5

VAUGHN HERMOSA

Nasa sala ako nang marinig kong bumaba si Alexa mula sa ikalawang palapag. Hawak niya ang kanyang handbag at maleta. At habang naglalakad ay abala siya sa pagtingin sa telepono. Hindi na bago sa akin ang ganoong eksena. Ilang beses na siyang umalis nang hindi man lang ako kinakausap nang maayos, pero sa pagkakataong ito ay hindi ko na kayang magkunwaring wala akong nararamdaman.

“May biyahe ka na naman?” tanong ko habang nakaupo sa sofa.

Hindi siya agad sumagot. Ipinatong niya ang handbag sa mesa at inayos ang hawak niyang telepono bago ako nilingon.

“Vaughn, napag-usapan na natin ito. Aalis ako papuntang ibang bansa. May kailangan akong asikasuhin doon.”

“Negosyo na naman ba ang dahilan mo?”

“Bakit? Ano bang problema kung aalis ako?”

Tiningnan ko ang maleta niya.

“Wala naman. Ang problema ko lang, lagi kang umaalis at hindi mo man lang ako kinukuhang kasama. Kung negosyo ang pakay mo, bakit hindi mo ako isama? Mag-asawa tayo, Alexa.”

Napailing siya na para bang nakaririndi na ang mga sinasabi ko.

“Hindi ko kailangang isama ka sa bawat biyahe ko. May sarili kang trabaho at may sarili akong mga inaasikaso.”

“Pero hindi naman negosyo ang dahilan ng lahat ng pag-alis mo, hindi ba?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin. Ilang beses na kitang tinanong kung may iba ka bang kasama sa mga biyahe mo. Lagi mong sinasabing wala, pero hindi ko maiwasang maghinala. Hindi ka na umuuwi sa oras, hindi mo ako kinakausap, at kapag tinatanong kita, lagi kang galit.”

“Wala akong ibang lalaki, Vaughn. Kung iyon ang iniisip mo, nagkakamali ka. Huwag kang praning.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo ako kayang isama? Bakit parang ayaw mong makita ako kahit sa sarili nating bahay?”

Napabuntong-hininga si Alexa at kinuha ang handbag niya.

“Dahil hindi ko gustong makasama ka sa biyahe. Hindi ba puwedeng iyon lang ang dahilan?”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit patuloy ko pa ring hinahanap ang sagot sa isang tanong na matagal ko nang alam ang kasagutan. Ang kasal namin ay hindi nagsimula sa pag-ibig. Isa lamang itong kasunduan sa pagitan ng dalawang pamilyang may kanya-kanyang interes. Pareho naming alam iyon mula pa sa simula, pero umaasa pa rin akong kahit papaano ay matututuhan naming maging tunay na mag-asawa.

Ngunit sa paglipas ng panahon, mas lalo lamang akong naging estranghero sa sarili kong tahanan.

“Alexa, alam kong arrangement marriage lang ang nangyari sa atin. Pero hindi ibig sabihin noon na kailangan nating mamuhay na parang hindi tayo magkakilala. Sinubukan kong maging mabuting asawa sa iyo. Hindi ko naman sinasabing mahalin mo ako agad, pero sana naman ay bigyan mo ako ng pagkakataong makasama ka.”

“Vaughn, huwag mo nang gawing komplikado ang lahat. Alam mo naman ang totoo tungkol sa atin. Hindi ako pumayag sa kasal na ito dahil gusto kong magkaroon ng romantikong relasyon sa iyo.”

“Naiintindihan naman kita…”

“Kung ganoon, bakit patuloy mo akong kinukulit?”

Hindi ako nakasagot agad. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag na kahit alam kong hindi niya ako mahal, umaasa pa rin akong magkakaroon ng puwang para sa akin sa buhay niya.

“Dahil asawa kita,” sagot ko sa huli. “At dahil gusto kong malaman kung may halaga pa ba ako sa iyo.”

Tumingin siya sa akin nang ilang sandali, ngunit wala akong nakitang pag-aalinlangan sa kanyang mukha. Sa halip, tila lalo lamang siyang nainis.

“Hindi ko na kayang makipagtalo sa iyo. Aalis na ako. Huwag mo akong tawagan nang paulit-ulit habang nasa biyahe ako.”

Tumayo ako mula sa sofa. “Alexa, hinihingi ko lang ang katotohanan. Kung may iba ka, sabihin mo sa akin. Hindi ko na kailangang hulihin ka para malaman kung ano ang nangyayari.”

“Wala akong ibang lalaki,” mariin niyang sagot. “At kung hindi ka pa rin naniniwala, problema mo na iyon.”

Kinuha niya ang maleta at naglakad patungo sa pintuan. Hindi ko na siya pinigilan. Wala na akong gustong sabihin dahil alam kong wala ring saysay ang bawat salitang lalabas sa bibig ko. Kahit ilang beses ko siyang tanungin, itatanggi lamang niya ang lahat.

Nang tuluyang magsara ang p***o, nanatili akong nakatayo sa sala. Tinitigan ko ang pintuan nang ilang segundo bago muling naupo sa sofa. Mabigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit, ang posibilidad na may ibang lalaki si Alexa o ang katotohanang tila wala na siyang pakialam kung nasasaktan ako.

Minsan, naiisip kong mas mabuti pang tuluyan na lang kaming maghiwalay. Ngunit sa tuwing naiisip ko iyon, bumabalik sa akin ang mga responsibilidad na kaakibat ng kasal namin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang pamilya ko at ang mga taong umaasa sa aming pagsasama. Kaya nananatili ako sa isang relasyong matagal nang hindi nagbibigay sa akin ng kaligayahan.

Napahawak ako sa noo ko at napabuntong-hininga. Gusto ko lamang ng kaunting katahimikan. Gusto kong may makausap na hindi ako huhusgahan at hindi ako titingnan na parang wala akong karapatang masaktan. Kahit sandali lang, gusto kong makalimot sa lahat ng problema ko.“Uncle Vaughn?”

Napalingon ako sa may hagdan nang marinig ang boses ni Aurora. Nakatayo siya roon, hawak ang ilang damit na tila galing sa laundry room. Nang mapansin niyang nakatingin ako sa kanya, lumapit siya sa sala at inilapag ang mga damit sa isang upuan.

“Ayos lang po ba kayo?” tanong niya. “Narinig ko po kasi ang pag-uusap ninyo ni Tita Alexa. Pasensya na po kung nakialam ako, pero parang hindi kayo masaya.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng tanong na iyon ay tila may kung anong lumuwag sa dibdib ko. Hindi niya ako tinanong kung ano ang nangyari dahil gusto niyang makialam. Tinanong niya ako dahil nag-aalala siya.

“Umalis na naman si Alexa,” sagot ko. “May biyahe siya sa ibang bansa.”

“Ah, ganoon po ba? Kasama po ba kayo?”

Umiling ako. “Hindi. Ayaw niya akong isama.”

Hindi na siya nagtanong pa. Naupo siya sa kabilang sofa at hinintay akong magsalita. Sa halip na magbigay ng payo, hinayaan niya akong magkuwento. Hindi ko inaasahang magiging ganoon kadali ang pakiramdam ko sa presensya niya.

“May mga pagkakataong naiisip kong baka may iba siyang lalaki,” sabi ko. “Pero wala akong sapat na ebidensiya. Kapag tinatanong ko siya, itinatanggi niya. Hindi ko naman gustong pagbintangan siya nang walang patunay, pero mahirap ding magkunwaring wala akong napapansin.”

“Hindi ko po alam kung ano ang dapat kong sabihin, Uncle Vaughn. Pero kung may problema po kayo, sana ay makahanap kayo ng paraan para maging maayos ang pakiramdam ninyo. Hindi ninyo kailangang sarilinin ang lahat.”

Napatingin ako sa kanya. Napakaganda niya at ang ganda ng katawan niya. Naalala ko tuloy ang pag-alog ng malaking su so niya noong binigyan ko siya ng pera.

Hindi ko iyon unang napansin, ngunit sa pagkakataong iyon ay tila mas malinaw sa akin ang bawat detalye ng kanyang mukha. Maayos ang pagkakatali ng buhok niya, at kahit pagod siya mula sa mga gawain sa bahay at sa pag-aaral, nanatili ang masayahin niyang ekspresyon. May kakaiba siyang kakayahang magbigay ng kapanatagan sa isang taong hindi niya naman kailangang alalahanin.

Agad kong inalis ang tingin ko. Hindi ko dapat isipin iyon. Si Aurora ay anak ng pamilyang matagal nang malapit sa amin. Tinanggap ko siya sa bahay dahil kailangan niya ng matutuluyan at trabaho. Wala akong dahilan para gawing komplikado ang ugnayan namin.

“Salamat sa pag-aalala,” sabi ko.

“Wala pong anuman. Malaki po ang naitulong ninyo sa akin, kaya gusto ko rin pong makatulong kahit sa simpleng paraan.”

Natahimik ako. Sa loob ng maraming taon, nasanay akong lutasin ang problema ko nang mag-isa. Sa kompanya, ako ang nagbibigay ng desisyon at ako ang inaasahang may sagot sa lahat. Sa bahay, kahit may asawa ako, madalas ay wala akong makausap tungkol sa mga bagay na tunay kong nararamdaman.

Ngunit ngayon, nakaupo sa harap ko si Aurora, at tila hindi niya ako kailangang piliting magsalita. Sapat na ang presensya niya para mabawasan ang bigat na nararamdaman ko.

“Aurora,” tawag ko.

“Yes po?”

Nag-alinlangan ako bago ko siya muling tiningnan. Hindi ko alam kung tama bang sabihin ang gusto kong sabihin. Ayokong isipin niyang ginagamit ko ang kabutihan niya para pagaanin ang sarili kong problema. Pero sa sandaling iyon, gusto ko lamang ng kaunting ginhawa.

“Puwede ba kitang yakapin para gumaan ang loob ko kahit sandali?”