้นหินดังครืดคราด เจียงเยว่เยว่นั่งเกร็งแผ่นหลังอยู่บนตักกว้างของเซี่ยหลิงจือ ท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งของเขารัดแน่นอยู่รอบเอวคอดกิ่ว ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย วางคางเกยไว้บนลาดไหล่บาง ท่าทางสบายอารมณ์ดั่งกำลังนั่งชมงิ้วในโรงน้ำชา“ปล่อย” นางกดเสียงต่ำ ลอดไรฟัน“อยู่นิ่งๆ” เขาตอบเสียงเรียบ ไม่ยอมคลายวงแขนเจียงเยว่เยว่ขยับสะโพกพยายามจะเบี่ยงตัวหนี ทว่าจังหวะนั้นเอง ส่วนล่างที่แนบชิดกันอยู่กลับมีบางสิ่งดุนดันผ่านเนื้อผ้าไหมขึ้นมาอย่างชัดเจน ความแข็งขืนร้อนผ่าวที่เริ่มตื่นตัวทำให้นางสะดุ้งเฮือก หยุดการเคลื่อนไหวลงในทันที ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู“บอกแล้วว่าให้อยู่นิ่งๆ” ริมฝีปากหยักขยับกระซิบชิดขมับ ลมหายใจอุ่นจัดรินรดผิวเนื้อ “ขยับอีกนิด ข้าจะไม่รับรองความปลอดภัยของเสื้อผ้าเจ้าแล้วนะ”นางกัดริมฝีปากแน่น กำหมัดวางบนตัก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว ได้แต่นับลมหายใจรอให้รถม้าหยุดวิ่งเพราะรู้ดีว่าสภาพเสื้อผ้านางจะเป็นอย่างไร หากขัดใจเขา คงไม่พ้นเหมือนกับคืนนั้น...คืนที่เขาพรากความบริสุทธิ์ของนางไปด้านนอกตัวรถ บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึด