4

AURORA

Makalipas ang dalawang araw, halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko nang makauwi ako sa mansyon. Maghapon akong nasa paaralan at sunod-sunod ang mga gawaing ipinagawa sa amin ng mga propesor. May mga aktibidad kaming kailangang tapusin, may mga babasahing kailangan kong aralin, at may mga takdang-araling kailangan kong ipasa. Bukod pa roon, kailangan din naming mag-ambagan para sa isang gawain sa klase.

“Hay naku! Parang ayoko ng mag-aral mama!” sigaw ko sa kawalan.

Hindi ko naman problema ang pag-aaral. Gusto kong matapos ang kolehiyo dahil iyon ang pangarap ni Mama para sa akin. Ang problema lang, limitado ang pera ko. Kahit may trabaho ako sa mansyon, hindi pa rin ako komportableng humingi ng pera kay Uncle Vaughn para sa mga gastusin ko sa paaralan. Ayokong isipin niyang sinasamantala ko ang kabutihan niya.

Pagpasok ko sa mansyon, inilapag ko ang bag ko sa tabi ng sofa at napaupo ako. Hindi ko na muna inisip ang mga kailangan kong gawin sa bahay. Gusto ko lang magpahinga kahit ilang minuto bago ako magpalit ng damit at tumulong sa mga gawaing-bahay.

“Aurora?”

Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Uncle Vaughn. Nasa may hagdan siya at tila kagagaling lamang sa kanyang opisina. Nakasuot siya ng pantalon at puting polo, at hawak ang kanyang telepono.

“Uncle Vaughn,” bati ko habang pilit na ngumiti.

“Bakit parang pagod na pagod ka? Galing ka ba sa school?”

“Opo. Ang dami po naming ginawa ngayong araw.”

Lumapit siya sa sofa at naupo sa kabilang bahagi. “May problema ba? Kanina ka pa parang hindi mapakali.”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko naman gustong magreklamo, pero dahil tinanong niya ako, naisip kong sabihin ang totoo.

“May ambagan po kasi kami sa school. May gagawin kaming project at kailangan naming magbigay ng pera para sa mga materyales. Tapos may iba pa po kaming kailangang bilhin para sa klase. Hindi ko po alam kung saan ko kukunin ang pambayad.”

“Magkano ang kailangan mo?”

Napatingin ako sa kanya. “Hindi ko pa po alam ang eksaktong halaga, pero kailangan ko po ng pera para sa ambagan at iba pang gastusin.”

“Magkano ang kailangan mo ngayon?”

“Mga ilang libo po siguro. Hindi ko pa po talaga nakukuwenta.”

Tumango siya at inilabas ang kanyang wallet. Hindi ko inaasahang may gagawin siya, kaya nagulat ako nang kumuha siya ng ilang perang papel at iniabot iyon sa akin.

“Uncle Vaughn, ano po iyan?”

“Twenty thousand. Gamitin mo para sa mga kailangan mo sa school.”

Napatingin ako sa perang nasa kamay niya. Hindi ako agad nakapagsalita. Dalawampung libo iyon, at hindi ko inaasahang ganoon kalaki ang ibibigay niya sa akin.

“Uncle Vaughn, sobra naman po ito. Hindi ko naman po kailangan ng ganito karaming pera!”

“Kung may matira, itabi mo para sa susunod mong gastusin. Hindi mo kailangang mag-alala sa bawat ambagan sa school. Basta sabihin mo sa akin kung may kailangan ka.”

Napangiti ako nang malaki. Hindi ko mapigilang mapahawak sa pera habang paulit-ulit na tinitingnan ang halaga nito. Para akong nabunutan ng tinik dahil hindi ko na kailangang mag-isip kung paano ko mababayaran ang ambagan namin.

“Uncle Vaughn!” napasigaw ako sa tuwa. “Maraming-maraming salamat po! Hindi ninyo alam kung gaano ninyo ako natulungan!”

Natawa siya sa reaksyon ko. “Dahan-dahan lang. Baka marinig ka ng buong mansyon.”

“Pasensya na po! Sobrang saya ko lang po talaga. Akala ko kailangan ko pang maghanap ng paraan para makakuha ng pambayad.”

“Wala kang kailangang ikahiya, Aurora. Nag-aaral ka at kailangan mo ang pera. Gamitin mo nang maayos.”

“Opo. Pangako po, hindi ko sasayangin. Salamat talaga, uncle! Yehey!”

Napatalon ako sa sobrang tuwa hanggang sa mapansin ko ang mata niyang nakatuon sa dibdib ko. Doon ko napagtanto na umaalog pala ng husto ang su so ko dahil sa pagtalon na ginaww ko. Agad siyang nag-iwas ng tingin nang tumigil ako sa pagtalon. At ako naman ay napatikhim.

Maingat kong inilagay ang pera sa loob ng bag ko. Hindi ko alam kung paano ko siya pasasalamatan nang sapat. Simula nang umalis ako sa bahay ni Tatay, marami akong kinailangang harapin. Pero sa bawat pagkakataong nahihirapan ako, naroon si Uncle Vaughn para tulungan ako.

“May kinain ka na ba?” tanong niya.

“Hindi pa po. Gusto ko lang munang magpahinga.”

“Magpahinga ka muna. Ipagpahanda kita ng pagkain.”

“Hindi na po, Uncle Vaughn. Ako na lang po ang maghahanda. Kailangan ko rin pong tumulong sa mga gawain dito.”

“Hindi mo kailangang gawin ang lahat ngayong pagod ka. May mga tauhan naman tayo rito.”

Napangiti ako. “Opo, pero gusto ko pa rin pong tumulong.”

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Bago ako umakyat sa kuwarto, muli akong humarap sa kanya.

“Maraming salamat po ulit, Uncle Vaughn. Hindi ko po makakalimutan ang tulong ninyo.”

“Walang anuman, Aurora.”

Umakyat ako sa kuwarto na may malaking ngiti sa labi. Hindi ko na kailangang mag-alala tungkol sa ambagan namin.

Pero hindi ko maiwasang maisip ang mata ni uncle sa su so ko.