2

AURORA

Mula nang makarating ako sa mansyon ni Uncle Vaughn, pakiramdam ko ay may malaking bigat na nawala sa dibdib ko. Hindi ko na kailangang makasama si Tatay sa iisang bahay, hindi ko na kailangang makita si Verly, at hindi ko na kailangang magkunwaring maayos ang lahat kahit alam kong hindi na maibabalik ang dating pamilya namin. Masakit pa rin ang nangyari kay Mama, pero kahit papaano, nagkaroon ako ng pagkakataong lumayo sa mga taong nagpapaalala sa akin ng lahat ng iyon.

Nakahiga ako sa kama habang pinagmamasdan ang malawak na silid na ibinigay sa akin. Hindi ko inasahang magiging ganito kaluwag ang kuwartong tutuluyan ko. May sariling banyo, malaking aparador, at bintanang tanaw ang hardin. Hindi ko naman kailangan ng ganitong kaginhawahan, pero nagpapasalamat ako dahil hindi ako pinatira ni Uncle Vaughn sa isang sulok lamang ng mansyon. Ipinakita niya sa akin na tinatanggap niya ako bilang bahagi ng pamilya, kahit pa ang kapalit nito ay ang pagtatrabaho ko bilang kasambahay.

Inayos ko ang mga gamit ko sa aparador at nagpalit ng damit. Bago ako tuluyang lumabas, sinigurado kong malinis ang kama at maayos ang mga gamit ko. Ayokong isipin ni Uncle Vaughn na hindi ko pinahahalagahan ang kabutihang ipinakita niya sa akin. Sa ngayon, kailangan kong magtrabaho at mag-ipon. Gusto kong makabalik sa pag-aaral at matapos ang kursong pinapangarap ko para kay Mama.

Pagdating ko sa kusina, nadatnan ko si Aling Mila na nag-aayos ng mga pinggan. Siya ang nagpakilala sa akin sa ilang tauhan ng mansyon at nagturo kung saan nakalagay ang mga panlinis. Ipinaliwanag niya rin kung aling mga silid ang kailangan kong asikasuhin at kung alin ang hindi ko dapat pasukin nang walang pahintulot.

“Dito ka muna sa sala, Aurora. Punasan mo ang mga mesa at ayusin ang mga unan sa sofa. Pagkatapos, puwede mong linisin ang pasilyo sa ikalawang palapag. Huwag kang magmadali. Mas mabuti nang maayos ang trabaho kaysa minamadali,” sabi niya.

“Opo, Aling Mila. Gagawin ko po,” sagot ko.

Habang naglilinis ako sa sala, napansin ko ang mga larawan ng pamilya Hermosa na nakasabit sa dingding. May mga larawan si Uncle Vaughn kasama ang kanyang mga magulang at ilang kamag-anak. Sa isa sa mga larawan, nakatayo siya sa tabi ni Tita Alexa. Maganda ang asawa niya, elegante ang pananamit, at mukhang bagay na bagay sa isang lalaking namamahala sa malaking kompanya.

Naisip ko kung gaano kaiba ang buhay nila sa buhay ko. Mayaman si Uncle Vaughn at may lahat ng bagay na maaaring gustuhin ng isang tao, pero hindi ibig sabihin noon ay wala na siyang problema. Hindi ko pa alam kung ano ang tunay na takbo ng pagsasama nila ni Tita Alexa. Alam ko lamang na mag-asawa sila at kailangan kong igalang ang kanilang pribadong buhay.

Nang matapos ko ang sala, umakyat ako sa ikalawang palapag. Habang pinupunasan ko ang pasilyo, narinig ko ang mga boses mula sa silid nina Uncle Vaughn at Tita Alexa. Hindi ko sinasadyang makinig, pero malinaw ang kanilang pagtatalo dahil bahagyang nakabukas ang p***o.

“Alexa, ilang araw na kitang hinihintay na magkaroon ng oras para sa atin. Kahit isang hapunan lang na hindi ka nakatutok sa telepono o sa mga negosyo mo, hindi mo magawa,” narinig kong sabi ni Uncle Vaughn.

“Vaughn, alam mong marami akong inaasikaso. Hindi naman puwedeng iwan ko na lang ang lahat dahil gusto mong magkasama tayo,” sagot ni Tita Alexa.

“Hindi ko hinihinging iwan mo ang trabaho mo. Ang hinihingi ko lang ay kaunting oras para sa asawa mo. Hindi ba puwedeng kahit sa bahay, makausap kita nang maayos?”

“Busy ako sa negosyo. May mga bagay akong kailangang asikasuhin at hindi ko puwedeng ipagpaliban ang mga iyon. Sana maintindihan mo naman.”

“Matagal na kitang iniintindi, Alexa. Pero pakiramdam ko, kahit anong gawin ko, hindi mo na ako pinapansin.”

Hindi ko na narinig ang kasunod dahil umatras ako palayo sa p***o. Hindi ko gustong mahuli silang nakikinig ako sa kanilang pag-aaway. Nagpatuloy ako sa paglilinis sa kabilang bahagi ng pasilyo, pero hindi ko maiwasang isipin ang lungkot sa boses ni Uncle Vaughn.

Ilang sandali pa ay bumukas ang p***o. Lumabas si Tita Alexa habang hawak ang kanyang bag at cellphone. Hindi niya ako pinansin sa una, ngunit nang mapadaan siya sa akin ay saglit siyang huminto.

“Bago ka pumasok sa kuwarto namin, siguraduhin mong may pahintulot ka,” malamig niyang sabi.

“Opo, Tita Alexa. Nasa pasilyo lang po ako at naglilinis,” sagot ko.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago nagpatuloy sa paglalakad. Narinig ko ang mga yabag niya sa hagdan hanggang sa tuluyan siyang makalabas ng mansyon. Hindi ko alam kung saan siya pupunta, pero malinaw na hindi siya nagmamadaling bumalik sa silid nila.

Ilang minuto ang lumipas bago muling bumukas ang p***o ng kuwarto. Lumabas si Uncle Vaughn na nakakunot ang noo at tila pagod na pagod. Hindi siya agad tumingin sa akin. Huminto siya sa may pasilyo at inilagay ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon.

“Uncle Vaughn,” tawag ko nang makita kong napansin niya ako. “Ayos lang po ba kayo?”

Napatingin siya sa akin. Sinubukan niyang ngumiti, pero hindi iyon umabot sa kanyang mga mata.

“Ayos lang ako, Aurora. Huwag mo nang isipin iyon. Ipagpatuloy mo lang ang trabaho mo.”

Tumango ako, pero hindi ako agad bumalik sa paglilinis. Hindi ko gustong manghimasok sa problema nilang mag-asawa, pero hindi ko rin kayang balewalain ang lungkot na nakita ko sa mukha niya. Siya ang tumulong sa akin nang wala akong ibang malapitan. Kahit paano, gusto kong iparamdam sa kanya na may taong handang makinig.

“Kung may problema po kayo, puwede naman kayong magkuwento sa akin,” sabi ko. “Hindi ko po alam kung ano ang nangyari, pero parang mabigat ang pakiramdam ninyo.”

Napabuntong-hininga siya at bahagyang umiling. “Wala kang kailangang alalahanin. Problema naming mag-asawa iyon.”

“Naiintindihan ko po. Hindi ko naman kayo pipilitin. Gusto ko lang pong sabihin na hindi ninyo kailangang magkunwaring ayos kayo kung hindi naman.”

Matagal siyang nakatingin sa akin. Sa pagkakataong iyon, hindi ko nakita ang CEO na sanay magbigay ng utos sa mga empleyado niya. Ang nakita ko ay isang lalaking tila pagod na sa kakahintay ng oras at atensiyon mula sa taong dapat sana ay pinakamalapit sa kanya.

“Salamat, Aurora,” sabi niya. “Minsan, mas madali pang makipag-usap sa isang taong hindi naman bahagi ng problema.”

“Puwede po kayong magpahinga muna. Ako na po ang bahala sa paglilinis dito.”

“Trabaho mo ang paglilinis, pero hindi ibig sabihin na kailangan mong alalahanin pati ang nararamdaman ko.”

“Hindi naman po mahirap makinig.”

Bahagya siyang natawa, at kahit maikli lamang iyon, nakatulong para mawala ang bigat sa mukha niya. Lumapit ako at kinuha ang basahan na hawak ko kanina. Inilapag ko iyon sa maliit na mesa sa tabi namin.

“Gusto ninyo po ba ng kape? Puwede ko kayong ipaghanda.”

“Hindi na kailangan. Gusto ko lang munang mapag-isa.”

“Okay po. Kung ganoon, ipagpapatuloy ko na lang po ang trabaho ko.”

Nagsimula akong umatras, ngunit bago pa ako tuluyang makalayo ay tinawag niya ako. Huminto ako at humarap sa kanya.

“Aurora, salamat sa pag-aalala. Alam kong marami ka ring pinagdaraanan, pero nagawa mo pa ring isipin ang ibang tao.”

“Malaki po ang naitulong ninyo sa akin, Uncle Vaughn. Kaya kung may magagawa po ako para gumaan ang pakiramdam ninyo, gusto ko pong gawin iyon.”

Hindi na siya sumagot. Sa halip, lumapit siya at niyakap ako. Nagulat ako sa ginawa niya dahil hindi ko inaasahang yayakapin niya ako. Saglit akong nanatiling nakatayo, bago ko marahang itinaas ang mga kamay ko at niyakap din siya bilang pasasalamat.

Ngunit habang nakayakap ako sa kanya, may kakaibang init akong naramdaman. Hindi iyon katulad ng init na nararamdaman ko kapag pagod ako sa trabaho. Parang bigla akong nawalan ng alam kung ano ang dapat kong gawin. Napansin ko ang lapit ng katawan niya at ang bigat ng mga bisig niyang nakapalibot sa akin.

Dahan-dahan akong humiwalay, pero nanatili ang tingin niya sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Siya si Uncle Vaughn, ang lalaking tumanggap sa akin sa mansyon at tumulong sa akin nang wala akong ibang malapitan. Wala akong dahilan para makaramdam ng ganitong kalituhan.

“Uncle Vaughn…” mahina kong tawag.

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang kakaibang init na nararamdaman ko.