All Chapters of The return of her หนังสือรักฉบับปรับปรุง: Chapter 41 - Chapter 50

ยอมจ่าย “แล้วนี่พี่ไทจะเอายังไงคะ จะกลับมาอยู่กับริโกะหรือจะไปหาพี่คนนั้น” เธอบุ้ยปากไปทางพีพี“อย่าพยายามพูดให้คนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิด พี่แค่มาเอาของ และมาทำเรื่องย้ายออกจากที่นี่ ส่วนห้องนี้ถ้าริโกะอยากเช่าต่อก็ไปทำสัญญาเช่ากับเจ้าของหอ”“ไม่ได้นะคะ พี่ไทย้ายออกแล้วใครจะจ่ายค่าเช่าให้ริโกะล่ะคะ” เธอทำท่าจะบีบน้ำตาเรียกร้องความเห็นใจจากเขาพีพีได้รู้ความจริงอีกข้อคือตลอดเวลาที่ริโกะมาอยู่ที่นี่สามเดือน เขาเป็นคนจ่ายค่าเช่าให้หญิงสาวอยู่ฟรีห่วงใยกันขนาดนั้นเลย เหอะ“พี่ช่วยริโกะได้เท่านี้ ต่อไปเธอต้องช่วยตัวเองแล้ว”“อะไรนะคะ” หญิงสาวหน้าเสียเมื่อถูกปฏิเสธต่อหน้าคนอื่น ยิ่งเป็นพีพีเธอยิ่งไม่พอใจ “ได้ค่ะ แต่พี่ไทต้องใช้หนี้ริโกะมาก่อนรวมต้นรวมดอกก็แสนหนึ่ง แล้วพี่ไทจะไม่ได้เห็นหน้าริโกะอีก” ในเมื่อใช้ไม้อ่อนมัดใจเขาไม่ได้เธอจึงเปลี่ยนมาแข็งข้อใส่ ทวง

 คนเดียวกัน วันต่อมา@บ้านของพีพี“ว่าไงคะเพื่อนรัก ตกลงแกสนใจงานนี้รึเปล่า” เจนจิเอ่ยขณะที่ปากก็เคี้ยวขนมไปด้วยวันนี้เธอกับแก้วตาบุกมาฝากท้องที่บ้านของพีพีแต่เช้า กินข้าวเสร็จก็พากันมานั่งคุยงานและกินขนมไปด้วย“เอาไงดีแก้วตา ฉันควรทำดีมั้ย” พีพีหันมาขอความเห็นจากคนข้าง ๆ ที่เอาแต่นั่งเงียบ“แก้วตาว่าก็ดีนะ ทำงานไม่กี่ชั่วโมงแต่ได้ตั้งสามแสน หาที่ไหนได้เนี่ย”“ใช่ ฉันเห็นด้วยกับแก้วตานะ ยืนสวย ๆ พูดไม่กี่คำ แต่ได้เงินหลักแสน ฉันล่ะอยากเกิดเป็นแกจริง ๆ พีพี” เจนจิเสริม“นี่แหละที่ฉันเอะใจ งานสบายรายได้ดี มันเยอะจนผิดปกติ หลอกรึเปล่าก็ไม่รู้”“ไม่นะแก เขารู้จักกับพี่รุจเป็นนักธุรกิจชาวฮ่องกงชื่อมิสเตอร์ไท่หยาง คือเขาให้พี่รุจหาพริตตี้สวย ๆ ให้ พอฉันได้ยินแบบนั้นก็นึกถึงแกคนแรกเลย เลยขอให้พี่รุจช่วยส่งคลิปกับรูปที่แกเคยไปเป็นพริตตี้ส่งให้เขาด

 บริการถึงใจ คำเตือน บทนี้มีการบรรยาย ฉาก 18+ กลางดึกไทเธย์ก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ทั้งอากาศที่เย็นลงเรื่อย ๆ ผ้าห่มก็ไม่มีให้สักผืน เขาเช่าคืนละห้าพันเชียวนะ เจ้าของบ้านไม่คิดจะบริการให้ผ้าห่มสักผืนหน่อยเหรอ ตื่นมาพบว่าแขกนอนแข็งตายจะทำยังไง“เอาคืนกันสินะ” เขาพึมพำ คิดว่าเธอกำลังแก้แค้นที่ทำให้เธอเสียใจบ่อยครั้ง “แต่มันเกี่ยวกันที่ไหน” เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง ตวัดสายตาขึ้นไปชั้นบน ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวที่นั่งหลังพิงพนักหัวเตียงสะดุ้งเล็กน้อย คนกำลังดูหนังเพลิน ๆ อีกไม่กี่นาทีก็จบถูกขัดจังหวะอีกแล้ว น่าหงุดหงิดชะมัดหญิงสาวกดหยุดวางสมาร์ตโฟนไว้บนที่นอนก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียงมุ่งไปที่ประตูห้อง“ผมหนาว” เปิดประตูออกยังไม่ได้อ้าปากบ่น คนที่ยืนสั่นอยู่หน้าห้องก็เอ่ยออกมาก่อน“ทำไมนายไม่ปิดแอร์ล่ะ&rdqu

 คนเดียวกัน หญิงสาวนั่งรอที่หน้าล็อบบี้ของโรงแรมตามที่พนักงานของเขาแจ้งเอาไว้ คนตัวเล็กนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าเบา ๆ พลางไถสมาร์ตโฟนอย่างอารมณ์ดีตามประสาคนจะได้จับเงินแสน ผ่านไปสักพักมีพนักงานสาวของโรงแรมเดินเข้ามาบอกกับเธอว่า“คุณพีพีคะ” พนักงานทักทายเธอด้วยรอยยิ้มสยามอย่างกับคนคุ้นเคย รู้ชื่อของเธอด้วย“คะ?” เธอละความสนใจจากหน้าจอมือถือหันมาสนใจพนักงานสาว“พอดีมิสเตอร์ไท่หยางไม่สะดวกลงมาข้างล่างแล้ว เดี๋ยวดิฉันจะพาคุณพีพีขึ้นไปพบมิสเตอร์ไท่หยางที่ห้อง ตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยด้วยวาจาอ่อนหวาน เชิญให้เธอลุกเดินตามไป ทว่ากลับทำงานพลาดในจุดที่ไม่ได้ถามความคิดเห็นจากแขกก่อนไม่ถามเลยว่าเธอจะยอมขึ้นไปหาผู้ชายคนนั้นไหม พีพีก็ดันเคลิ้มตามบวกกับเกรงใจจึงไม่ทันได้ปฏิเสธออกไปตรง ๆ เดินตามพนักงานอย่างว่าง่ายราวกับถูกมนต์สะกดจิต รู้ตัวอีกทีเท้าก็เดินย่ำอยู่ที่ชั้นเจ็ดของโรงแรมแล้วปลายเท้าเล็กหยุดชะงักตามคนนำทางมา เธอชำเลื

แต่งงาน ชายหนุ่มงัวเงียมือไม้ก็พลางควานหาร่างอุ่นของหญิงสาวกะจะดึงเข้ามากอดให้หายหนาว ทว่าพอลืมตาขึ้นกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ เขาลุกพรวดขึ้นนั่งกุมขมับตัวเอง เพราะรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย“ยังเช้าอยู่เลยรีบกลับซะแล้ว” พึมพำก่อนจะลงจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว @บ้านของพีพี“เธอยอมเขาอีกแล้วยัยพีพี เธอจะโง่เป็นครั้งที่ร้อยไม่ได้นะ สงสัยคงต้องหาเวลาไปวัดกับแก้วตาสักวัน ช่วงนี้โดนตัณหาราคะเข้าครอบงำบ่อยเกินไปแล้ว” เธอคุยกับตัวเองผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ หลังจากกลับมาถึงบ้านก็รีบขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวชำระร่างกายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบและกลิ่นกายของเขา เมื่อคืนก็ไม่ใช่แค่รอบเดียวที่เขากับเธอเปิดศึกกันบนเตียง ตื่นมาเพลียสุด ๆ แต่ก็ยังต้องรีบชิ่งหนีก่อนที่เขาจะตื่น ไม่งั้นไม่ได้กลับกันพอดี“คะ? พี่บีมีอะไร” พีพียกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูซ้าย(ว่างรึเปล่าเย็นนี้)“เย็นนี้...อืม...” เธอทำท่าคิดครู