All Chapters of Gaano Kasarap Ang Bawal: Chapter 1 - Chapter 8

AURORAMula nang makarating ako sa mansyon ni Uncle Vaughn, pakiramdam ko ay may malaking bigat na nawala sa dibdib ko. Hindi ko na kailangang makasama si Tatay sa iisang bahay, hindi ko na kailangang makita si Verly, at hindi ko na kailangang magkunwaring maayos ang lahat kahit alam kong hindi na maibabalik ang dating pamilya namin. Masakit pa rin ang nangyari kay Mama, pero kahit papaano, nagkaroon ako ng pagkakataong lumayo sa mga taong nagpapaalala sa akin ng lahat ng iyon.Nakahiga ako sa kama habang pinagmamasdan ang malawak na silid na ibinigay sa akin. Hindi ko inasahang magiging ganito kaluwag ang kuwartong tutuluyan ko. May sariling banyo, malaking aparador, at bintanang tanaw ang hardin. Hindi ko naman kailangan ng ganitong kaginhawahan, pero nagpapasalamat ako dahil hindi ako pinatira ni Uncle Vaughn sa isang sulok lamang ng mansyon. Ipinakita niya sa akin na tinatanggap niya ako bilang bahagi ng pamilya, kahit pa ang kapalit nito ay ang pagtatrabaho ko bilang kasambahay.

AURORAMakalipas ang dalawang araw, halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko nang makauwi ako sa mansyon. Maghapon akong nasa paaralan at sunod-sunod ang mga gawaing ipinagawa sa amin ng mga propesor. May mga aktibidad kaming kailangang tapusin, may mga babasahing kailangan kong aralin, at may mga takdang-araling kailangan kong ipasa. Bukod pa roon, kailangan din naming mag-ambagan para sa isang gawain sa klase.“Hay naku! Parang ayoko ng mag-aral mama!” sigaw ko sa kawalan.Hindi ko naman problema ang pag-aaral. Gusto kong matapos ang kolehiyo dahil iyon ang pangarap ni Mama para sa akin. Ang problema lang, limitado ang pera ko. Kahit may trabaho ako sa mansyon, hindi pa rin ako komportableng humingi ng pera kay Uncle Vaughn para sa mga gastusin ko sa paaralan. Ayokong isipin niyang sinasamantala ko ang kabutihan niya.Pagpasok ko sa mansyon, inilapag ko ang bag ko sa tabi ng sofa at napaupo ako. Hindi ko na muna inisip ang mga kailangan kong gawin sa bahay. Gusto ko lang magpahin

AURORAHindi agad ako nakasagot nang marinig ko ang tanong ni Uncle Vaughn. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan. Hindi naman bago sa akin ang pag-aalala niya o ang pagiging malapit niya sa akin. Ilang beses na niya akong tinulungan mula nang dumating ako sa mansyon, pero ngayon ay iba ang pakiramdam ko.“Puwede ba kitang yakapin para gumaan ang loob ko kahit sandali?” ulit niya.Tumango ako ng marahan. “O-Opo, Uncle Vaughn.”Lumapit siya at niyakap ako. Sa una ay nanatili akong tahimik, hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang mga kamay ko. Nang maramdaman kong nakapalibot ang mga bisig niya sa akin, saka ko siya niyakap pabalik. Gusto ko lamang siyang pagaanin ang loob dahil alam kong nasasaktan siya sa mga nangyayari sa kanila ni Tita Alexa.Pero habang tumatagal ang yakap, may kakaibang init na naman akong naramdaman.Hindi ko maipaliwanag kung bakit. Hindi naman ako sanay sa ganito. Wala pa akong naging kasintahan, at wala pa akong karanasan sa mga bagay na maaaring magd

AURORAPagbalik ko sa mansyon ni uncle Vaughn, hindi ko maiwasang mapangisi habang naaalala ang nangyari sa bahay ni Papa. Nasa isip ko pa rin ang mukha ni Verly nang sipain ko siya at suntukin. Matagal ko nang gustong ipakita sa kaniya na hindi na ako ang dating Aurora na kaya niyang apihin at takutin. “Ano ka ngayon, Verly? Putangina mo,” natatawa kong bulong.Hindi man nito mababawi ang lahat ng sakit na idinulot niya sa akin at kay Mama, kahit paano ay nakaramdam ako ng kaunting ginhawa.“Bakit ka nakangisi?”Napalingon ako sa boses ni unvle6 Vaughn. Nasa sala siya, nakaupo sa sofa habang may hawak na ilang dokumento. Nakatingin siya sa akin, tila nagtataka sa ngiti ko.“Wala po, Uncle Vaughn,” sagot ko, pero hindi ko na napigilan ang muling pagngiti.“Mukhang may magandang nangyari. Hindi ka naman ganiyan kapag umuuwi ka mula sa bahay ng papa mo.”Umupo ako sa kabilang sofa at inilapag ang bag ko sa tabi. Hindi ko alam kung dapat ko bang ikuwento ang nangyari, pero dahil siya na