All Chapters of ว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า: Chapter 41 - Chapter 50

เจียงเยว่เยว่หมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ลั่วเฟิง เสี่ยวชุน ขนย้ายหีบตั๋วเงินและทรัพย์สินสำคัญทั้งหมดขึ้นรถม้า เราจะแอบออกเดินทางร่วมไปกับคาราวานการค้าของตระกูลเจียง มุ่งหน้าลงสู่แดนใต้บ่ายวันนี้ทันที”ลั่วเฟิงประสานมือรับคำ “แล้วเรื่องราชโองการสมรสเล่าขอรับคุณหนู”“ไม่ต้องรอแล้ว” นางตอบเสียงเบา แววตาทอประกายเด็ดเดี่ยว “ข้าตั้งใจไว้แล้ว การแต่งงานระหว่างเราเป็นเพียงในนามเพื่อกันข้อครหาเท่านั้น เมื่อลงไปถึงแดนใต้ หากเจ้าพบเจอสตรีที่ดีและพร้อมจะร่วมชีวิต ข้าจะจัดงานแต่งงานให้เจ้าอย่างสมเกียรติ และให้ทายาทของเจ้าเป็นผู้สืบทอดกิจการตระกูลเจียงแทนข้า”“คุณหนู...” ลั่วเฟิงก้มหน้าลง แววตาเต็มไปด้วยความจงรักภักดี “ข้าน้อยจะปกป้องท่านด้วยชีวิต”บ่ายวันนั้น คาราวานเกวียนสินค้าตระกูลเจียงเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองทิศใต้อย่างเงียบเชียบ เจียงเยว่เยว่นั่งอยู่ภายในเกวียนคันกลางที่คลุมด้วยผ้าใบมิดชิด พลางทอดสายตามองแนวกำแพงเมืองหลวงที่ค่อย ๆ ลับสายตาไปด้วยความโล่งอก นางคิดว่าการตัดสินใจอย่างกะทันหันในยามที่เซี่ยหลิงจือไม่อยู่จวน จะช่วยให้นางหลุดพ้นจากกรงเล็บของเขาได้ทว่า ควา

“ท่าน...ทำอะไร”“ฆ่าข้าสะ...หากเจ้าอยากหนีจากข้าไป”เจียงเยว่เยว่ส่ายหน้าทั้งน้ำตา นางไม่ได้ใจร้ายเหมือนเขาที่สังหารคนได้“หากเจ้าไม่ทำ...ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้า” เขาจับมือนางที่ถือมีดมาจ่อที่ลำคอ จ้องมองนางตาไม่กะพริบ“ไม่...ข้าไม่ทำ...ท่านอย่ามาบังคับ” นางปล่อยมือจากมีดให้มันร่วงไป แต่เขาก็ยังย้ำเตือน“หากเจ้าปล่อยมือข้าจะจับมือเจ้าเอาไว้ ไม่ว่าข้าอยู่ที่ใดก็ต้องมีเจ้าอยู่ด้วย”“ทำไม”“ข้าหวง... ข้าหวงเจ้าจนแทบบ้า ข้าไม่อยากให้ใครแตะต้องเจ้าทั้งนั้น ทั้งชีวิตนี้ข้าไม่เคยแตะต้องสตรีหน้าไหน แต่เจ้า... เจ้าคนเดียวที่ข้าอยากอยู่ใกล้ อยากกกกอดทุกลมหายใจ”คำว่า ‘เจ้าคนเดียวที่ข้าอยากอยู่ใกล้’ ดั่งเวทมนตร์ที่ทำให้หยาดน้ำตาของเจียงเยว่เยว่หยุดไหลลงดื้อ ๆ หัวใจที่เคยปวดหนึบพลันเต้นผิดจังหวะนางสูดจมูกเบา ๆ ตัดพ้อเสียงสั่น “ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่ปลอดภัย... ข้าไม่ชอบสายตาที่คนอื่นมองข้า ข้าไม่ชอบถูกนำไปเปรียบเทียบกับใคร ท่านอยู่สูงเกินไป... ในจุดที่ข้าเอื้อมไม่ถึง”“ข้าไม่ใช่คนดีอันใด... และไม่ได้สูงส่งอย่างที่คนภายนอกยกย่อง” เซี่ยหลิงจือสบตานางแน่วแน่“ข้าไม่ได้อยากแบกรับความวุ่นวายของตระกูล แต่ข้า

ภายในตำหนักหยางซิน กลิ่นกำยานดอกหอมหมื่นลี้ลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเซี่ยเหวินซางยืนกุมมือประสานไว้ข้างหน้า แผ่นหลังค่อมลงเล็กน้อย ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย สองตาคอยชำเลืองมองไปยังแท่นทรงงานตลอดเวลา ข้างกายของเขามีแขกไม่ได้รับเชิญยืนเรียงรายกันอยู่สี่คนโจวอ๋องจ้าวฉางอันยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ ร้อยวันพันปีหากไม่มีพระบรมราชโองการเรียกตัว เชื้อพระวงศ์หนุ่มผู้นี้ไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้ามาในวังหลวงถัดไปคือจินซื่อหยวน คหบดีผู้มั่งคั่งอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่ก้าวเข้าออกวังหลวงได้ตามใจชอบ เพราะจ่ายส่วยเข้าท้องพระคลังส่วนพระองค์ของฝ่าบาทปีละหลายแสนตำลึงจนได้ป้ายทองผ่านทาง ข้างกันคือกวนเฟิงเยี่ย แม่ทัพหนุ่มร่างยักษ์ที่กำลังยืนฉีกยิ้มน่าเกรงขามจนคนมองรู้สึกขนหัวลุก และเฉินเซ่าอัน เจ้ากรมคลังหนุ่มผู้รอบคอบที่คิดคำนวณเงินในบัญชีแผ่นดินไม่เคยขาดตกบกพร่องแม้แต่อีแปะเดียวฮ่องเต้จ้าวเยี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงาน สายพระเนตรคมปลาบกวาดมองบุรุษหนุ่มทั้งสี่คนด้วยความระอา มีหรือที่พระองค์จะไม่รู้ว่าหลานชายตัวดีและสหายก๊วนนี้พากันยกโขยงม

จ้าวฉางอันยักคิ้วให้หนึ่งที ก้าวเข้ามาตบบ่าเซี่ย หลิงจือเบา ๆ “เอาน่าสหายรัก... ราชโองการนี้ ดีกว่าราชโองการพระราชทานสมรสให้นางแต่งกับคนอื่นเป็นไหน ๆ เชื่อข้าเถิด ข้าช่วยเจ้าสุดความสามารถแล้ว”เมื่อฮ่องเต้จ้าวเยี่ยนเสด็จนำออกไปตรวจตราจิ้งหรีดที่ห้องด้านหลัง กวนเฟิงเยี่ยก็ขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงสะใจ“ฝ่าบาททรงเขียนราชโองการพระราชทานสมรสของคุณหนูเจียงเตรียมไว้แล้ว เหลือแค่รอลงชื่อเจ้าบ่าวเท่านั้น การที่เจ้าต้องไปเก็บตัวออกข้อสอบสองเดือน ก็นับว่าช่วยสกัดกั้นไม่ให้ราชโองการนั้นถูกประทับตราส่งเดช ช่วยให้เจ้าได้แต่งภรรยาอย่างถูกต้องแท้ ๆ ยังต้องคิดมากอีกหรือ”ช่วยบ้าบออันใดกัน! นี่มันคือการกลั่นแกล้งและทรมานเขาชัด ๆ!เซี่ยหลิงจืออยากจะกระชากคอเสื้อสหายพวกนี้มาซัดให้หายแค้น แต่พระบรมราชโองการประกาศออกไปแล้ว เขาไม่อาจขัดขืนได้ชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง หมุนตัววิ่งพรวดพราดออกจากวังหลวง มุ่งหน้าควบม้าออกไปนอกเมืองเพื่อรับเจียงเยว่เยว่กลับเข้าจวนตระกูลเซี่ยให้เร็วที่สุด อย่างน้อยก่อนที่เขาจะถูกขังสองเดือน นางจะต้องอยู่ในสายตาของตระกูลเซี่ยเท่านั้น!...บ่ายคล้อย ณ หน้าประตู

เซี่ยหลิงจืออ้าปากค้าง เขานี่หรือพูดจาภาษาดอกไม้ไม่เป็น ท่านแม่ดูถูกเกินไป บทกวีของเขาก็ชั้นเลิศ ไม่เช่นนั้นตำแหน่งจอหงวนอันดับหนึ่งจะหล่นใส่หัวเขาได้อย่างไรชายหนุ่มรู้สึกราวกับตนเองมิใช่บุตรชายแท้ ๆ ของมารดา พอมีลูกสะใภ้เข้ามา เขาก็กลายเป็นหมาหัวเน่าในพริบตา ท่านแม่ไม่ไว้หน้าข้า!เจียงเยว่เยว่ลอบระบายลมหายใจออกมาอย่าง โล่งอก รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจริงใจของลู่ซื่อ มารดาของเขานางเคยหวาดระแวงว่าจะถูกตำหนิว่าทำลายชื่อเสียงเรื่องความสัมพันธ์ลับ ๆ แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม“ท่านแม่ขอรับ...” เซี่ยหลิงจือขยับตัวเข้ามาใกล้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ข้าต้องเข้าหอตำราหลวงเพื่อเก็บตัวออกข้อสอบจิ้นซื่อเป็นเวลาสองเดือน ข้าอยากให้นางย้ายเข้ามาพักอยู่ในเรือนใหญ่แห่งนี้”เจียงเย่วเยว่ได้ยินเช่นนั้นรีบเอ่ยทันที “ไม่เจ้าค่ะ” เจียงเยว่เยว่รีบ ส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้าขอพักอยู่ที่จวนตระกูลเจียงตามเดิมเจ้าค่ะ”นางยังไม่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในจวนใหญ่ที่เต็มไปด้วยกฎระเบียบเช่นนี้ อีกทั้งการต้องมาอาศัยอยู่ใต้ชายคาผู้อื่นโดยที่ยังมิได้ตบแต่งเข้าอย่างเป็นทางการ ย่อมทำให้นางรู้ส