Semua Bab ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า: Bab 21 - Bab 30

“ไม่! ข้า...”ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากปฏิเสธอย่างเด็ดขาด รถม้าก็หยุดลงหน้าจวนตระกูลเจียง เซี่ยหลิงจือเพียงยิ้มรับอย่างหน้าตาย ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ต่อรองอีก ชายหนุ่มรวบตัวนางเข้ามากอดแน่นก่อนจะปล่อยให้ลงจากรถ ทิ้งสายตาคุกคามไว้เบื้องหลัง“เดี๋ยว...ไม่ใช่สิ...ไปตอนนี้” นางตั้งใจจะให้เรื่องจบแค่ตอนนี้ แต่ว่านางกลับถูกอุ้มลงจากรถม้าแล้วเขาก็พาไป“เดี๋ยว...นี่คุณชายรองเซี่ย...เซี่ยซื่อจื่อ...เดี๋ยว”และในคืนนั้นเอง... คำว่า ‘จุ่มหมึก’ ของเขาก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่เนื่องจากตระกูลเซี่ยมีผลงานในการสนับสนุนการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ ดังนั้นสำนักฮั่นหลินที่เป็นสำนักศึกษาหลวงสำหรับบัณฑิตจึงกำหนดให้มีผู้สืบทอดในตำแหน่งซื่อจื่อเทียบเท่าบรรดาศักดิ์ขุนนางคนเป็นซื่อจื่อจึงต้องไปที่สำนักฮั่นหลินทุกวัน และตำแหน่งผู้นำตระกูลเซี่ยรุ่นต่อไปจึงรับหน้าที่นี้ เพราะพี่ชายของเซี่ยหลิงจือไม่คิดสืบทอด เขาฝักใฝ่ในการก่อสร้างกรมโยธามากกว่าเดิมเซี่ยหลิงจือก็ไม่พอใจสักเท่าไหร่ที่สหายอย่างโจวอ๋องหาภาระมาให้ แม้ว่าจะหวังดีให้เขามีหน้ามีตาเทียบเท่าสหายคนอื่นที่ต่างได้สืบทอดบรรดาศักดิ์จากบิดาก็ตามแต่วั

ไป๋หลัวชิงได้ที รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหัวตา บีบน้ำตาหยดใสออกมาอย่างน่าเวทนา“จริงด้วยเจ้าค่ะพี่เยว่เยว่ พี่จื่อหมิงเสียใจมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ตั้งแต่เมื่อวานเขาก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง เอาแต่ตัดพ้อว่าท่านหมดรักในตัวเขาแล้วหรือ ถึงได้ส่งคนไปประจานและบีบคั้นเอาเงินทองถึงเรือนเช่นนั้น... หากท่านโกรธเคืองเรื่องใด ก็มาลงที่ข้าเถิด อย่าทำร้ายจิตใจพี่จื่อหมิงเลยนะเจ้าคะ”บ่าวไพร่และลูกค้าสตรีในร้านเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ หวังซิ่วอิงและไป๋หลัวชิงแอบสบตากันอย่างพึงพอใจ หมายจะใช้สายตาคนรอบข้างกดดันให้เจียงเยว่เยว่ยอมอ่อนข้อและยอมคืนเงินเจียงเยว่เยว่มองการแสดงอันเสแสร้งตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางค่อย ๆ ดึงมือของตนเองกลับออกมา สะบัดแขนเสื้อเบาๆ ราวกับรังเกียจสิ่งสกปรก“ชื่อเสียงงั้นรึ?” เจียงเยว่เยว่เหยียดยิ้มเย็น ดวงตาดอกท้อตวัดมองหวังซิ่วอิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“คุณหนูหวัง บิดาเจ้าเป็นเพียงขุนนางระดับล่าง เบี้ยหวัดปีละไม่กี่ร้อยตำลึง ข้าจำได้ว่าผ้าไหมลายเมฆาที่เจ้าสวมใส่อยู่นี้ เป็นผ้าพับละห้าสิบตำลึงที่หลิวซื่อติดค้างร้านข้าไปเมื่อเดือนก่อน... ที่แท้ก็เอาไปแจกจ่ายให้สหายสนิทสวมใส่เพื

เซี่ยจื่อหมิงกำหมัดแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “นังสารเลวเจียงเยว่เยว่! นึกไม่ถึงว่านางจะกล้าทำลายข้าถึงเพียงนี้ คอยดูเถิด ข้าจะต้องลากนางมาคุกเข่าขอขมาข้าให้ได้!”เขาที่โดนบิดาดูแคลนมาตลอด ทั้งชอบเอาตัวเขาเองไปเปรียบเทียบกับท่านอาเล็กผู้สูงส่ง ขนาดเป็นบุตรคนรองยังได้เป็นซื่อจื่อสืบทอดตำแหน่งไท่ฟู่ ตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก และยังคุมสำนักฮั่นหลิน เบื้องหน้าแม้ไม่มีตำแหน่งขุนนาง แต่เบื้องหลังกล่าวได้ว่าดึงใจบัณฑิตทั้งใต้หล้าเอาไว้หรือพูดง่าย ๆ ก็คือบัลลังก์จะได้รับการสนับสนุนหรือไม่ ล้วนแล้วแต่มาจากเหล่าบัณฑิตส่วนหนึ่ง และเขาจะทำให้ตระกูลเซี่ยเสียหายไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงชื่อเสียงของตนเองด้วย“พี่จื่อหมิง ข้ามีแผนเจ้าค่ะ” ไป๋หลัวชิงกระซิบเสียงหวาน แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์“แผนการอย่างไรหรือ”“ข้าให้ซิ่วอิงไปหลอกล่อเยว่เยว่ให้ออกมาพบที่ศาลาชิมชาริมสระบัวท้ายตลาด โดยอ้างว่าจะช่วยเจรจาขอโทษเรื่องที่ร้านผ้า พอถึงเวลานั้น พี่จื่อหมิงก็แสร้งเข้าไปขอคืนดี หากนางไม่ยอม... เราก็จัดฉากให้นางตกน้ำ แล้วพี่ก็กระโดดลงไปช่วย พอนางเปียกปอนอยู่ในอ้อมกอดพี่ต่อหน้าผู้คน ถึงตอนนั้น นางก็ไม่มีทางเลือก

เมื่อรถม้าของจวนเซี่ยแล่นผ่านย่านการค้ามุ่งหน้าออกสู่ถนนสายรองอย่างรวดเร็ว บนชั้นสองของเหลาสุราเปิดใหม่ซึ่งเป็นกิจการของตระกูลจิน หน้าต่างบานใหญ่เปิดกว้างรับลม บุรุษหนุ่มสามคนในชุดผ้าไหมชั้นดีกำลังยืนมองตามหลังรถม้าคันนั้นไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจินซื่อหยวนขยับพัดทองคำในมือโบกไปมารับลม แสงสะท้อนวาววับของสีทองกระทบสายตาผู้คน ริมฝีปากหยักยกยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ทอดมองฝุ่นที่ตลบอยู่เบื้องล่าง“สหายเจ้ากลายเป็นทาสภรรยาไปอีกคนแล้วสินะ กวนเฟิงเยี่ย” จินซื่อหยวนหันไปเปรยกับบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำในชุดรัดกุมสีเข้มที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างกวนเฟิงเยี่ย รองแม่ทัพหนุ่มผู้กรำศึกแดนเหนือมาอย่างโชกโชนและได้ย้ายมาเป็นแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวงตอนฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม“เฮอะ... คนลุ่มหลงสตรีเช่นนี้ ข้าไม่รู้จักนะบอกเอาไว้ก่อน”“ทำพูดดีไป” จินซื่อหยวนท้วง“สตรีมีแต่จะทำให้ดาบในมือทื่อลง หากศัตรูล่วงรู้จุดอ่อนข้อนี้ กองทัพย่อมพ่ายแพ้ย่อยยับอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง” เขายืดอกผึ่งผายด้วยความมั่นอกมั่นใจ ว่าอย่างไรสตรีก็ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวเด็ดขาดเฉินเซ่า

เจ็ดวันที่ผ่านมา เจียงเยว่เยว่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในตอนกลางวัน ทว่ายามค่ำคืนกลับกลายเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตเซี่ยหลิงจือไม่คิดแม้แต่จะลอบปีนหน้าต่างอีกต่อไป เขาก้าวเท้าผ่านซุ้มประตูใหญ่ของจวนตระกูลเจียงอย่างสง่าผ่าเผย บ่าวไพร่ต่างก้มหน้าหลบสายตา แม้แต่ลั่วเฟิงที่ยืนกุมด้ามกระบี่แน่นด้วยความคับแค้นใจก็ไม่อาจขวางทางได้วันนั้นมีเรื่องที่เกิดขึ้นที่ศาลาชิมชา บุรุษผู้นี้เป็นคนอุ้มนางที่สลบไสลไร้เรี่ยวแรงกลับมาส่งถึงเตียงนอนด้วยตนเอง สายตาสื่อให้รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของและครอบครองนางอย่างไม่ไว้หน้าผู้ใดหลังจากนั้น เขาก็ทำราวกับลืมไปแล้วว่าห้องนอนของตนเองในจวนราชครูอยู่ที่ใด ทุกค่ำคืน ร่างสูงใหญ่จะปรากฏตัวในห้องนอนของนางเสมอ แม้จะมีบางคืนที่เขายอมนอนกอดนางเฉย ๆ โดยไม่ทำสิ่งใดทว่าเวลาส่วนใหญ่นั้นน้อยครั้งนักที่นางจะรอดพ้นจากเงื้อมมือหมาป่าตัวนี้ไปได้ นางพยายามหาข้ออ้างและเงื่อนไขมาต่อรอง แต่กลับถูกเขาตอกกลับและข่มขู่จนมุมทุกคราไปกล่าวก็คือนางสู้เขาไม่ได้ทุกทางยามที่นางหอบเอาสมุดบัญชีร้านค้ากลับมาตรวจที่จวน เขาก็จะหอบม้วนตำรามานั่งอ่านข้างโต๊ะทำงานของนาง ท่วงท่าของทั้งสองดูไม่ต่างจ