All Chapters of เป็นเด็กเลี้ยงของคนเลว: Chapter 1 - Chapter 10

“พี่เต เอาแขนออกก่อนค่ะ หนูจะลุก”เรวดีพยายามแกะท่อนแขนที่พาดอยู่บนเอวออก หลังจากเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียงแล้วพบว่าเก้าโมงกว่าแล้ว แต่คนที่นอนอยู่ด้านหลังกลับไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ แถมยังกระชับแขนแน่นขึ้นอีกต่างหาก“จะรีบไปไหน”“กลับบ้านสิ”“ใครอนุญาต”“หนูต้องขออนุญาตพี่ด้วยเหรอ”“อือ”หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนหันกลับไปมองคนที่ยังหลับตาอยู่“งั้นหนูขออนุญาตกลับบ้าน”“ไม่อนุญาต”“พี่เต!”เตชิตหัวเราะออกมาเมื่อถูกคนตัวเล็กตีแขน เขายอมปล่อยเธอในที่สุด แต่พอเรวดีลุกขึ้นนั่งก็ยังไม่วายเอื้อมมือมาจับชายเสื้อที่เธอสวมอยู่“จะกลับจริงเหรอ”“จริงสิ หนูมีเรียนตอนบ่าย”“เรียนบ่ายก็อยู่ต่อได้”“หนูต้องกลับไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”“อาบที่นี่สิ”“แล้วจะให้หนูใส่ชุดอะไรไปเรียน”“ชุดเมื่อวานไง”เรวดีหันไปมองเสื้อนักศึกษาที่ตกอยู่ข้างเตียง ก่อนปรายตามองคนพูดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก“พี่เตทำของหนูยับไปหมดแล้วนี่”“หมายถึงชุดเหรอ?”"พูดได้ไหมล่ะ" เตชิตหัวเราะเพราะเขารู้ว่าเธอกำลังหมายถึงอะไร"ยับแล้วไงวะ"“แล้วหนูจะใส่ไปเรียนยังไง”“เดี๋ยวซื้อให้ใหม่”“ซื้อใหม่ก็ต้องซักอยู่ดี”“งั้นไม่ต้องไปเรียน”“พูดง่ายจังนะ”

“กลับมาแล้วเหรอครับคุณเต”“พ่ออยู่ไหน”“คุณท่านรออยู่ในห้องรับประทานอาหารครับ”เตชิตโยนกุญแจรถให้คนขับรถที่เดินตามเข้ามา ก่อนถอดรองเท้าแล้วเดินผ่านห้องโถงเข้าไปด้านใน เขาเพิ่งกลับจากไปส่งเรวดีที่บ้านได้ไม่ถึงชั่วโมง ตอนแรกตั้งใจว่าจะกลับคอนโด แต่พ่อโทรมาตามให้มากินข้าวด้วยกันเสียก่อนโทรมาครั้งแรกเขาไม่รับ พอโทรครั้งที่สามถึงยอมกดรับเพราะรำคาญ“มาแล้วเหรอพ่อคุณ”เสียงทักทายดังขึ้นทันทีที่เตชิตเดินเข้าห้องอาหารเขาหันไปมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างพ่อ ก่อนเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วนั่งลงโดยไม่ตอบอะไร“กว่าจะมาได้นะไอ้เต”“แล้วพ่อมีอะไร”“กินข้าวก่อนสิวะ เพิ่งมาถึงก็ถามแล้ว”“ก็พ่อเรียกผมมา”“พ่อจะเรียกลูกมากินข้าวด้วยไม่ได้หรือไง”“ได้ แต่ทีหลังโทรครั้งเดียวก็พอ”“โทรครั้งเดียวแล้วมึงรับไหมล่ะ”เตชิตไม่ได้ตอบ เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ขณะที่พ่อหันไปบอกแม่บ้านให้เริ่มยกอาหารเข้ามา“วันนี้คุณพ่อให้แม่ครัวทำของโปรดเตด้วยนะ” หญิงสาวที่นั่งข้างพ่อพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม“กูไม่เคยบอกว่าชอบกินอะไร”“ไอ้เต”“ก็คุณพ่อบอกว่าลูกชายชอบกินแกงจืดเต้าหู้หมูสับ”“อ๋อ”“ลองชิมดูสิ พี่ให้แม่ครัวทำแบบไม่ใส่ผัก

“เงินที่กูบอกให้เอามา อยู่ไหน”เรวดีเพิ่งถอดรองเท้าได้ข้างเดียวก็ถูกแม่ถาม เธอเงยหน้ามองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ก่อนโยนกระเป๋าลงบนเก้าอี้พลาสติกข้างประตู“แม่เพิ่งเอาไปเมื่อวันก่อน”“แล้วไง เงินมันใช้แล้วก็หมดสิวะ”“หนูก็เพิ่งให้ไปไง”“มึงจะพูดซ้ำทำไม กูจำได้”“จำได้แล้วจะทวงอีกทำไม”“ค่าเช่าบ้านมันจะถึงแล้ว ไหนจะค่าน้ำค่าไฟอีก มึงไม่เห็นใบแจ้งหนี้ที่วางอยู่บนโต๊ะหรือไง”เรวดีเดินไปหยิบกระดาษสองสามแผ่นที่แม่ชี้ให้ดู ใบหนึ่งเป็นค่าไฟ อีกใบเป็นค่าน้ำ ส่วนค่าเช่าบ้านมีเพียงตัวเลขที่แม่เขียนไว้บนกระดาษฉีกจากสมุด“ค่าเช่าหนูจ่ายให้แล้ว”“จ่ายตอนไหน”“เมื่อเช้า”“ทำไมไม่บอกกู”“ก็แม่ไม่ได้ถาม”“แล้วเงินที่กูจะเอาไปจ่ายล่ะ”“เงินอะไร”“เงินที่มึงต้องให้กูไง”“อันนั้นมันคนละส่วนกันหรือเปล่า”แม่ของเธอทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนยื่นมือมาขอกระดาษคืน เรวดีไม่ส่งให้ แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปธนาคารแทน“เดี๋ยวหนูจ่ายค่าน้ำค่าไฟให้ แม่ไม่ต้องไปจ่ายเองหรอก”“กูไม่ได้โง่”“ไม่ได้ว่าโง่”“แต่พูดเหมือนกูโง่”“งั้นแม่ก็เอาเงินสดไปอย่างเดียวพอ”เธอกดยืนยันรายการจ่ายเงิน ก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แม่ชะ

“เอามาแค่นี้เหรอ”เตชิตถามเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่ข้างเรวดี เขาเพิ่งกลับจากข้างนอกและกำลังจะเดินเข้าห้อง แต่กลับเจอหญิงสาวยืนรออยู่หน้าประตูเสียก่อน“ก็ของหนูมีแค่นี้ จะให้เอามาเยอะแค่ไหนล่ะ”“เสื้อผ้าครบแล้วใช่ไหม”“ครบแล้ว ถ้าไม่พอค่อยขอเงินพี่ซื้อเพิ่ม” เตชิตส่ายหน้า แต่ก็ยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก“แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่เข้าไป”“ก็หนูไม่มีคีย์การ์ด”“โทรหาฉันก็ได้นี่”“โทรแล้วพี่ไม่รับ”เตชิตหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนพบสายที่ไม่ได้รับจากเธอสามสาย เขาเก็บมันลงกระเป๋าแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง“เข้ามา”เรวดีลากกระเป๋าตามเข้าไป ก่อนถอดรองเท้าวางไว้ข้างตู้ เตชิตหันกลับมามองกระเป๋าที่เธอกำลังออกแรงลากผ่านธรณีประตู“หนักมากเหรอ”“พี่เตลองมายกดูสิ”“แล้วขนอะไรมาเยอะแยะ”“เมื่อกี้ยังบอกว่าเอามาแค่นี้อยู่เลย”ชายหนุ่มทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนเดินกลับมาคว้ากระเป๋าใบใหญ่ไป แล้วลากเข้าห้องนอน เรวดีจึงถือกระเป๋าอีกใบเดินตามที่จริงเธอไม่ได้ตั้งใจจะย้ายมาอยู่เร็วขนาดนี้ แต่เมื่อคืนเตชิตโทรมาสั่งให้เก็บของ โดยบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะให้คนไปรับ ตอนแรกเธอขอเวลาอีกสองสามวันเพราะยังมีของบางอย่างที่ต้อง

“เอาไปเลยค่ะ กินให้อิ่มนะ”เตชิตไม่ได้ตอบ เขาปั้นข้าวเหนียวกินกับไก่ย่างอีกสองคำ ก่อนหันกลับไปจัดการสเต็กของตัวเองระหว่างนั้นเรวดีตักส้มตำเข้าปากต่ออย่างสบายใจ จนกระทั่งมีเนื้อสเต็กชิ้นหนึ่งถูกวางลงบนจานของเธอ“ลองกินดู”“ไม่เอา หนูไม่อยากกิน”“อร่อย”“หนูกินไก่ย่างอยู่”“ชิมหน่อย”“ไม่เอาค่ะ พี่กินเลย”เตชิตใช้ส้อมจิ้มเนื้อสเต็กชิ้นนั้นขึ้นมา ก่อนยื่นไปตรงหน้าเธอ“อ้าปาก”“พี่เต หนูบอกว่าไม่กินไง”“คำเดียว”“หนูกินข้าวเหนียวอยู่”“กลืนก่อนสิ”เรวดีเคี้ยวข้าวเหนียวในปากจนหมด ก่อนส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าเขายังถือส้อมรออยู่“ไม่เอา หนูไม่ชอบกินสเต็ก”“ยังไม่ลองแล้วรู้ได้ไง”“ก็หนูอยากกินส้มตำ”“กินคำนี้ก่อน”“พี่เต!”“เร็วๆ เมื่อยมือแล้ว