Todos los capítulos de My Brother's Bestfriend, My Baby Daddy: Capítulo 1 - Capítulo 10

Revarie's POV:Hindi ako makagalaw. Nakatayo lang ako sa may pintuan ng kusina, nakatitig kay Alaric na para bang isa akong tuta na nasinagan ng headlights ng paparating na sasakyan.Lumapit siya sa akin, at unti-unting lumiit ang distansya sa pagitan namin. Naamoy ko ang sabon niya, malinis at panlalaki ang amoy. Ramdam ko rin ang init na nagmumula sa katawan niya.“Outside,” utos niya. “Now.”“I don't think that's a good idea,” sagot ko.“I don't care what you think.” Matigas ang boses niya. “Outside. Now.”Hinawakan niya ang siko ko. Matatag ang hawak niya pero hindi naman masakit, saka niya ako ginabayan papunta sa likod na pinto ng bahay. Pero kahit ganoon lang kasimple ang ginawa niya, pakiramdam ko ay nag-iinit ang balat ko sa mismong lugar kung saan niya ako hinawakan.Lumabas kami sa may back porch. Papalubog na ang araw. Mainit pa rin ang hangin, pero hindi ko mapigilang manginig. Isinara niya ang pinto sa likod namin bago humarap sa akin.Ilang sandali siyang hindi n

Revarie's POV:Nagising ako sa liwanag ng araw na pumapasok sa bintana ko. Pero nang dumilat ako at tumingin sa tabi ko, wala nang tao roon.Walang laman ang kama.Alaric was gone.Agad akong napabangon at hinila ang kumot para takpan ang katawan ko. Ramdam ko pa ang pananakit ng mga muscles ko, isang kakaibang kirot na nagpapaalala sa akin ng nangyari kagabi. Magulo ang mga kumot, may mga bahagyang marka sa balat ko, at masakit pa rin ang pagitan ng mga hita ko.Everything reminded me of last night.Pero wala na siya.Kinuha ko agad ang cellphone ko at tiningnan ang oras. 7:30 AM. Gising na siguro si Papa. Pati si Janus, malamang ay bumangon na rin.Did Alaric leave before anyone noticed?Mabilis akong nagbihis, nagsuot ng jeans at T-shirt. Nanginginig pa ang mga kamay ko habang itinatali ko ang buhok ko sa isang ponytail. Ano ba talaga ang ibig sabihin ng nangyari kagabi? At nasaan siya ngayon?Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang kaba ko. Kagabi, nasa tabi ko siya.

Revarie's POVNasa hallway pa ang cleaning cart ko. Iyon lang ang malinaw na naiisip ko habang nakatayo ako sa may pintuan ng Conference Room 3, hindi makagalaw at nakatitig sa lalaking nakaupo sa kabilang dulo ng mesa.Nandoon pa sa labas ang cart ko, kasama ang mop, mga spray bottle, at ang mga tuwalyang maayos kong naitupi at inayos. Dapat ay nasa fourth floor na ako sa loob ng apatnapung minuto, pero unti-unti nang nawawala sa isip ko ang lahat ng iyon.Because Alaric Castillo was here.Tatlong metro lang ang layo niya sa akin, suot ang isang mamahaling suit na mas mahal pa kaysa sa isang buwang renta ko. At nagbago na siya.Iyon ang una kong napansin, bago pa ako tuluyang mataranta o maramdaman ang panlalamig ng buong katawan ko.He was different.Matangkad pa rin siya, malakas pa rin ang dating, at taglay pa rin ang presensyang kayang magpaliit sa buong silid. Pero sa loob ng pitong taon, parang mas tumalim at tumigas ang mga features niya.Mas matalim na ang hugis ng muk

Revarie's POVNakarating na ako sa elevator bago ako tuluyang nagbago ng isip at nagdesisyong bumalik.Hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin na gawin iyon. May parte sa akin na ayaw umalis nang siya pa rin ang may huling salita. May parte rin sa akin na pitong taon nang naghihintay na masabi ang lahat ng bagay na hindi ko nagawang sabihin noon dahil masyado pa akong bata, wasak na wasak ang puso, at buntis para magawa ang ibang bagay maliban sa tumakas. Maybe I just needed him to hear what he'd done to me, even if it wouldn't change anything.Kaya bumalik ako sa conference room.Nandoon pa rin siya. Hindi man lang siya umalis sa upuan niya, na ikinagulat ko. Akala ko, nasa cellphone na siya at kinokontak ang mga taong may kapangyarihan para ayusin ang lahat ayon sa gusto niya. I could already imagine him making calls, giving instructions, and using his money to get whatever he wanted.Pero hindi.Naupo pa rin siya sa mismong lugar kung saan ko siya iniwan. Magkadikit ang mg

Revarie's POVPitong kwarto ang nilinis ko nang hapong iyon, pero kahit isa sa mga iyon ay hindi ko na kayang ilarawan kung ano ang itsura.Kusang kumilos ang mga kamay ko. Hinubad ko ang mga ginamit na sapin sa kama at pinalitan ng malilinis. Maingat kong tiniklop ang mga sulok ng bedsheet gaya ng itinuro sa akin ni Mr. Gregorio noong training namin. Dapat pantay at mahigpit ang pagkakatupi, parang isang sobre.Nilinis ko ang mga ibabaw sa banyo. Kinuskos ko ang toilet bowl at bathtub. Pinakintab ko ang salamin hanggang sa makita ko ang sarili kong repleksyon. Maputla ang mukha ko, may maitim na eyebags sa ilalim ng mga mata, at suot ko ang unipormeng hindi naman talaga sa akin.Nag-vacuum din ako sa carpet, sinisiguradong tuwid ang mga linya ng dinaanan ko. Pinalitan ko ang maliliit na bote ng shampoo, conditioner, at lotion na minsan lang ginamit ng mga guest bago iniwan na halos kalahati pa ang laman. Ginawa ng mga kamay ko ang lahat ng kailangang gawin, pero ang isip ko, nasa